Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Het is een vroege zondagochtend. Onder een heldere, koude zon verdwijnt de rijp van de eerste vorst langzaam van de velden, waar de ganzen samentroepen. Uitbundig klokgelui smeekt de laatste gelovigen naar de mis. In het bos trommelen twee spechten naar elkaar. De laatste gele bladeren houden nog vast in te takken. Het is van een heel andere sfeer dan ik mij herinner van november in mijn kindertijd. Het was veel vroeger donker dan nu, misschien omdat er minder licht was en minder drukte in de avond, misschien omdat ik klein was. Mijn koplamp bundelde het licht in de mist en de dynamo zoemde. Maar de intocht van Sinterklaas is nog nét zo. Achter de fanfare met je klas naar de grote zaal in het dorp, waar een paar kinderen bij hem mogen komen. De hele goeden of de hele ondeugenden. Daar hoorde ik nooit bij, ik stond altijd ergens tussen de meerderheid achteraan. Niet dat ik dat erg vond. Sinterklaas was toen nog streng ofschoon rechtvaardig en Piet was toen nog de knecht met de zak en de roe. Ik was banger voor de strengheid van de Sint dan voor de roe van zijn knecht. In sprookjes zijn het trouwens altijd de jongste broers, de onaanzienlijken en de knechten die de helden blijken te zijn. Aan het einde liep ik dan door het donker naar mijn tante met een papieren zak gevuld met een sinaasappel, een handvol pepernoten en een kikker van marsepein. De volwassenen zaten daar voor de eerste zwart-wit tv. Het touw dat ik in mijn jeugdige onnozelheid gevaarlijk over de weg voor ons huis spande haalde het wél tot in het rode boek van Sinterklaas op huisbezoek. Na mijn bekentenis en de belofte het nóóit meer te doen kreeg ik van Piet een handvol pepernoten. Ja, Sinterklaas was bij ons toen nog een echte katholiek; boete doen en daarna een beloning.

Mensen van nu willen verandering hoor en zie ik. Mensen verlangen naar veiligheid in een onzekere wereld, een thuisgevoel. Voor sommigen is dat terug naar vroeger voor anderen een erkenning van hun plek in deze maatschappij. Ik hoef niet zo terug naar vroeger. Mijn verlangen naar thuis is voor liefde vandaag, in de wereld van nu.

Toch vind ik het van een schoonheid dat mensen juist op Piet het verlangen naar en de geborgenheid van thuis projecteren. Niet op de Sint, maar op Piet. Zoals in een sprookje wordt juist de knecht, de onaanzienlijke het zinnebeeld van de held van iedereen. Een bemoedigende gedachte.

    2 Comments

  1. Welke tante? Tante Sophie???

    • Anneke van Handrie

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/piet
Twitter