Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Het is rustig vandaag in het bos. Er schijnt een koude zon in de plassen op het pad en de wind is gaan liggen. Grote wolken hangen nog laag aan de horizon. Overal liggen afgewaaide takken, dood hout, de resten van de storm van gisteren. De bomen staan er ieder voor zich stilletjes bij. Een enkele vogel laat zich horen. Peter Wohlleben heeft een boek geschreven over bomen; ‘het verborgen leven van bomen’. Hij beschrijft daarin op een prachtige manier dat bomen geen individuele stukken hout zijn die toevallig bij elkaar in de buurt staan. Bomen vormen samen een gemeenschap, op een manier die veel verder gaat dan de paar dingen die ik weet over hun voortplanting en ziektes. Bomen zorgen voor door middel van onzichtbare draden voor elkaar, in de diepte van hun wortelsysteem, in het afgeven van geuren, in het beschermen tegen zon en wind. Elke boomsoort heeft daarin zijn eigen manieren die passen bij de omstandigheden waarin ze opgroeien en leven. Alleen in gemeenschap met elkaar kunnen ze tot volle wasdom komen en alles uit hun bomen-leven halen wat er in zit. Hij laat ook zien dat de manier waarop wij het bos als een economisch of toeristisch project bekijken desastreus is. Haal één boom weg uit de groep en de hele bomenbuurt is van slag. Ons economisch oog kan dat niet zien, is te smal daarvoor. Het gaat helemaal voorbij aan de organische manier waarop bossen hun gemeenschap vormgeven. Een aanrader, dat boek.

Gisteren reed ik door de storm naar huis. We hadden een bijeenkomst gehad over familiezaken, nu mijn vader al een paar jaar met steeds verder verdiepende Alzheimer in het verzorgingstehuis zit en mijn moeder op korte termijn kleiner moet gaan wonen, weg uit het grote huis waar ze de afgelopen 25 jaar samen met mijn vader gewoond heeft. De toekomst die hen nog rest moest worden besproken en zelf kunnen ze daar nauwelijks meer vorm aan geven. Het is vooral veel afscheid nemen en loslaten. Mijn moeder voelt zich onbeholpen en bekeken door de verzorging wanneer ze mijn vader bezoekt. Ze voelt er zich niet welkom. Zijn gedrag wordt steeds meer primair. Oude pijnpunten uit hun huwelijk die ze voor het oog van de wereld konden wegstoppen, vaak over geld en aandacht, komen dan soms schrijnend en rauw boven water. Ik kan hem nog blij maken met een voetmassage maar zij weet niet wat ze er mee moet, ze gaat er vaak met tegenzin heen. Nu moet ze ook nog in haar eentje die andere plek zien te vinden. Het doet pijn haar zo te zien worstelen. Wij als kinderen kunnen er alleen maar zorgvuldig en met aandacht omheen staan. Ieder van ons op zijn eigen manier en soms heel verschillend.  En ook hier weer is de economische waarde waarmee wij onze oude en zieke gemeenschapsleden behandelen desastreus. Wij zullen wel bepalen wat goed voor ze is, omdat wij kunnen rekenen en het toch zo voor iedereen het beste is. Het doet weinig recht aan hun verleden, aan hun behoefte van nu. Geld maakt geen gemeenschap. Ook onze gemeenschap is meer dan de individuen die wij zijn. De onzichtbare draden die ons binden en die ons leven samen de moeite waard  maken bestaan ook hier. De ouden die ons beschermden tegen zon en wind, die ons wortelsysteem beheerden en ons liefdevol in de gemeenschap op lieten groeien, ze zullen heus een keer gaan, omvallen en plaats maken voor de jongeren. Maar hóé ze gaan bepaalt ook de gemeenschap die wij zijn. Het zijn de organische draden van compassie, van liefde en zorgvuldigheid, van aandacht en geduld.

Ik had een fijne afspraak, wilde daarom snel thuis zijn en trotseerde de striemende regen en de vlagen wind die mijn kleine autootje soms bijna van de weg bliezen. Eenmaal thuis leek de afspraak misschien toch niet door te gaan. Even later kwam het goed en was het een mooie avond. Je ergens heel erg op verheugen houdt ook het gevaar van grote teleurstelling in. Dat vind ik zo moeilijk, het lukte mij vaak niet in het verleden en het lukt mij nu nog steeds soms niet. De onzichtbare draden die ons verbinden zijn kwetsbaar en vragen grote zorgvuldigheid, compassie en liefde. Ze vragen ook moed om je mensen-leven tot volle wasdom te brengen. En al lijkt het alsof we alleen de ander en onszelf daar een plezier mee doen, we houden daarmee onze hele gemeenschap in stand.

Het boek van Peter Wohlleben maakt voor mij ook nog eens duidelijk dat we op dit moment bezig zijn de wereld en de natuur waarmee wij een gemeenschap vormen om zeep te helpen, alle sociale ondernemingen, goede doelen en biologische landbouw ten spijt. We bekijken de wereld alleen nog met economische motieven. En dat terwijl we nog niet de helft weten van de waarde en het gewicht van alles wat we voorgoed aan het vernielen zijn. Als we de aarde niet kunnen leren zien als een gemeenschap waar we door middel van onzichtbare draden onderdeel van zijn, die ons beschermt en voedt en ons haar wijze lessen leert, dan hebben we straks alleen de filmpjes nog. Dan staan we alleen en op onszelf, stil, als de bomen in ons economisch bos.

Op de muziek van Karl Jenkins, die ons vertelt hoe de aarde ons thuis is, onze veilige haven en ons voorbeeld. Hij is zo mooi, de atheïsten onder ons vergeven mij vast de religieuze ondertoon.

De katjes bloeien. Het zal altijd weer lente worden .

    9 Comments

  1. Beste Wim,
    Prachtig verwoord! Bij het lezen moest ik denken aan een gedicht van Derek Walcott “Love after love”.
    Hartelijke groeten en ik loop graag een keertje mee.
    marlien

    • Dank je Marlien, het sluit perfect aan bij mijn dag…

      The time will come
      when, with elation
      you will greet yourself arriving
      at your own door, in your own mirror
      and each will smile at the other’s welcome,

      and say, sit here. Eat.
      You will love again the stranger who was your self.
      Give wine. Give bread. Give back your heart
      to itself, to the stranger who has loved you

      all your life, whom you ignored
      for another, who knows you by heart.
      Take down the love letters from the bookshelf,

      the photographs, the desperate notes,
      peel your own image from the mirror.
      Sit. Feast on your life.
      Derek Walcott

  2. Heeele mooie…WOW..trots!!

    • dank je 🙂

      • mooi ….maar ook verdrietig
        lieve groeten
        Ada

        • dank je Ada, mooi… én ook verdrietig, zou ik zeggen. Verdriet mag ook mooi zijn.

  3. Draai t eens om;

    Verdrietig kan (is) ook mooi zijn…,)

    • Ik lees t net te laat Wim,

      Dat je t al benoemd hebt; je laatste reactie.

      • Ha Robert, ik had mijn eerste reactie veranderd omdat ik me inderdaad ook realiseer dat dat zo is. Mooi dat we dat allebei zo zien.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/na-de-storm
Twitter