Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Ik sta vroeg op vandaag. De dag van gisteren heeft me duidelijk gemaakt dat het na 12 uur heel onprettig wordt met zon en hitte. Dus ben ik al om half zeven aan het lopen. Het is ook meteen al warm en ik bedenk me dat ik misschien nóg eerder had kunnen starten. Mijn lege waterflessen laat ik achter op een hoop afval die daar in de buurt al ligt. Ik voel me meteen schuldig.
Het pad voert een stukje langs de Donau en dan opnieuw de heuvels in, door boomgaarden vol perzikken, nectarines en nog wat late pruimen. Ik pluk er af en toe eentje. Langs het pad groeien bramen, zo dik en sappig dat ze zó het jampotje in kunnen vallen. Het pad is een landbouwweg, het lopen is moeilijk door de diepe kuilen die tractoren in een nattere tijd hebben gemaakt. De boomgaarden zien er goed verzorgd uit maar de wegen er rondomheen zijn soms een grote vuilnisbelt. Dat is niet fijn lopen. Ik denk nog eens terug aan mijn waterflessen.

En intussen is het 12 uur en ben ik nog steeds ‘ergens’. Het Servische echtpaar dat mij een uur geleden van straat riep en mij water (en brood en worst en bier, het laatste heb ik maar afgeslagen) aanbood is mede debet aan de vertraging maar dat is het niet alleen. Het gaat traag. Ik loop langzamer, moet vaker rusten en het pad is moeilijk begaanbaar. Uiteindelijk ben ik om 4 uur op plek van bestemming. Uitgedroogd en uitgeput en een dikke blaar op mijn hak. Ik heb 3 liter water nodig om weer een beetje tot mezelf te komen. Zo kan het morgen in elk geval niet. Ik neem een dag rust in Smederevo om een betere planning te maken en mijn lichaam weer in een wandelstaat te krijgen..

Immanuel Kant liep een stukje mee vandaag. Mijn gedachte vanochtend was: er ligt al een hoop afval, dus die twee flessen kunnen er nog wel bij. Het deed mij ook denken aan de taxi chauffeur die mij eergisteren tot buiten Belgrado bracht. we hadden een prijsafspraak maar hij wist t zo te draaien dat ik meer moest betalen. Hij zal gedacht hebben: ik zie die gast toch nooit meer terug. Dan is het dus ieder voor zich en god voor ons allen. Dan zijn de boomgaarden netjes en de weg een vuilnisbelt. En misschien moet ik dan ook geen perzikken jatten. Het Servische paar dat ik vanochtend ontmoette had een grote glimlach op Kants’ gezicht getoverd.

    1 Comment

  1. jaa lief zijn voor jezelf Wim <3 ff in de pauzeknop met je blaar en de warmte.
    Xxngrid

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/vroeg-toch-laat
Twitter