Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Mijn gesprek met Canadese John een paar dagen geleden maak me op een heel directe manier duidelijk dat al mijn schrijven, mijn blogs en mijn verhalen, alleen maar mijn eigen, heel persoonlijke perpectief laten zien. We zitten naar dezelfde bergtop te kijken maar we zien heel verschillende dingen.

Ik maak een boel panorama fotos die een 360 graden beeld laten zien. Maar wanneer ik zelf kijk, zie ik maar een klein deel van het uitzicht. Het is ook het dilemma van de schrijver die onderdeel van zijn eigen verhaal is. Je bent nooit objectief. We zijn allemaal een verhaal en allemaal subjectief. Wanneer we verhalen delen, en elkaars uitzicht exploreren, kunnen we proberen een beetje een idee te krijgen van hoe de ander zichzelf ziet en wie hij is. Verhalen zijn de deur tot onze identiteit. Delen en exploreren van elkaars verhalen kan leiden tot meer begrip and acceptatie van onszelf als deel van de menselijkheid. (Grote woorden, ik moet voorzichtig zijn…..)

Als je jezelf kunt zien als een verhaal, zou het dan ook mogelijk zijjn om jezelf te zien als een verhaal dat verteld wordt? Stel je voor dat jouw verhaal een verhaal is dat verteld wordt door iemand anders. Wat voor soort verhaal ben jij dan? Ben je een strijdbaar verhaal, een natuurverhaal, een ‘go with the flow’ verhaal? En wie is het dan die jouw verhaal vertelt…..?

    3 Comments

  1. En wat zegt het verhaal over ‘degene’ weer over de verteller, die ook net als de toehoorder subjectief is. Een berg heeft veel kantjes en is ook best rond!

  2. Wim,

    Altijd al geweten en gedacht; Je bent en blijft voor mij een mysterie!

    groet Jan.

  3. Ha Wim,

    Ben even bij aan het lezen, waarom maak je meerdere 360 graden foto’s?

    Reactie op Jan: Mooi toch? als steeds maar helder is…

    Peter,

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/verhalen
Twitter