Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Ik ben vandaag in Utrecht en ik realiseer me dat er nog een klein stukje lummeltocht achtergebleven is; tussen Werkhoven en Wijk bij Duurstede. Anke en ik hadden dat overgeslagen bij gebrek aan tijd. Vandaag is het een mooie dag daarvoor. De wandeling loopt langs de kromme Rijn, nu een riviertje dat zich een weg meandert in de richting van Utrecht. In de tijd van de Romeinen, voor het werd afgedamd, was het vier keer breder en leek het meer op de Rijn zoals we die nog vanuit Duitsland kennen. Bijna vreemd te weten dat die machtige Rijn als een kleine rivier bij Katwijk in de Noordzee stroomt. Bijna ook symbolisch voor een menselijk leven: te beginnen als een bruisende bergstroom, op je hoogtepunt een brede drukbevaren rivier en aan het einde weer terug naar zo klein als het begon. Willem Vermandere bezingt de rivier als het menselijk groeien in zijn lied ‘de historie van Steentje’.

“….De rivier is een levenslange tocht en iedere kronkel doet groeien. Zorg dat je klaar bent voor de laatste bocht, om de grote zee op te roeien….”

Het is een mooie nazomerse dag, de zon schijnt warm tussen hoge vlakke wolkenvelden en er waait een warme wind. De natuur die een maand geleden in herfststand stond is zich helemaal bekomen. De weilanden zijn groen en de bomen hebben nieuwe bladeren gemaakt. De natuur is blijkbaar bestendiger dan wij in ons korte nieuws-georienteerde brein denken. Het pad leidt langs de rivier en ik mag door hele velden brandnetels. In mijn korte broek levert dat pijnlijke prikkelende onderbenen op aan het einde van de dag. Het doet me er ook aan denken dat ik in al mijn wandelingen over al die jaren en duizenden kilometers nog nooit door een teek gebeten ben.

Over het lummelen ben ik nog niet uit. Ik heb gemerkt dat ik wel degelijk een doel nodig heb om in beweging te zijn. Zonder doel gaat het langzamer en minder ver. Dat zou voor het echte lummelen misschien niet uit mogen maken, maar ik ben daarmee aan het einde van een dag niet helemaal tevreden. soms zelfs helemaal niet tevreden.  Voor mij wordt het daarmee toch een doel te hebben en daarbij al meanderend zolang en zoveel mogelijk te genieten van de weg er naar toe.

Vandaag genoot ik van het pad langs de meanderende kromme Rijn.

 

    4 Comments

  1. Genieten klinkt als een heel goed doel 🙂

    • Genieten kan ik al, op momenten. Nu nog over langere periodes uit weten te strijken?

  2. Ha Wim,

    Leuk stukje weer!

    Ik heb een suggestie voor je: kun je het leren lummelen niet als doel stellen? Dat moet razend moeilijk zijn voor je, dus een flinke uitdaging
    Groeten,
    Evita

    • Ha! Evita….jij kent mij veels te goed! Leren lummelen is als leren vervelen en dat is een razend moeilijke opgave. Ik ga de uitdaging aan, weet nog niet hoe of wat maar dat zal de tijd leren. Je hoort van mij x

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/lummelen-of-meanderen
Twitter