Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu
Zes grenzen

Zes grenzen

By on jul 31, 2016 in Blog | 2 comments


Nét voor ik hotel Turist binnenloop begint het vreselijk te onweren. Dit keer ben ik 5 minuten te laat. Ik hád op tijd kunnen zijn als ik die laatste voorbijganger ook nog had gevraagd. Maar nee, ik wist t immers al. Als gevolg word ik nat. Nóóit stoppen met vragen!, ook al verstaan zij mij niet en andersom. Dat is een grens.

20160731_124317Ik ben in de afgelopen twee landsgrenzen over gegaan. De huizen zien veranderen van netjes naar proper. En eenmaal in Kroatië doet het mij hier en daar denken aan Midden of Zuid-Amerika. Het voelt een beetje als thuis. Thuis zijn ook alle Slovenen en Kroaten deze twee dagen. Het is weekend en ook nog eens bloedheet. Iedereen is om huis bezig, of (voor mij onzichtbaar en onhoorbaar) ín huis. In de middag gaan de bbq’s aan en verzamelen de families zich buiten onder de parasol met drinken en muziek. Ze zijn thuis. Het hele gebeuren, de voorbereiding, het samen zijn doet een doel vermoeden het ritueel en de symboliek van “thuis” te eren. Of ze daarmee gelukkig of tevreden zijn, of ze daar vreugde aan beleven kan ik aan hun gedrag en gezichten niet zien. Ik hoor ook genoeg lelijke woorden, vooral gericht aan kleine kinderen. Ik kan mij ook voorstellen dat het ritueel en de symboliek voortkomen uit een verlangen náár en een hoop óp “thuis”. Maar dat het échte thuis te mooi en te groots is voor ons om in het dagelijkse leven te aanschouwen. Dat vraagt om een grens over te gaan die we misschien niet eens herkennen. Daarom. Ook al zijn we maar matig blij en gelukkig, hebben we dat ritueel en die symboliek nodig om onze hoop en ons verlangen te voeden.

Novalis zei het in één zin: we zijn hoe dan ook altijd onderweg naar huis.

Ook ik.

20160730_185407Mijn tentje op de camping (in de buurt van) Ljutomer. De camping helde over en dus waren er vlonders.

Ik heb een verkeerde inschatting gemaakt van de afstand naar Varaždin. De camping eigenaar had gezegd hier naar beneden 15 km en dan 20 km langs de rivier (over de weg). Dat vond ik wat veel asfalt en dus zocht ik mijn eigen weg. Die leidde over vele (asfalt)paden, waarvan de meeste langer en uiteindelijk tot die natte en ook tamelijk verkrampte aankomst na 48 km. Dat is volgens mij ook een grens, niet iets om morgen of ooit te herhalen, of een waar ik meteen blij mee ben, maar toch :-). Joey zei het over de app: teveel, ga onder een boom liggen…hoe doe je dat ook weer, onder bomen liggen? Morgen maar eens zien of er in Varaždin wat te lummelen valt.

    2 Comments

  1. Hallo Wim. En..heb je kunnen lummelen?
    Heerlijk woord: lummelen. Alleen al het uitspreken ervan geeft me een gevoel van vrijheid, helpt te ontspannen en roept speelsheid in me wakker.
    Moedig voorwaarts!

    • Zoals je ziet heb ik me heerlijk verveeld. Het lummelen dat jij met speelsheid associeert snap ik heel goed, maar die vind ik vaak nog moeilijk. Spelen is niet zomaar iets.. 🙂

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/zes-grenzen
Twitter