Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Wanneer ik Dublin binnenloop valt een ding meteen op: Engels is niet langer de voertaal op dit deel van mijn reis. Ik hoor (voornamelijk) Spaans, maar ook Portugees, Duits, Japans, Russisch en nog een boel meer talen. In alle winkels en restaurants word ik geholpen door personeel dat Spaans of Urdu als moedertaal heeft. Het doet me denken aan Chicago.

De dress-code van het vrouwelijke kantoorpersoneel in de straten lijkt zwart te zijn, met een toevoeging van roze en geel vanwege de hittegolf die over Ierland heerst. De overheersende foundation is een geel/gouden blos, royaal aangebracht. Hun mannelijke tegenhangers lopen in getailleerde pakken met de stropdas een beetje los. Ook een beetje gebruik makend van de hittegolf, denk ik. De toeristen die later in de ochtend verschijnen lopen er zo losjes mogelijk bij. Tussen 8 en 9 in de avond kun je winkel- en schoonmaakpersoneel naar huis zien gaan in hun jeans en donkergekleurde t-shirts. Allemaal herkenbaar aan kun kleding.

Ik loop de 25 kilometer van Howth naar Dublin. Howth is van oudsher een klein vissersplaatsje ten noorden van Dublin, in de laatste jaren veranderd in een drukke en welvarende voorstad. Het is weer een warme dag. Mensen zitten en liggen op het gras van de plantsoenen. Hier zie ik alleen maar Ierse gezichten. Ook de gezichten van de jongeren die en masse naar het strand gaan, zijn  Iers. Pas wanneer ik dichter bij het centrum kom, bij de armere noordelijke buurten, worden de gezichten Oost Europees, Indiaas, Pakistaans. Ook zij zitten en liggen op het grasa van de plantsoenen.

Een horizontale smeltkroes, mensen met verschillende achtergronden die samen werken en leven. Ze doen dezelfde dingen. Hoe zien zij zichzelf in deze setting? Hoe beinvloedt het hun leven en keuzes?

Langs de baai van Dublin wordt een poging gedaan het publiek iets bij te brengen over de viering van een slag die hier 1000 jaar geleden plaatsvond. Op 6 grote schermen wordt de slag van Clontarf (zoals Dublin toen heette) ten toon gesteld. Koning Brian Boru wordt algemeen neergezet als de koning die de Ieren bevrijdde van buitenlandse overheersing. Er wordt ook een poging gedaan om die beeldvorming bij te stellen. Want het was toch wel een beetje anders, is gebleken.

De archeologische vindplaatsen Newgrange en Nowth, de plekken die, zoals de Ieren met trots laten weten, 500 jaar ouder zijn dan de piramides van Gizeh, laat nog een andere smeltkroes zien. 20140618_132022Zo’n 5000 jaar geleden was dit eiland bewoond door mensen die hier werkten, leefden en vereerden. De grootste Europese concentratie van neolithische beschaving. Toen zij er niet meer waren, kwamen er anderen, eerst de vroege christenen, daarna de vikingen en de Engelsen. Daar tussen in zit Brian Boru. Laag op laag van beschaving. Ook een smeltkroes, maar dan een verticale.

Ze hebben elkaar vast en zeker beinvloed. Ze hebben, in dit geval letterlijk, op de fundamenten van de vorige bewoners verder gebouwd. De gids zegt dat er veel is dat we niet weten over die periode. Waar men eerst dacht dat dit begraafplaatsen waren, is men nu van mening dat het ook plekken van verering of viering geweest kunnen zijn. Meningen en ‘feiten’ worden bepaald door een bepaald wereldbeeld, of de behoefte er aan, zoals met Brian Boru. We hebben blijkbaar veel geruststelling nodig.

Wat 20140618_111219hebben deze beschavingen geleerd van elkaar, hoe zijn de mede gedefineerd door hun voorgangers? Hoe beinvloedt dit het leven van de huidige Ier, of Europeaan? Hoe beinvloedt of stuurt onze geschiedenis onze huidige inspanningen en richting?

 

    1 Comment

  1. Wim,

    Nooit geweten dat jij zoveel vreemde talen beheerst. In Dublin kun je de taalvaardigheid dus nog een boost geven.

    groet Jan.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/smeltkroes
Twitter