Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Van Valkenswaard naar Weert in twee dagen. De eerste dag loopt mijn nicht Anke mee. De wandeling van 12 kilometer over de Strabrechtse en Somersche Heide valt zwaar. Hij ligt aan het einde van de tocht en neemt toch de halve wandeldag in beslag. De bijna eindeloze verte, de lange rechte paden, de drukkende warmte en de vermoeidheid maken loom en sloom. De hele dag dreigt de regen maar hij valt uiteindelijk alleen op momenten dat we onder dak zijn. Over de heide voorspelt buienradar ook regen, een diffuse wolkenlucht die bij het verstrijken van de tijd uiteengeblazen blijkt te worden in wattige donkergele plukken. Het is fijn om zo samen te lopen en verhalen en inzichten uit te wisselen. Bij de camping aan het einde   zijgt ze doodmoe neer. “Geen regen, dat hebben we mooi verdiend”, zegt ze. “Misschien gewoon geluk gehad, of gekregen?”, antwoord ik, met eerdere ervaringen van al dan niet verdiende natte wandeldagen in mijn herinnering. Het pilsje waar we samen aan zitten, dát is verdiend. De campingbaas leent ons zijn gammele fiets om haar naar de bushalte in Someren te brengen. Ze heeft nog een feest om naar toe te gaan. “Hedde dur helemoal noar Enthove gebrocht”, zegt hij wanneer ik eindelijk terugkom. Die avond trommelt de regen lange tijd met zachte vingers op mijn tentdoek. Ik lig goed.

Het samen wandelen, in beweging zijn, delen met elkaar, kleine overwinningen en het luisteren naar de regen in mijn tent; dat is wandelvreugde. Mijn zus stuurt mij een bericht van iemand die bewijzen heeft verzameld op neurowetenschappelijke basis waarom wandelen zo goed voor ons is.  https://www.linkedin.com/pulse/artsen-verklaren-hoe-onze-hersens-tijdens-een-madelon-meijer. Goed om te lezen dat de wetenschap dezelfde inzichten heeft als die wij al ervaren hebben. Allicht dat er met dit bewijs meer mensen gaan wandelen. Nu ook nog wachten op een neurowetenschappelijke verklaring die de vreugde in het wandelen bewijst. Wellicht worden mensen dan ook weer net een beetje blijer.

Ik weet het, ‘t klinkt een beetje blasé. Maar moeten we eerst het bewijs hebben dat iets goed voor ons is, kunnen we het ook niet gewoon vóélen? Eventjes het verstand op nul en de blik op oneindig en gewoon de natuur en de vreugde van het pure zijn binnen laten komen. Maar misschien is dat wel moeilijker dan ‘ik denk’.

 

 

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/wandelvreugde
Twitter