Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Het is wennen na aankomst in Istanbul. Er is iets van een leegte; de benen willen nog niet stoppen en de geest wil in het ritme blijven van eenvoud en rust. De rationaliteit wil vooruit, plannen, doen, bedenken. Het is een delicaat moment en ik voel me kwetsbaar omdat onvermijdelijk ook de vraag komt: en nu? Er is geen ‘en nu’, merk ik, ook al dringt de gedachte logisch aan. Ik hoef niet te kijken of en wat het heeft opgeleverd, want daar ging ik niet voor. Ik hoef geen reden te geven voor mijn mooie en slechte dagen tijdens de wandeling want ik heb niemand iets beloofd. Soms was ik wat alleen en vaak ook blij, ik was altijd mijzelf. Ik heb dingen geleerd over mijzelf maar ook dat doet er niet toe. Ik wilde naar Istanbul wandelen en dat heb ik gedaan. Alles wat daaruit voortvloeit en mij voedt is welkom.

Op mijn tocht door Turkije en eerder ook in de Balkan kom ik vaak bronnen tegen. Bronnen die vervolgens een kraan en waterbakken voor vee krijgen maar die blijven wat ze zijn: bronnen. Ze zijn voor iedereen toegankelijk. Zo stel ik mij ook voor dat de aarde voor ons een bron is waar we vrij uit kunnen putten en die onze ziel gebruikt om haar tijd hier vorm te geven. Welke vorm dat krijgt hangt van de persoon en de ziel af. De een zoekt de gemeenschap, de ander de stilte van de bergen. Het doet er niet toe, wanneer het voedsel voor de ziel oplevert. Dat zijn intieme processen, kwetsbaar als een zeepbel die alleen door aandacht en liefde zichtbaar worden.

Na Istanbul komen weer andere dingen die hopelijk mijn ziel gaan voeden; mijn opleiding tot ‘Maskermaker’ bij Phoenix, veel coaching en trainingen in het najaar en een korte uitzending naar Namibie in de winter. Dan hopelijk de start van mijn masteropleiding ‘people and organisational development’ via de universiteit van Sussex in april volgend jaar.

Ik vind het belangrijk om het ‘doelloze’ van mijn wandeling te benadrukken. Het is iets kwetsbaars dat ik niet kan en wil hoeven verdedigen. Wanneer je het rationeel gaat benaderen gaat het stuk. Het is iets dat ik zélf heb gedaan, met hulp van jullie aanmoediging, vriendschap en liefde. Ik ben verschrikkelijk blij dat ik tot Istanbul ben gewandeld en met een open blik mijn pad kan vervolgen. De kleine jongen in de korte broek die altijd naast me loopt knikt en glimlacht. We zijn kwetsbaar als een zeepbel, maar we zijn nooit alleen.

    9 Comments

  1. Gefeliciteerd man!! Het is je gelukt. Trots zijn op jezelf is best wel op zijn plaatst. Ervaringen genoeg om mee te nemen naar het najaar en de winter, want er staat weer genoeg op je programma.
    Dag Lieve wandelaar! Tot hoors!
    Een Grote Droom Groet,
    Francien

    • Dank je, trouwe mede wandelaar. Misschien tot op het droomweekend?
      Liefs
      Wim

  2. Oprechte felicitaties met je aankomst in Istanbul, de parel aan de Bosporus en passend in een prachtig gekleurde zeepbel zwevend op de wind op weg naar een volgend verhaal. Ik zie en spreek je graag na thuiskomst. Lieve groet, Tineke

    • Mooi gezegd Tineke. Ja, ik spreek en zie jou ook graag straks!
      Liefs Wim

  3. Wauwwwwww……Van Harte Gefeliciteerd met deze prachtige prestatie, daar mag je beretrots op zijn, veel geluk met je verdere uitdagingen, hartelijke groet, Marion

    • Dank je Marion. Trots en tevreden!
      Hartelijke groet
      Wim

  4. Lieve Wim,
    Wat mooi verwoord; niet gehaald maar onderdeel van je weg/pad op aarde.
    Je loopt gewoon door, niet met een rugzak in Turkije, maar op een ander deel in de wereld.
    Dan weer NL dan weer Sussex.

    Ik denk aan het lied van Bram Vermeulen, je bent nooit alleen als je met jezelf bent, daar boven op die berg.

    https://www.youtube.com/watch?v=sKHA6BBWGwE

    Ik weet niet of je in de gelenheid voor muziek, maar deze sluit ook aan bij je. De liefde voor de bomen, de rivieren, de mensen kortom alles gedijt met en door de liefde.

    https://www.youtube.com/watch?v=OhADswyecog

    Fijne mooie dag vandaaggroet,
    Xxngrid.

    • En dan te bedenken dat ik Bram nogal lichtelijk verguisd heb in mijn laatste boek over mijn tocht van Passau naar Belgrado! Ik vond het nogal obligaat om vanaf de hoogte van de berg mooie inzichten te krijgen..
      Misschien moet ik opnieuw luisteren?
      Ik was bij de laatste show van Wende, Mens. Haar laatste lied toen maakte indruk: LEVEN!. Wende op haar best.
      Veel liefs. Tot gauw
      Wim

  5. Lieve Wim heb je een link?
    Op you tube vond ik Leven van de wind en mensch durf te leven
    Is dit het? of een andere?
    Xxngrid.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/zeepbel-5
Twitter