Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

De route directie heeft vandaag een laatste boswandeling op het programma staan. Er staat ook bij dat sommige stukken bos in de zomer erg dichtgegroeid kunnen zijn wat zeker met een rugzak om niet altijd makkelijk is. Waarom doen we dit dan, vraag ik me af. Je merkt aan het gekozen pad dat de uitzetters erg gepassioneerd zijn met mooie natuur en hun eigen wandelstijl. Die dus niet gelijk is aan de mijne; halverwege kom ik niet verder door het dichte struikgewas. Dat betekent omdraaien, een andere weg zoeken en verderop weer proberen op de route te komen. Er is ook de optie van de provinciale weg maar dat is een ‘last resort’. Turken rijden hard en zijn niet gewend aan wandelaars. Ze zoeven op een paar centimeter langs je heen. Ze toeteren flink, óf om mij te laten horen dat ze het wel tof vinden wat ik doe óf om mij te laten weten hoe idioot het is om daar te lopen. Ze rijden allemaal even hard, trouwens.

Terugkomend op die route. Wanneer ik dan aan het zoeken ben naar alternatieven komt er ook via OSM een route die 4 km langer is naar boven, over een bergrug nog wel. Liever dat dan nóg een keer vastlopen in de struiken! Het mooie spreekwoord: ‘vertrouwen komt te voet en gaat te paard’ gaat ook hier op. Het blijkt trouwens een mooie weg, ik word ook nog eens beloond voor omlopen. Deze keer dan toch. En ik verwonder mij over die slakjes die zich vastklemmen aan takjes waar volgens mij niets te halen valt.

Na vandaag nog 3 dagen lopen, dan bereik ik Istanbul. Ik heb vandaag een airbnb appartement gereserveerd. Vooruitkijken maakt ook dat je gaat terugkijken, bijna onvermijdelijk. Ik heb ook meteen het gevoel dat mijn ruimte kleiner wordt; moet ik blij zijn, opgelucht, verdrietig, stil? Ik ben er mee bezig en het is nog niet eens hier. Gelukkig vragen de stenen op mijn pad veel aandacht.

    6 Comments

  1. Boeiend verslag weer. Je wordt wel met jezelf geconfronteerd! Daar leer je natuurlijk van, zodat je nog sterker wordt. ondertussen wens ik je sterkte wanneer zich tegenvallers voordoen.
    Ik ben ook wel wat jaloers! Zo’n tocht zou ik ook wel willen maken.

    • Dan moeten we het daar eens over hebben Jan-Willem!

  2. Wat een mooie refelctie weer met dito foto’s!
    en….just a thought ‘soms is de ervaring, het gevoel of het besef belangrijker dan het antwoord op waarom!’
    Hang in there. Xxxx

    • Helemaal mee eens en zo moeilijk te bereiken. Ik ben blij met die ervaring. Xxx

  3. zooooo knap van je dat je alweer bijna op de plek van de bestemming bent! Maar uiteraard gaat het om het hele proces en niet om het resultaat Mooie verslagen en reflectiemomenten weer Wim! Een plezier om je te volgen en te lezen! Geniet nog van die laatste dagen, want voor je het weet ben je weer terug en word je geacht weer mee te bewegen in de dagelijkse sleur

    • Ja dat is het ook wel….ik vertraag merk ik. Nog geen zin om er al te gaan zijn en dan weer mee in de ‘dagelijkse sleur’. Maar och, zo erg is die toch ook niet. Wel geen siestas onder de boom meer….. 🙁
      Liefs voor jou en je mooie gezinnetje

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/laatste-boswandeling-2
Twitter