Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

De laatste zomerdag. Er schijnt altijd weer een nieuwe laatste zomerse dag te zijn in deze herfst. Ik wandel langs de Linge, door de Betuwe, door boomgaarden en bossen op vruchtbare grond die hier is achtergelaten in de de tijd dat de Linge nog overstroomde en het land bevloeide. Het is een vriendelijk riviertje nu, we hebben haar lang geleden getemd, zoals we zoveel rivieren en landschappen temden. Water is de bron van alle leven, het voelt alsof ik daar dichterbij kom, zo hier te lopen. Water kan kalm, helder en uitnodigend zijn. Het kan ook beangstigend en verwoestend zijn, zoals we in de berichten over Sulawesi en Lombok kunnen zien.

Door het water te temmen controleren we haar energie, Ik vraag me soms af, waar gaat de originele of ‘overtollige’ energie naar toe? Verdampt het, verdwijnt het? Of gaat het ondergronds, in de schaduwen, zoals ik heb ervaren toen ik als klein kind ‘getemd’ werd. Om dan weer met verwoestende kracht naar buiten te komen, wanneer je het ‘t minste verwacht. We zijn al zo lang bezig deze onuitputtelijke bron te temmen, om haar te reguleren en controleren. Ik zie wat het ons brengt; welvaart, tevredenheid, lang leven. Maar is er ook een schaduwkant? Is het ook mogelijk dat we teveel temmen, uit angst voor honger, armoede, ziekte, terwijl dat onderdeel van het leven is? Ik vergelijk de stroming van het water met het stromen van liefde, ook een energie die we vaak willen temmen door haar ondergeschikt te maken aan regels en conventies. Wanneer je het stromen verhindert, ontneem je haar ook een deel van haar originele en unieke kwaliteiten. Ze wordt muf, als een meertje dat geen uitweg heeft.

Deze prachtige herfstdag heeft ook wat onrustigs over zich. Ik word een beetje bang van hoe ik zo’n dag vier, deze schoonheid en gouden herfst, terwijl ik ook heel goed weet dat het om mij heen niet goed gaat. Het geploegde land is gortdroog, grijs door gebrek aan water. Dingen zijn niet zoals ze horen, wordt ons elke dag weer in het nieuws verteld. De mooie dag maakt ook dat ik me wat vervelend gepriviligeerd voel. Het zijn altijd degenen met macht die de ellende ontspringen en dit maakt mij één van hen. Hoe zit het met de mensen die geraakt zijn door vloedgolven, aardbevingen en orkanen? Het maakt dat ik deze dag ook ervaar als een kalmte voor de storm. Wat kan één mens doen hiertegen? Oh, ik doe mijn dingen; ik eet bijna geen vlees meer, maar mijn boodschappen zitten nog wel vaak in plastic, ik koop geen groenten die worden ingevlogen maar ik reis zelf regelmatig naar Engeland voor werk en studie. Mijn verwarming staat uit, makkelijk met dit weer. Ik kan het niet voor mijzelf oplossen, dus ga ik ook niet anderen bekritiseren om wat zij doen, maar het is een moeilijke puzzel en ik weet dat we met zijn allen niet genoeg doen om de storm te stoppen.

Het lijkt er een beetje op dat moeder Aarde tegen ons in verzet komt. Misschien is er een prijs voor het temmen en reguleren, zoals mijn eigen getemd worden soms tot nare dingen heeft geleid. In de Westerse wereld geloven we dat wij de ‘rentmeesters van de aarde’ zijn maar we gedragen ons aanmatigend als haar heersers. Rond het Andes gebergte heerst het ‘Pacha Mama” geloof dat wij kinderen van de aarde zijn. Ik denk soms dat we een intrinsiek deel van haar zijn, zoals Goethe schreef: “als het oog geen zonnekwaliteit bezat, zou het de zon niet kunnen zien”. Of de manier waarop onze dromen gevoelens omzetten naar beelden zodat we ze kunnen interpreteren. Misschien zijn zowel wij als de aarde pure energie en zijn onze zintuigen op dezelfde manier bezig die energie te ‘lezen’. Ik twijfel er niet aan dat moeder Aarde zal overleven, maar hoe zit het met ons? Zullen wij er nog zijn om haar schoonheid te ervaren, gevoed te worden door de overvloed die zij te bieden heeft?

Het is niet moeilijk voor te stellen met de vooruitzichten van klimaatverandering dat de Ruiters van de Apocalyps naderbij komen. De ruiters die honger, oorlog en ziekte komen brengen. Maar ik zou willen zeggen dat ze niet van buitenaf komen, ze zijn in onszelf. In moderne taal zouden ze aanmatiging, arrogantie, minachting en onverschilligheid kunnen heten. We hebben allemaal delen van hen in ons, ook als deel van hoe we getemd zijn. Je kunt ze niet bevechten met hun eigen wapens. De enige wapens zijn ongetemde zachtheid en liefde.

Aan het einde van mijn wandeling, op een terras in Leerdam eet ik een ijsje. Ik mag ook zacht zijn voor mijzelf 🙂

 

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/ruiters-van-de-apocalyps
Twitter