Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Verlangend ging je op weg en kwam nooit helemaal aan

Je herinnerde je die ruimte waar je nog nooit was

Je wist van de warmte die je nooit mocht voelen

Je miste een onnoembaar iets dat je nooit hebt gehad

En nu

Raak je verdwaald op bekende wegen

Verdwijn je wanneer blijven te moeilijk is

Voelt de kou ondraaglijk

Roept je verlangen in de stilte van je stem

 

Door die leegte te dwalen voor een poosje, de volheid van de verwachting en het verlangen te onderzoeken is wat ik doe op deze winderige, regenachtige dag. Het vraagt om dóórlopen en een stevige pas over lange, rechte paden vol plassen en modder. Langzaam lopen doet verzinken in verdriet en verwonding. De leegte geeft haar volheid niet zomaar prijs.

De 14e eeuwse Sufi filosoof Hafiz beschrijft het zo in zijn gedicht ‘Mijn ogen zo zacht”:

Laat je eenzaamheid dieper snijden
Laat het je gisten en fermenteren
Zoals geen enkel goddelijk,
Of menselijk ingrediënt dat kan

Datgene wat miste in mijn hart vannacht
Maakte mijn ogen zo zacht
Mijn stem zo teer

De behoefte aan God
Absoluut
Helder

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/leegte-2
Twitter