Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Vroeg in de ochtend vertrek ik uit Paradzjik. Het is bijna 40 kilometer naar Plovdiv en ik hoop niet dat het zo heet wordt als gisteren. Niet meer om 5 uur, je merkt dat de dagen al korter worden. Er waait een wat wrange noordenwind na een zwoele nacht en avond gisteren. Het is vrijwel wolkeloos, er is maar een wolk en die volgt en bedekt de zon, tot 9 uur wanneer ik een koffieautomaat vind bij een supermarktje in een dorp. Bij het verlaten van Paradzjik loop ik langs een verlaten en troosteloos fabrieksterrein. Net als in Kostonets waar ik me gisteren de trein kado deed. Ik had daar sowieso een dag eerder aan moeten komen en het was héét die middag! De ineenstorting van de Sovjetunie maakte alle industrie met één klap kapot. 90% van de mensen hier is werkeloos, vertelde een jongen mij gisteren. Jongeren willen een diploma halen en dan zo snel mogelijk naar het westen. Weg uit deze rampspoed. Je kunt bijna voelen hoe moeilijk het is om de overgang naar het kapitalisme succesvol te maken.

Er is wat kleinschalige landbouw, veel land ligt braak.  Er zijn nog schaapskuddes, ik kom paard en wagen tegen, het contrast met een moderne economie is zo groot.

Ik heb een route met OSM gemaakt die zoveel mogelijk langs de rivier Maritsa naar Plovdiv gaat. De bermen liggen vol afval en rotzooi, veel plastic waterflessen. Het riviertje is met dijken ingetoomd. Het geluid van de wind in de populieren die in de uiterwaarden zijn geplant maakt me rusteloos en verdrietig, als altijd. De zon is er weer, de zomer wil weer 40 graden worden na een week van milde 30+ temperaturen. Maar de noordenwind trekt aan tot een forse bries en een hoge wolkenlucht neemt de zon af en toe weg.
In Stamboliev heb ik een middagpauze. Er is een nieuw treinstation, met een nieuw en vrolijk aandoend centrum. Net buiten het stadje loop ik door een nieuw en functionerend industrieterreintje, werklui met lachende gezichten. Na Kostonets en Paradzjik een verademing. Ernaast ligt een kerkhof met grafsteenfabriekje. Hopelijk zijn ze geen ‘preferred supplier van elkaar, zo te zien aan de vrolijkheid niet trouwens. De noordenwind wordt zelfs stormachtig. Het koelt flink af nu. De laatste kilometers voor Plovdiv loop ik door een parkachtig bos waar ik overal mensen vermoed, hoor en soms zie; zwervers, straatkinderen en ik vermoed ook de lokale gestoorden. Het voelt unheimisch en ik houd mijn stok bij de hand. Voor het eerst ben ik bang voor mensen.
Het lange laatste eind tot Plovdiv. ‘La recta final’. Oortjes in en mooie muziek. Voor degene die naast me loopt.

Ik kom binnen bij de roeibanen. Het valt nog vies tegen, dat laatste stuk door de stad. Alsof je in het Amsterdamse bos achter bij de roeibanen begint maar nog tot het centrum moet. Inmiddels is het nog geen 20 graden meer. Ik ben doodmoe, mijn benen zijn zwaar. Ik ben in Plovdiv.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/naar-plovdiv
Twitter