Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

De zon gaat zakt net weg onder de bergrug, wanneer ik bij zijn huis voorbij loop. Het is het enige huis aan deze lange weg zonder gordijnen. Door het raam zie ik een man op een bank zitten, een boek in zijn handen. Als ik aanklop blijkt hij een vriendelijke Engelsman te zijn. Natuurlijk mag ik op zijn veldje mijn tent opslaan. Hij nodigt me uit voor een ‘cuppa’. Hij heeft het huis zo’n 5 jaar geleden gekocht, de prijzen waren alweer aan het zakken. Met een technische achtergrond heeft hij veel aan het huis gedaan. Verwarming, isolatie, en in de toekomst nog een eigen waterkracht centrale, dat zou pas fijn zijn. Hij heeft lang in Londen gewerkt, veel technische projecten. De deadlines en de financiele druk werden hem tenslotte teveel. Hij wilde er uit. Deze regio heeft veel te bieden. Als we zelfvoorzienend kunnen zijn, dan kunnen we ook een nog grotere crisis overleven. Want bij een volgende cisis komt het daar misschien wel op neer, zegt hij. We praten over onze families, kinderen, toekomst.

De Ieren hier zijn vriendelijk zegt hij. Al zal ik er nooit tussen kunnen komen, in geen 150 jaar. Er is nog steeds een behoorlijk wantrouwen tegen de Engelsen. Niet zo vreemd wellicht, het was ook pas na de 1e wereldoorlog dat ze hun onafhankelijkheid kregen, met de pijn van het achtrrlaten van Noord Ierland. En daarvoor hebben de Engelsen zich niet best gedragen, getuige de vele, vele dramas in het verleden. Het resentiment blijft lang hangen. Zolang het iedereen goed gaat, merk je er niet zoveel van. Maar het is maar een dun laagje civilizatie over een boel oud zeer. Het doet ook denken aan Joegoslavie en Rwanda. Soms is er niet veel voor nodig om de vlam in de pan te laten slaan.  Daar ligt ook wel een taak van de EU. Mensen bij elkaar brengen om meer begrip voor elkaar te krijgen. Ze doen het al, maar het mag in deze tijd misschien nog wat meer. De nadruk op financiën en economie van de afgelopen jaren schijnt alleen maar averechts te werken, getuige de vele ‘nee tegen Europa’ geluiden.

De volgende ochtend sta ik mijn rugzak in te pakken wanneer hij me binnen vraagt voor ontbijt. Weet je, zegt hij terwijl hij over zijn mok thee kijkt, misschien dragen we allemaal wel maskers om de werkelijkheid aan te kunnen. Een aantal jaar geleden, in 18 maanden tijd zijn 5 van mijn familieleden gestorven, waaronder 2 zoons. Suicide, kanker, oude dag. Dat komt hard aan. Met de rest van de familie proberen we er door heen te leven zo goed en kwaad als het kan. Ik kan ineens zien hoe zijn komst naar deze regio ook een worsteling is met dat gegeven. Voor hem is niet de vraag wie hij is, maar hoe. En dat doet hij zo goed als hij kan en weet. Het doet mijn eigen zoektocht lijken op een luxeprobleem. Misschien is het dat ook wel, maar wat kan ik anders doen?

    2 Comments

  1. Wat is een luxe probleem? Iedereen neemt zijn eigen bagage mee, die van jou is misschien wel wat lichter dan de zijne! Wel een mooie ontmoeting dacht ik zo, geeft je weer stof tot denken en vooral tot genieten van wat jij hebt en kunt en doet. Prachtig toch!

  2. Wat een mooie ontmoeting Wim. En ja, iedereen kent zijn eigen verhaal en draagt zijn eigen baggage maar dat is nou ook net wat het leven mooi maakt.

    Liefs,
    Suzan

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/hoe-we-zijn
Twitter