Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Colin is in de outdoorwinkel aan het windowshoppen. Simon en ik zitten op de stoep. Er komen een paar mooie jonge vrouwen voorbij. We kijken elkaar aan. Grijnzen. Wandelen brengt je ook dichter bij je fysieke zelf.

Simon and Colin zijn een paar dagen mee komen lopen. Dat is fantastisch. Hoezeer ik ook geniet van het alleen zijn, het reflecteren en het lopen; het wandelen en delen van verhalen en tijd met goede vrienden brengt een nieuwe dimensie in mijn reis. Het is ook een welkome verandering in uitzichten.

Simon is wat onzeker over zijn rug en benen, hij gaat voor het eerst met een volle rugzak lopen. Het gaat wonderlijk goed. De eerste dag is moeilijk. De tweede dag ook. En dan, plotseling, wordt het gemakkelijker. Zo gaat dat bij mijzelf ook vaak. Je raakt gewend aan het gewicht op je schouders en he heupen, je went aan het anders lopen, langzamer. Ik eet zelfs minder dan normaal thuis. Ik luister beter naar mijn lijf.

Na 4 dagen nemen we weer afscheid. Simon zegt dat hij zelfs minder van zijn normale heup- en rugpijn voelt. Wandelen heeft een helend effect op hem gehad. Dit is geen aanmoediging voor iedereen met rug- en andere pijnen om met een zware rugzak door de natuur te gaan sjouwen. Zijn verlichting duurt misschien ook maar even…..

Wandelen kan ook in de fysieke zin een bevrijdend effect hebben. Een heel groot deel van de dag ben je je bewust van je lichaam. Als je een slechte matras hebt, ook nog een groot deel van de nacht. Je brengt je lichaam dichter bij de natuur, bij de ‘wildheid’. Ik ben me er maar al te zeer van bewust dat er niet al te veel wildheid in deze reis zit. Ik zou veel avontuurlijker moeten zijn dan dat. Er waren een paar angstige momenten in de bergen….., maar zelfs dat kleine beetje er aan ruiken geeft me meer ruimte en vrijheid. Meer vrijheid in de paradoxale ervaring dat de natuur zoveel groter is dan ons.

Er is een harde, scherpe wildheid in de bergen. Een paar verkeerde stappen, struikelen, vallen en je reis is ten einde. Ik kom er tijdens deze reis achter dat er ook een zachte wildheid is, een absorberende, aarzelende, strelende, tastende wildheid. Net zo gevaarlijk als je niet uitkijkt. Waar een harde wildheid je van de berg dondert, verstikt een zachte wildheid je in het drijfzand. Ik geloof dat ik de zachte wildheid tijdens deze reis een beetje aan het ontdekken ben. Of zij mij….

    1 Comment

  1. Wim,

    Ik dacht met de titel wild; Er komt een spannend,wild verhaal aan,het begon goed met die 2 jonge meiden,maar de afloop van het verhaal doet me denken aan dominee’s verhalen.

    groet Jan.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/lichaam-en-geest
Twitter