Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

20140602_132705Overal waar je kijkt op het Ierse platteland staan de onmisbare meidoorns. Ieren zeggen dat onder de meidoorns elfjes en feeen wonen. (zij zeggen ‘ fairies’, en dat vertaalt zich als feeen, maar dat dekt de lading niet). En dat wie de bomen kapt te maken krijgt met hun wraak. Er zijn verhalen genoeg van onverklaarde en onverklaarbare dood van mensen die een meidoorn hebben gekapt.

Het is nog maar een van de vele Ierse sprookjes en volsverhalen. Verhalen ook die mensen binden. Bijgeloof? Eamonn, de energie genezer van een paar blogs geleden zou fronsen bij dit verhaal. Hij zweert bij technologie. Maar hoe lang is het geleden dat zijn gave en werk door de mensen gezien werd als magie en bijgeloof? Komen we er straks achter dat de wortel of het blad van de meidoorn een energetische werking heft? We hebben nog niet het einde gezien van alles dat we niet kunnen verklaren, we zouden dus beter voorzichtig kunnen zijn. En het leidt tot een overvloedige pracht aan meidoorns in Ierland in mei!

Maar om het nou eens uit te testen, moest ik natuurlijk ook een keer onder een meidoorn geslapen hebben. In Mullinavat stonden ze ook te pronken naast het voetbalveld. Een voetbalveld heeft voor de onafhankelijke wandelaar het voordeel van kort gras, overdekte tribune en vaak een waterkraan. Die nacht droomde ik het volgende sprookje, ik heb het helaas niet helemaal kunnen onthouden. Ik noem het ‘het monster in de kachel’.

“Vele, vele jaren geleden was er eens een huis op het platteland waar een grote kachel stond. Het was een open haard en tegelijk een fornuis. Het was ingebouwd in een nis van het huis. In het huis woonden een moeder en haar jonge zoontje en drie bedienden. De bedienden waren niet erg handig, daarom werden ze de ‘klungels’ genoemd. De klungels iwsten dat er in de kacel een monster woonde, maar ze durfden nooit iets te zeggen omdat ze bang waren uitgelachen te worden. Op een goede dag legde de moeder haar zoontje bij de warme kachel terwijl ze even naar buiten ging. Toen ze terugkwam was het kind echter verdwenen. Er werd gezocht en gezocht en ze ondervroeg de klungels, die zeiden dat de kachel het kind had meegnomen. Omdat niemand dat verhaal kon geloven, kregen de klungels uiteraard de schuld. Omdat het kind echter niet werd gevonden, kon er verder niet veel gedaan worden. De moeder ging weg en jarenlang stond het huis daar, met aleen de klungels erin, die er voor straf hadden moeten blijven wonen. Na enkele jaren begrepen zij dat al er iets moest veranderen, zij dat zelf moisten doen. Ze merkten aan elkaar dat waar de ene op dit gebied onhandig was, de andere weer op een ander gebied. Samen waren ze echter helemaal geen klungel! Ze besloten het monster uit te dagen, ze wisten dat ze brandbare zaken bij de kachel weg moesten houden. Vervolgens wisten ze het monster uit te lokken en met potten en pannen hebben ze het verslagen.

Ik ben na deze droom nnieuwsgierig naar een paar dingen. Waar speelt het zich af? Waar gaat de moedet naar toe? Wat zijn nu precies de onhandigheden van de klungels die zo mooi in elkasr passen? Komt het jongetje nog terug?

Zo kun je nog wel wat vragen toevoegen.

Zou het een leuk idee zijn als we deze droom afmaken? Niet eerder kijken wat anderen hebben geschreven zodat je bij je eigen ideen blijft. Het mooiste einde krijgt een souvenir uit Ierland! (Moet nog even denken over hoe we dat bepalen).

 

    1 Comment

  1. Wim,

    Ik zal jouw geweten even sussen. De meidoorn heggen dienen ervoor dat klaplopers en wandelaars niet bij de producten, zoals appels, peren, kersen etc. kunnen komen. Vroeger maakten ze van de dikkere stammetjes stelen voor rieken, schoppen, hamers etc. Het andere sprookje in het verhaal kan ik helaas niet voor jou oplossen.

    groet Jan.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/meidoorn
Twitter