Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Het pelgrimspad loopt ten einde. Nog een weekend te gaan op 30 juni, 1 en 2 juli. Even opletten: dat weekend is verzet, was eerst een week eerder. Dus al je plotseling toch nog tijd vindt waar die eerst niet was…loop mee. Dit laatste deel gaat door de heuvels van Zuid-Limburg, van Sittard naar Visé, reden te meer om mee te doen.

Vorige keer lopen we in een weekend van de volle maan. Anke loopt weer mee. Twee dagen achter elkaar en ook maar meteen een volle rugzak op haar schouders, allebei nog niet eerder meegemaakt voor haar. De tocht van Weert naar Sittard is warm en vermoeiend maar ze volhardt, ze is een doorzetter. Ze weet niet goed wat ze met haar toekomst wil maar is niet bang voor avontuur. Ze houdt er klaarblijkelijk van om de diepte in te gaan, alles te proberen en overal vragen bij te stellen. Ook bij zichzelf en ook bij mij. Dat gaat zo vanzelf tijdens zo’n lange wandeling. De laatste kilometers zijn zwaar maar het naderende einde geeft nieuwe energie. Op de boerderijcamping valt ze voor dood neer om de volgende ochtend bijna een vol uur aan yoga te besteden. Het maakt dat ik me bedenk dat lange afstandswandelen misschien toch niet zo vanzelfsprekend makkelijk is als ik altijd zeg tegen iedereen. Misschien ben ik ook wel een volharder, eendoorzetter. Het is volle maan, of toch nog bijna, die nacht. We zien hem opkomen tussen de bomen en langzaam de nacht vullen. Er drijven een paar wolken voorbij die het licht wat doen vervagen. Meest is het helder, wordt het ook langzaam kouder en tijd om in de slaapzak te klimmen. Vanuit mijn tentje zie ik die maan steeds verder glijden.

Mijn geest creeert bij dat licht een opening, ergens onder mijn navel. Ik graaf een kuil naar binnen, diep beneden in mijn zijn. Voor een ander, naar een ander diep in mijzelf; zo voelt het. Het graven kost geen moeite maar de kuil wil erg diep worden. Het wordt doodstil om mij heen. Ik ben nu echt alleen. Vanuit de diepte komt een klein zilveren slangetje tevoorschijn, gevangen in het licht van de maan. Het ligt daar in het heldere, bittere licht van die nacht. De intensiteit beneemt mij de adem. Ik kan er niet lang blijven, schiet door mijn navel weer naar buiten. Je kunt de essentie alleen zien bij een maanlichtje. Je hebt een ander soort volharding nodig om daar te blijven.

 

 

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/volle-maan
Twitter