Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Deze dagen gaat het pad veel door bossen. Dat is fijn, veel schaduw en een meer divers pad. Vanavond zet ik mijn tent in het bos een kilometer voor het dorpje Safaalan. Ik kampeer graag in de nabijheid van mensen, nooit diep in het bos. Ik hoor de geitehoeder met zijn kudde huiswaarts gaan; belletjes rinkelen en onden blaffen. Een motor rijdt eeg in de verte. Om 7 uur en om 9 uur komt de megafoonstem van de imam op de oostenwind. Het is een echte, denk ik, ik hoor geen bliepjes. En hij zingt vals, dat moet toch een echte zijn!? Om 5 uur ‘s ochtends is hij er weer. In die tussentijd heb ik niet veel geslapen. Ik voel me niet bijzonder moe, ik kom gewoon niet in slaap. De bijna volle maan staat strak aan de hemel, de krekels maken hun geluid en er ritselt van alles in de struiken. Langzaam wordt het koud en rits ik mijn tent dicht. Nog steeds geen slaap. Niet dat dat erg is. Ik voel me fijn vannacht, ik heb een gevoel van ruimte.

Het is ruimte die ontstaat door het lopen, bezig zijn met de wandeling en niet zoveel anders. Het is ruimte die gevuld wordt met wat er op dat moment is. Soms is dat verdriet of eenzaamheid, inderdaad, maar net zo vaak is het plezier, genoegen en vreugde. Het bestaat naast en bij elkaar in die ruimte omdat het er allemaal mag zijn. Omdat het er nu eenmaal is. Deze ruimte heft daarmee schijnbare tegenstellingen op. Je kunt die ruimte niet creeeren met je geest of je wilskracht. Hij ontstaat omdat je met hart naar de dingen kijkt. Het is jammer om te zien hoe wij onze ruimte klein maken door vast te houden aan hoe het hoort, doordat mensen zeggen dat iets níét kan, door angst, door onzekerheid.
Vandaag is het voor mij ruimte die onder elke boom een plek voor siesta ziet en achter elke bocht een nieuw pad. Ik prijs me gelukkig met deze ruimte van afgelopen vannacht. Ik ben een bofkont. Ik sta wél met moeite op uit mijn tentje.

    4 Comments

  1. Hoi Wim,

    Het liefste zou ik mezelf sturen, dan zat ik nu naar je uit te kijken onder een siëstaboom, met een appel om te delen.
    Met mijn digitale on-vaardigheden heb ik je geprobeerd een mailtje te sturen. Misschien aangekomen bij jou, misschien bij de onderhouder van deze website.. spannend.
    Wandel en geniet!
    Simone

    • Het mailtje is aangekomen. Het antwoord staat op je app. Ik zal bij de volgende siestaboom naar je uitkijken, krijg je een lieve knuffel van mij. Maar een appel, is dat nu niet wat karig?
      Xxx

  2. Ik kon de ruimte voelen en de vrede daarin, bij het lezen van je stukje; het bracht ook mij rust
    Liefs. Kus.

    • Fijn dat je het mee kon voelen. Het voelde ook als een speciaal en totaal open ervaring. X

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/ruimte
Twitter