Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Het is al laat als ik de camping op kom lopen. Weer een lange dag, over de Yorkeshire Moors naar Grosmont, waar de Noordzee kust tastbaar begint te worden.  Bij de ingang zit een man. Stilletjes, in zijn eentje. Hij doet een beetje eenzaam aan. Ik zet mijn tentje op naast het zijne en knoop een praatje aan. Op dit tijdstip en na zo’n lange tocht heb ik zin in een biertje. Of hij mee gaat, vraag ik. Nee, dank je, een beetje verlegen zelfs, wimpelt hij af. Hij blijft graag nog even naast het riviertje zitten en hout verzamelen.

De camping heet Priory Camping ‘backtobasic’. Zoals ik het zie is het nooit meer geweest dan basic. Een douche is er niet, alleen een keukenblokje en een toilet. De campingasten moeten dat blijkbaar zelf bij- en schoonhouden en de meesten van ons vertrekken vóór het zover is.  Het kost maar 4 pond, maar aan de andere kant van de heg heb ik voor niks bijna dezelfde service.

Als ik terug kom heeft hij bijna een kampvuurtje branden. Hij is vandaag alleen maar morgen komen zijn dochter en kleindochter Daisy mee kamperen. Hij verheugt er zich op want hij ziet ze niet zo vaak. De scheiding van zijn vrouw een aantal jaren geleden maakte de aanloop een stuk minder. Een goede vrouw, zegt hij, maar het ging niet meer. Zonder animositeit uit elkaar gegaan. Nu heeft ze een vriend, dat is goed voor haar, vindt hij. Hij is blij met zijn herwonnen vrijheid. Vroeg gepensioneerd kan hij nu weer de dingen doen die hij als jongen deed: vissen, vuurtje stoken, beetje aan het water hangen. Tegelijk ziet hij uit naar de komst van zijn dochter en kleindochter. Ze gaan vissen in de rivier en ’s avonds marshmellows roosteren over het kampvuur.  Zijn wat ingetogen vreugde en verlegen verwachting laten de zachtaardige jongen zien die hij altijd al was.  Ik hoop heel erg voor hem dat Daisy ‘backtobasic’ ook een beetje leuk vindt.

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0

In Scarborough eet ik een vroege avondhap. Om 6 uur vertrekt de trein maar Manchester. Aan het tafeltje naast mij zit een oudere man in pak aan een kop thee. Ik schat hem zo rond de 85. Hij kijkt wat waterig voor zich uit. Als ik zijn blik vang kijkt hij me aan. Glimlacht. We delen een paar woorden, het mooie weer, de mooie stad. Ik zeg dat hij er patent uit ziet in zijn pak. Zijn rug wordt ineens rechter, zijn ogen focussen. Een paar minuten later komen er komen twee vrouwen binnen en gaan aan zijn tafeltje zitten. Zijn houding zakt weer in.  Eentje lijkt zijn vrouw te zijn en de ander haar zus of vriendin. Ze praten op bestraffende toon tegen hem.Hij zakt nog meer in. Hij kijkt even naar mij, herinnert zich dat het zo even anders, beter was. Recht zijn rug weer. De bestraffende  toon wordt harder en hij zakt weer in. Even later vertrekken de vrouwen. Hij sjokt er achteraan.

20140805_093635

Ze ontroeren me, deze mannen. Ze doen me denken aan mijn vader.  Ik voel een mix van medelijden, sympathie, liefde. Zo kwetsbaar in hun zachtaardigheid, in hun behoefte aan liefde, aan gezien worden, die mannen, mensen. Doorzichtig en kwetsbaar als een zeepbel. Als je ze aan zou raken spatten ze uit elkaar. Ze omringen met liefdevolle aandacht is alles. Alles wat we nodig hebben.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/zeepbel-2
Twitter