Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Ik heb me tijdens mijn wandeling vaak verwonderd over de weinige wandelaars onderweg. Het was natuurlijk een keuze, om alleen te gaan, zonder grote groepen mensen om mij heen. Dat is gelukt. Toch had ik meer wandelende medemensen verwacht, gehoopt misschien ook.

Duitsers zijn toch zulke ‘wanderer’? Er zijn wel vele oudere mensen die me goekeurend bekijken maar nauwelijks mede wandelaars. Het geheim wordt opgelost door een man die mij vertelt dat er heus wel gewandeld wordt, maar in de (echte) bergen. Waar ik loop is bij lange na niet spectaculair genoeg voor de Duitse wandelaars. Ik kan het alleen maar met hem eens zijn.

Het zo lang alleen lopen in die vaak weinig spectaculaire omgeving verliest zich ook vaak in diepe eenzaamheid. Het moment waarin ik dit doe heeft daar natuurlijk ook mee te maken. Het maakt dat ik me soms ook afvraag of dit wel een goede keuze was. Maar de wandeling is ook altijd weer een weerspiegeling van wie ik ben.

Passau is onderweg vaak een doel geweest, een plek om met wilskracht te bereiken. Daardoor heb ik zeker afslagen gemist, belangrijke zijpaden, afkortingen genomen, hard en té hard gelopen, haast gehad soms.

Er is ook de uitdaging van de prestatie, het plezier van het lopen, de inspanning en het voelen dat ik en mijn lichaam dit samen tot een goed einde brengen. Trots te zijn op mijn lijf en mijn doorzettingsvermogen.

Tot in mijn botten tevoelen; dit ben IK, los van iedereen en al het andere.

Ik ben.

    1 Comment

  1. Wim,

    Klopt helemaal, dat je geen duitsers tegenkomt op je avontuur.
    Ik ben ze namelijk ALLEMAAL tegengekomen in Zoutelanden en omgeving.

    groet Jan

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/wandelen-naar-passau
Twitter