Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

20150710_165415Ik loop door nostalgisch boerenlandschap, mesthopen in de dorpen en kilometers bos. Het lijkt op Limburg, zo net over de grens. Het is een landgrens, onnatuurlijk. Toch heeft het landschap zich anders ontwikkeld. Grootschaliger, minder mensen

Het is jullie niet ontgaan, ik worstel al een paar dagen. Sinds ik Duitsland in ben gegaan eigenlijk maar ik vraag me af of dat de reden is.

Gisteren even de grens over naar een camping in Nederland, Rimburg. Apart hoe dat werkt. De schaal en de structuur worden meteen weer bekend en geruststellend. Alsof ik effe thuis ben en niets meer hoef.

De schaal ja, alles wordt ineens zo groot en vraagt daarmee misschien iets anders.

Peter zei het al, ik alleen ben degene die besluit of ik ‘smokkel ‘. Ik heb niemand die dit van mij vraagt of mij dit opdraagt. Niemand die ik teleurstel als ik ‘smokkel’ of zelfs er mee ophoudt.

Dan bepaal ik dus helemaal zelf wat ik nu moet gaan doen. Ik kan er mee stoppen want mezelf hiermee martelen is onnodig. Maar wat als dit maar een tijdelijk dipje is? Als het overmorgen ineens groots en meeslepend wordt?

Of moet ik doorzetten omdat ik het nu eenmaal gepland en georganiseerd heb? Maar wat als ik over een dikke maand dan zeg: was ik toen maar gestopt. .

Hoe weet je dit soort dingen? Is doorzetten iets van thuis of van jezelf? Is opgeven een karakter zwakte of een realiteitsbesef? Hoe weet je dat als je dat niet van jezelf kent, herkent? Moet het eerst zóveel pijn doen dat je denkt: ja, dat kan nooit de bedoeling zijn geweest. Hoe vaak loop je ergens tegenaan voor je het ‘snapt’. En wat ‘snap’ je dan? En als je heel goed bent in lopen, hoe lang loop je dan voor je het ‘snapt’?

Hoe wéét je nou wat goed voor je is. Al helemaal door onze inbedding in sociale en persoonlijke verbanden. Heb ik nou een unieke mogelijkheid om dit helemaal los van alles te kunnen onderzoeken? Zo voelt het niet.

Misschien helpt het als je mag kiezen tussen liefde en angst.

 

 

 

 

    5 Comments

  1. Toen je besloot deze wandeling te gaan maken vorig jaar, wat was toen je motivatie? En is deze motivatie nog actueel?

    Heb je nog dromen gehad de afgelopen nachten? Of misschien heb je voordat je aan dit tweede deel van je wandeling ging beginnen een droom gehad die je is bijgebleven?

  2. Hoe verder ik van je vlucht,
    Hoe meer ik in je macht kom.
    Je beeld werpt vervolgend een schaduw
    Ver voor al mijn gedachten.

    (J. Slauerhoff)

    • Mooi Niek. En toepasselijk. Onze thema’s werpen ons vooruit, projecteren ons naar onze toekomst. Onvermijdelijk?

    • Ja datgaat wel lukken. Met zoveel weerstand als ik heb! Liefs Wim

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/van-niets-naar-nergens
Twitter