Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

De weg van de bergrug naar beneden, naar het dorp Akalan, brengt me langs een informele vuilstort naast de weg. Het is een plek waar vaak wilde honden zitten. Turkse honden zijn meestal groot maar rustig, in tegenstelling tot de honden in Servië en Bulgarije; die waren klein en venijnig. De honden bij deze vuilstort echter zijn groot én agressief en het zijn ook nog eens twee troepen van 15. De leiders komen dichtbij en ik vind ze echt gevaarlijk. Ik dreig met mijn stok maar ik weet ook dat ik hem niet kan gebruiken. Het eindigt in een voor mij veel te spannende ‘stand-off’. Ik sta te trillen op mijn benen, opgelucht, nu ben ik écht bang geweest. In Akalan mag ik op de piknikplaats kamperen. Het is winderig en fris, zo op het einde van de dag en de plaats ligt vol rommel. Ik zoek de schoonste plek uit. Ik mag mijn telefoon opladen bij de winkel om de hoek waar ze ook grote potten honing verkopen. Ik krijg ze niet uitgelegd dat ik graag een pot naar mijn adres in Istanbul wil sturen.

Het is volle maan vannacht. Ze staat rond en groot aan de hemel. Wolken drijven over vanuit het westen, nadat overdag de wind noord-oostelijk is geweest. Soms vegen ze over de maan, soms ontstaat er een kring die op een regenboog lijkt. Later in de nacht regent het ook een beetje op mijn tentdoek. Het aanzicht is geen 5 minuten gelijk. Ik word er onrustig en ongemakkelijk van, een borrel mag niet baten. Het is een maan die mij een gevoel van turbulentie en snelle veranderingen geeft, veranderingen die niet alleen maar fijn gaan zijn.

Op mijn kaart zie ik dat ik morgen het eerste deel dezelfde weg terug moet als hoe ik gekomen ben, weer langs de honden. Ik durf dat niet nog eens. In de ochtend neem ik de bus om de honden te ontlopen. Een bus die eerst naar de stad Çatalca moet en dan een andere weer terug om in Dagjenice 10 km verderop te komen. Een omweg van 50 km om honden te ontlopen. Het voelt vervreemdend, de rit waar ik normaal twee dagen over zou lopen en de reden waarom. Had dat anders gekund? Nu voelt het als verslagenheid.

De hele situatie met honden en maan brengt mij de Maankaart van de Tarot in gedachten. Een kaart met een volle maan en een hond en een wolf. Ik weet nog niet goed wat ik er aan betekenis in kan vinden, het staat nog té dicht bij.

Ik merk dat ik bij het bericht ‘dingen achterlaten’ iets moet nuanceren. Ik kan alleen achterlaten wat van mij is, mijn projecties, mijn paradoxen en mijn eigen onopgelostheden.

Vanaf een heuvel kan ik de skyline van Istanbul zien. Nog twee dagen lopen

    4 Comments

  1. Je vergeet de kreeft op de kaart: velige dingen loslaten/achterlaten 😉

    • Ha Judith,
      Ik heb geen kreeft gehad/gezien in mijn situatie. Of het moet een blikje sardientjes zijn geweest maar die tellen niet volgens mij. Ik denk dat de kreeft al eerder was, ik ben nu door de poort gegaan/aan het gaan.
      Xxx

  2. Ja, die wilde honden! Bij ons kwam er ook eens een troep grote wilde honden uit het bos op ons afgestormd. Na veelvuldig wederzijds verbaal geweld dropen ze uiteindelijk af. Niet leuk!
    En ook: ja, voor het eerst dat gezicht op de skyline van Istanbul, na het oversteken van een heuvelrug. ‘Wow, ik ben nu echt helemaal van Zoetermeer naar Istanbul gelopen; daar ligt het!’ Onbeschrijfelijk. Wij overnachtten toen die laatste nacht in het dorpje Sazlibosna in dat dal, bij Fikri, de contactpersoon van de Sultans Trail. Jij ook?

    • Haha! Ik ben ook bij Fikri ja. Ik krijg het idee dat er tussen ons geen andere wandelaars zijn geweest, hij wist zich er in ieder geval geen te herinneren. Ik zal m de groeten doen!

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/wilde-honden-en-een-volle-maan
Twitter