Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu
Water

Water

By on aug 14, 2017 in Blog | 2 comments

Het lijkt of de routeplanner het na mijn roep om vreugde over een andere boeg heeft gegooid. De komende twee dagen liggen er hoge heuvels van 1000÷ meter en onweer op mijn pad. Ik zie er als een berg tegenop, daarom blijf ik die dingen ook maar gewoon bergen noemen.

Vroeg weg uit Niš dus, het oude ritme weer oppakken. Zolang het niet heet is gaat t goed, na de middag wordt t te warm, drukkend ook. Omdat ik vooral met klimmen zoveel zweet, maak ik me zorgen om water. Uit een rots komt meer dan genoeg. Ik denk even aan het aspect kwaliteit maar de dorst is groter en het water heerlijk koel.en verfrissend. Even later blijkt om de hoek een dorpje te liggen. Tja, die irreele angst. Ik moet nog iets hoger naar een skipiste (in de winter dus hè) maar vind het te heet inmiddels. Twee jongemannen bieden aan mij te brengen. Ze gaan er toch naar toe. En water?, vraag ik. Er is daar een bron, zeggen ze. Al rijdende krijg ik een biggenpoot. En rakia. Ze slepen twee gegrilde speenvarkens en een liter rakia mee naar boven. Het blijkt hun zaterdagmiddag ‘hang out’ te zijn. Ik twijfel over verder lopen. Het volgende dorp ligt op 15 km en er is vast nergens water onderweg. Ik blijf, zet mijn tentje op naast de bron en als het eind van de middag gaat onweren zit ik droog. Mijn Servische vrienden komen regelmatig aankloppen, of het wel goed gaat met mij? Ik kan toch ook met hun mee terug naar beneden? Maar ik zie de bui al hangen met al die rakia en bovendien, ik zit hier goed. Oke dan, maar ik moet bellen als ik iets nodig heb. Beloofd, dringen ze aan. Fijne kerels.

Het onweert de hele nacht, ik vind dat heerlijk in mijn knusse tentje. Om half zeven wordt t iets droger en pak ik in. Nat, ja maar dat droogt wel weer. Aan water geen gebrek onderweg. Het mist, miezert en regent de hele dag. De diepe kuilen van tractorsporen zijn volgeregend. Dat dorpje, een in dit weer depressieve verzameling houten huizen, koeiestallen en roestend legermaterieel, heeft een bron. Een oude man wijst me de weg. We zitten even samen in zijn huis, hij biedt niks aan, hij heeft niks om aan te bieden.Het is voorzichtig lopen, glijden soms. Aan het einde van de dag, na een gruwelijke klim en afding barst ik van de pijn in mijn rug. Bang om te vallen en weg te glijden houd ik mijn rugspieren de hele dag gespannen. Dat voel ik vanavond, nog maar even zien hoe dat morgen voelt.

Aan het einde van de dag breekt de zon nog even door. Alsof de berg me nog even uitlacht. Morgen wordt weer een ‘gewone’ warme dag. Na vandaag weet ik eigenlijk niet goed wat ik liever heb. Het is allebei hard werken.

    2 Comments

  1. Hoi Wim. Ik volg op afstand je reis. Vind het dapper dat je een dergelijke tocht onderneemt. Neem niet te veel vragen van thuis mee op je reis. Geniet vooral van de indrukken onderweg en drink af en toe een glas met een leuke vrouw….

    • Terrassen zat. Nou nog die leuke vrouw!

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/water
Twitter