Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

De laatste dagen ben ik langzamer gaan lopen. Een van de redenen is dat het pad niet meer zo heuvelachtig is als in het begin. Als ik terugkijk op de eerste paar dagen, zie ik dat ik er flink tegenaan ben gegaan, met heel veel energie en wilskracht. Misschien is het ook een kwestie van “er in komen” maar de bergen op het Beara schiereiland hebben zeker mee geholpen om dat perspectief een poosje uit zicht te houden! Het is ook de kaart waar je naar kijkt: elke dag 3 mm verder op weg naar Dublin doet je de eerste dagen haast hebben.

Niall, de eigenaar van de hoogtsgelegen camping van Ierland bij Clonmel waar ik een natte stormachtige nacht verbleef (en dus mijn matje in zijn keuken uitrolde), zei: “jullie Nederlanders zijn allemaal hetzelfde, jullie rennen de bergen op als gekken. Jullie hebben geen idee dat je een berg met een gestage pas moet beklimmen, en daardoor raken jullie snel uitgeput.” Hij had ook zijn heel eigen idee over de besetting van Ierland door de Engelsen: “die hebben ons nooit overwonnen, wij hebben ze geassimileerd!” Een trots man.

Dit vlakkere land maakt het mogelijk voor mij om meer meditatief te lopen. Ik loop urenlang terwijl ik alleen maar door mijn neus adem, het reguleert en balanceert mijn energieverbruik. Na een tijdje ben ik het niet zelf meer die wandelt maar een is het een eigen, andere entiteit. Ik kan het bijna zien. Het ziet eruit als een bal, rond, flexible en gegrond en het heeft een eigen drive en  energie die bijna los staat van de mijne. Het wandelt gelijkmoedig langs gorgelende beekjes, langzame dromerige rivieren, koude heuvels en van regen-druppende bossen. Het wandelt, dus het is.

Ik draag mijn wandelstok links deze dagen.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/ritme-en-id-entiteit
Twitter