Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Het is de tweede van tien dagen op het Pelgrimspad. Ik loop alleen, er zijn geen medewandelaars dit keer. Deze twee dagen wandel ik van Oisterwijk naar Valkenswaard. Het begin door de Kampina ken ik goed, ik heb hier bijzondere en liefdevolle herinneringen liggen. Het landschap is veelzijdig met bos, heide, zand en veel water in vennen en beken. Ook de wolken links en rechts van mij zitten vol water. Het wil regenen, maar op mijn pad schijnt nog de zon. Als het al eens naar mij uitreikt zijn het kleine druppels die door het nieuwe blad van de bomen wordt opgevangen. Boven het stille water zwermen de muggen al. Brabant is veel natter dan ik altijd gedacht had.

Ik heb stramme benen vandaag. Toen ik gisteren thuiskwam van een moeizaam bezoek aan mijn ouders ben ik flink doorgezakt met een paar vrienden in het klooster. Mam voelt zich onzeker na de toch wel verwachte diagnose van bloedkanker. Het zit in de familie. Op haar leeftijd niet iets waar ze nog aan geholpen kan en wil worden. Het is een traag proces als je ouder bent, zeggen de artsen. Pap wil weg, naar huis of waar dan ook, maar in ieder geval weg van het verzorgingstehuis. Hij is zó boos. Decorumverlies is blijkbaar de term ervoor. Maar dat woord zegt niets over de ontluisterde, schreeuwende, bange en machteloze man die hij gisteravond is. Jij, mijn eigen familie, sluit mij hier op, brult hij. Hij wil met alle geweld weg daar, hij vecht met hand en tand, letterlijk. Het erge is nog dat ik het herken en dat ik er niet in liefde naar kan kijken, dat ik mij afsluit. Ik wil ook weg daar. Het decorumverlies is tweezijdig. Waar vind je troost voor zoiets? Het natte Brabant neemt mij tot zich.

Ik heb de afgelopen weken een klein lichtje in mijzelf ontdekt. Een heel klein lichtje in een bijna onmetelijke ruimte, maar wel een vast punt. Ik koester dat lichtje, realiseer me nu ook dat het er altijd al was. Een poos geleden was het een groot verzengend vuur, bedenk ik me, maar dingen kunnen soms zo groot worden dat je ze niet meer ziet voor wat ze werkelijk zijn. Op dit moment heeft het meer weg van een waakvlam en wordt juist daardoor zichtbaar. En ik weet van andere lichtjes, om mij heen. Dat geeft troost. Dat is goed, zo, voor nu.

 

    4 Comments

  1. Mooi stukkie Wim!!

  2. Mooi Wim

  3. Ach wat heb ik te doen met je vader! En met je moeder! En met jou.. Ik herken het hele scala aan gevoelens en de grote machteloosheid als geconfronteerd wordt met het pijnlijke proces dat dementie is.

  4. Tja het valt soms niet mee, je hebt het mooi beschreven Wim.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/nat-brabant
Twitter