Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Ik mag afgelopen nacht slapen op de bank in het leegstaande kantoor van een of ander in Kavakli. Het ruikt er muffig en stoffig. Ik was liever in mijn tent gedoken maar dat mag niet van hen. Zo mag ik ook mijn drankjes niet betalen in het theehuis gisteren waar overigens na zonsondergang ook genoeg bier gedronken wordt. Vanochtend ben ik dus vroeg op na een slechte nacht op die bank. Ik loop snel een grote afstand, tot mijn eigen verwondering ook. Ik mag ook nog een paar kilometer mee op een tractor vol zonnebloempitten. De rest van de dag ben ik bezig die pitten uit mijn kleren en al mijn lichaamsplooien te vissen. Al met al ben ik vóór de middag al op de plek waar ik had willen overnachten. Dan ga ik maar doorlopen tot Kirkareli, nog eens 24 km maar gezien de tijd prima te halen. Intussen is de zon weg en stapelen donderwolken zich op. Onweer dreigt, haal ik dat wel die 24 km?

Ik vind (ik ‘vind’ weer eens iets) het best lastig, al die gastvrijheid die je hier geboden krijgt. Het gebeurt ook wel op zo’n manier dat nee zeggen onfatsoenlijk lijkt. Kan ik nee zeggen tegen die fles bier die zomaar ineens voor mijn neus staat? Beledig ik de gever daarmee? Het wordt je ook niet gevráágd, het wordt je opgedrongen. Althans, zo ervaar ik het. Het voelt voor mij alsof mij elke keuze wordt ontnomen. Die kar met pitten wil ook niet doorrijden tot ik er in zit. Hoe zeg je nee tegen zoiets?
Soms is het wel fijn hoor, evengoed. Wanneer het op weg naar Kirkareli echt begint te regenen stopt er ook meteen een auto die mij het laatste stuk tot in de stad brengt. Maar toch, ik voel mezelf zó wiebelig in dit soort situaties, alsof ik beter iets anders zou doen (en het dus niet goed is wat ik wél doe). Moerassig terrein.

Frits is weg. Ik zie hem vanochtend niet meer en ook later komt hij niet meer tevoorschijn. Hij had gisteren veel plezier met een andere hond, misschien is dat het. Of hij is terug naar huis. Eén van de mannen in het theehuis wilde hem graag hebben, zou die hem meegenomen hebben? Ik hoop in elk geval dat het goed met Frits gaat. Ik mis hem een beetje in de ochtend. Het is nooit mijn hond geweest natuurlijk. Kun je iets missen dat je nooit had? Iets dat mist maar dat je nooit echt had, dat voelt pijnlijk en verdrietig. Dat is als met die angst waar ik eerder over schreef; als je het niet praktisch kunt maken is er nergens meer houvast, dan is alles gemis.
Iets missen dat je nooit had betekent wel dat je ergens weet dat het er is. Daarmee is of wordt het verlangen. Dat is mijn stemming nu, het voelt als een moeras. Daar past deze muziek van Laurie Anderson vanochtend bij.

    4 Comments

  1. Hoi Wim. Die Frits, die zomaar een stukje met je opwandelde omdat ie behoefte had aan gezelschap of voelde dat jij behoefte had aan het zijne. En dan weer de eigen weg vervolgd, reagerend op wie of wat er op zijn pad komt; hij vind daar niets van nee. Ik lees dat je vind dat je niet zoveel zou moeten vinden en het als een sta in de weg beschouwt voor het ‘ervaren’ van wat er is. Is het misschien mogelijk om zonder oordeel naar je ‘bevindingen’ te kijken dan krampachtig te vinden dat je niet niets mag vinden. Kun je me nog volgen? Nee? Geeft niks, ik volg jou wel.
    Liefs!
    Geen last meer van de blaar?

    • Ik kan jou heel goed volgen 🙂
      Komt het een beetje krampachtig over, dat niet mogen ‘vinden’? Het voelt ook wel een beetje zo, ik doe mijn best te ervaren en vinden staat dan toch in de weg. Ik kan mijn vinden al zo goed relativeren, dat ik me daar geen zorgen meer om maak ;). Och, misschien is het ook wat eenzijdigheid omdat de communicatie hier nu eenmaal zo beperkt is!
      Blaar is toch vakkundig weggehaald en -gebleven. Voet gaat lekker!
      Liefs x

  2. Hoi Wim,
    Je blijft me verbazen! Daardoor blijft het ook boeiend je te blijven volgen. Ik heb toch ook weer een vraag aan je.

    ‘WAT als je was gestopt in de ochtend toen je er eigenlijk al was’?

    Loop ze! En omarm jezelf!
    Liefs Francien

    • Ja Francien. Dan was dit er allemaal niet geweest, maar weer iets anders daarvoor in de plaats. Ik vertrouw het gevoel (nog) niet dat zegt dat ik er al ben. Is het écht of een vermoeide gemaskeerde wens om er van af te zijn? Want soms kan ik ook zo moe zijn. En ik wil toch ook wel in Istanbul komen, ondanks dat het ‘maar’ een richting is. Dilemma hè!?
      Wat als ik gestopt was…hmmm…opent heel nieuwe perspectieven. Ga er nog eens over mijmeren!

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/moeras
Twitter