Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Op de pagina wandelingen vind je de planning van de wandelingen voor dit voorjaar. Ter voorbereiding op de lange tocht van Belgrado naar Istanbul en om hier samen een paar fijne wandeldagen te hebben. Je bent van harte uitgenodigd. Met het plannen van die wandelingen komt ook weer de oude vraag en de onzekerheid naar boven: waarom doe ik dit eigenlijk?

Op onderzoek naar die vraag loop ik vandaag een eindje langs de Mark en door het Mastbos, net ten zuiden van Breda. Het is een dag die niet precies weet wat ie later wil zijn. Het is niet koud en het is niet warm. Het ijs op het grote ven ligt te smelten. Er hangt een wolkenlucht die zon en tegelijk ook regen belooft. Zo’n dag van niks. Waar niks is, is alles mogelijk. Over de wilgen langs het water hangt een groen waas. Samen met de vogels die deze warmere dag geluid geven, geven ze het vermoeden van een vroege lente. Ik zou zeggen de hoop op een vroege lente, hoewel het verstand laat weten dat dat onmogelijk is.  Hoop is een moeizaam begrip voor mij. Je kunt het verwarren met verlangen of verwachting. Emily Dickonson heeft er een mooi gedicht over geschreven: hope is the thing with feathers. Ik geloof dat Emily een zuivere hoop had, of misschien een hoop minder verlangen. Ik lig nog steeds overhoop met hoop, verlangen en verwachting. Zo zit dat voor mij.

Gisteren liep ik hier ook en ‘s avonds had ik last van mijn achillespees. Vandaag voel ik waarom; ik liep te snel en was ‘er niet bij’. Terug naar de vraag waarom ik nou eigenlijk die lange wandeling aan het maken ben. Het is een vorm van mezelf te bewijzen en het voelt nog steeds een beetje dubbel. Er is niks mis met jezelf bewijzen. Jezelf uitdrukken op deze aarde is misschien wel ons bestaansrecht, onze manier om eigenheid en karakter te laten zien. Jezelf móéten bewijzen, daar gaat het mis. Dan ben je jezelf niet meer, dan doe je het voor de ander; je vader, je moeder, je man, vrouw, je kinderen, je baas.  Socrates zei dat onze kwaliteit tevens onze donkere kant is, alsof het twee zijden van een medaille zijn. Ik denk eerder dat onze kwaliteit vraagt om verbinding met het hart om zo vanuit liefde en niet vanuit een moeten groot te kunnen zijn. Ik ga dus lopen, met hoop en een open hart. Met mijn verwachtingen en mijn verlangen. En als mijn achillespees weer opspeelt weet ik dat ik weer even terug naar mijzelf moet.

Een inzicht dat ik liefdevol mocht ontvangen vorig jaar en dat hieraan vooraf gaat;

Voor de eerste keer in mijn leven hoefde ik niet iemand te zijn. Ik was het al.

De dag heeft zich besloten zonnig te eindigen.

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

    1 Comment

  1. Een reactie geschreven, een heel stuk, maar bij het verzenden kreeg ik een foutmelding, mijn naam en e-mail nog niet ingevuld. Terug om dit te doen was de tekst weg. Niet de puf om nogmaals te formuleren wat ik geschreven had. Maar een mooi stukje Wim. Kwam binnen. Met name het zinnetje ‘waar niks is, is alles mogelijk’.
    Ik wandel graag een dag met je mee. Je hoort van me.
    Liefs X

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/voorjaarswandelingen
Twitter