Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

We zijn zo’n beetje bezig aan de laatste kilometers voordat we Dublin in zullen gaan lopen, Marianne en ik. Oh en voor degenen die het niet begrepen hadden, zij heeft die mooie vorige blog geschreven. Daar was wat onduidelijkheid over, begreep ik. De fotos waren ook van haar. Dat zie je zo, toch?

Voor ons liggen stapel boomstammen. Er wordt gekapt, zoals in zovele bossen waar ik door heen loop. Een eind onder ons klinkt zwaar traktorgeluid. Effe wachten, misschien is het zo’n enorme machine die een boom in 2 minuten omhakt, schoomaakt en in 2 meter lange stammetjes zaagt. Een half miljoen, maar dan heb je ook wat. Lichte teleurstelling als het een gewone traktor blijkt zijn. Nog steeds een machtige machine met banden van 2 meter hoog. De chauffeur ziet ons en stapt uit. Of af, beter gezegd. Grote vuile knuisten pakken onze handen. IMG_2805

Marianne vraagt of het moeilijk is, zo’n machine besturen? Poeh, niks aan, zegt ie stoer. Dat ding rijdt zichzelf. Of zij dan misschien even mag?, vraagt ze liefjes. Nu is hij in het nauw gebracht. Met een blik op haar frele figuur zegt hij dat het thee tijd is en hij de machine niet alleen mag laten.

Hij vat de problematiek van de hedendaagse samenleving in enkele krachtige zinnen samen die een scherpe kijk op de complexiteit ervan verraden. Dan moet ie toch echt aan de thee. Hoe simpel kan het leven zijn, he?

Post a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/houthakker
Twitter