Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Het wordt niet minder en het gaat al helemaal niet weg. Ik blijf het een uitdaging vinden om een plek te vinden om te overnachten. Er is altijd wel een plek, ik hoef alleen maar mensen om hulp te vragen en ik krijg het. Maar het is een berg die ik elke avond over moet. Het maakt dat ik soms met verlangen kan kijken naar de mensen die ‘s avonds naar huis gaan, of het nu een landhuis is of een stacaravan. Het is hun thuis.

Het ligt ni20140619_083800et aan de mensen die ik ontmoet. Ze zijn altijd vriendelijk, gastvrij en behulpzaam. Peter zegt dat dat ook komt doordat er niet zo veel Ieren zijn, van 8 naar 4 miljoen in de 19e eeuw en daarna nooit meer echt meer geworden. Dat is mede te wijten aan de ‘famine’, de grote hongersnood die Ierland teisterde tussen 1840 en 1854. ! miljoen Ieren stierven, 1,5 miljoen emigreerde, meestal naar de VS.  Het wordt nog steeds uitbreid herdacht.

Tot 100 jaar geleden waren er ook nog maar amper wegen, zegt hij. Mensen hadden elkaar hard nodig. Je ziet nog bij het hooien en kuilen dat in de maand juni plaatsvindt. Alle boeren combineren hun machines en menskracht om de klus op tijd geklaard te krijgen.

Deze zondag wil ik tussen zo veel mogelijk mensen zijn. Het is een mooie zonnige dag en in het historische en archeologische plaatsje Glendaglough zullen ze met duizenden te vinden zijn. Daar ga ik dus naar toe. Ik ga op een kleine heuveltop zitten en bekijk de massa mensen in de archeologische plek. Langzame, duwende, trekkende soms, stille, gedreven, lachende en verveelde mensen. Mensen met hoeden, petten en zonnebrillen. Oude mensen, jonge mensen, geinteresseerd, pratend, schreeuwend, grappend, voetballend. Mensen alleen, mensen die elkaar achterna lopen, mensen van alle landen, families, stellen. Moeders met kinderwagens en meisjes met poppenwagens. “Kijk papa, daar ligt opa”, zegt een klein meisje, naar een van de talloze grafzerken wijzend. Ik ben anoniem and gelukkig temidden van deze massa. Klein beetje serotonine misschien?

Later die avond in de laatste pub in het dorp ontmoet ik Peter. Bij een fish & chips en een paar pints praten we over ons leven, waar het ons gebracht heeft en wat we er uit gekregen hebben. Niemand komt er zonder kleerscheuren vanaf, lijkt het. Grappig hoe gemakkelijk je met een Ier een diepgaand gesprek kunt hebben. Of zou het de guiness zijn? Peter werkt voor de lokale radio en media. Hij werkt veel van huis uit, hoeft nog maar een keer per week op kantoor te verschijnen. Hij baant zich een weg door het leven, zo goed en kwaad als kan. Hij heeft commercieel inzicht en politieke antennes. Hij weet kansen te benutten. (Op het radiostation hebben we altijd een paar seconden tussen de overlijdensberichten, zou het geen idee zijn om de lokale begrafenisondernemer daar ruimte te geven? ‘O’Connor begrafenisondernemers: wij zijn de laatsten die je loslaten’). Achter ons speelt een amateurbandje Ierse volkslmuziek. Hij zegt dat hij zometeen misschien ook even gaat zingen. Het mag allemaal, het hoort bij de gemoedelijke manier waarop mensen hier met elkaar omgaan.

Peter zegt dat dat typsich Iers is. Ierland is vele malen veroverd. “Weet je wat wij deden?”, zegt hij, “We trouwden ze, of tenmiste, onze vrouwen”.  Een ander woord voor assimilatie, dat Niall gebruikte. “Wat ons Ieren anders doet zijn is onze puurheid en onze oprechte naiviteit”, zegt hij. “Dat is onze kracht, maar er is ook veel misbruik van gemaakt”. Het gaat ook verloren, hij heeft het niet meer, hij is teveel politicus geworden. Maar hij kan nog prima zingen, blijkt een paar minuten later.

We praten veel die avond, over politiek, over Ierland, over het leven en we nemen nog een pint. Wanneer de band het nummer ‘the town I loved so well’ speelt, zegt hij: “dat is in een lied de kern van de droevige Ierse geschiedenis van de afgelopen decennia”.

Ik zie het ook als een analogie van een thuis dat nooit meer hetzelfde zal zijn.

 

    1 Comment

  1. Wim,

    Mooi verhaal, maar zwaar filosofisch. Er is momenteel ook WK voetbal bezig, maar ierland doet zeker niet mee? Volg jij het voetbal enigzins?

    groet Jan.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/mensen-en-thuis
Twitter