Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Ik lig op mijn rug in een kurkdroog hooiland. Mijn hart bonkt als een bezetene. Het is 3 uur, 40 graden en ik ben net een heuvel vol met prikstruiken en uitgedroogde grassen opgeklommen. Het zweet gutst uit mijn porien en kleine stroompjes bloed stromen uit mijn armen. Vliegtuigen maken de aanzet voor landing op Belgrado. Grote witte wolken drijven tergend langzaam voorbij. Ik lig doodstil, verlangend om elk klein zuchtje wind te vangen en te voelen. Zó stil lig dat een nietsvermoedend hert op 1 meter voorbijloopt zonder mij te zien. In de struiken ritselt het, klein grut (hoop ik). Er zijn bijen en vliegen en vlinders. Als ik meer water bij me zou hebben dan zou ik hier mijn tent opzetten. Maar ik heb net mijn laatste water door mijn porien naar buiten zien komen. Een halve liter heb ik nog. Voor nood. Maar niet genoeg voor een overnachting. Toch maar verder dus.

Het sultanspad loopt hier over heuvels tussen pruimenboomgaarden. De pruimen zijn al geplukt, zie ik. Jammer. Waarom het pad niet de meer begaanbare wegen kiest weet ik niet, het is vaak met struiken en takken overgroeid. Zelf een ander pad kiezen is lastig want de gps kaart geeft die niet. Op de trail blijven dus, anders verdwaal ik. Een paar kilometer na mijn uitpufplek hoor ik een loeiende machine. Mijn eerste gedachte is een beregeningsinstallatie. Ik zou eronder gaan staan en mezelf drijfnat laten beregenen. Dat kan natuurlijk niet, al zit ik er niet ver naast. Het is een boorinstallatie voor grondwater. Een oude Russische leggen de twee werlui uit, vandaar het kabaal. Ze spoelen het bloed van mijn armen. Ik krijg Turkse koffie en véél water en een grote fles duizendbloem limonade. Dat is een liefdesdrank voor vrouwen, op mannen heeft het een omgekeerd effect zeggen ze grijnzend. Oh nu kan ik dus wél wild kamperen! Pas wel op zeggen ze, er zitten hier wilde zwijnen. Poeh, wilde zwijnen, het zou wat. Ik heb een leeuw in mijn rugzak! Dus nu staat mijn tentje hier tussen de pruimenbomen.

Ik krijg die nacht de slaap maar moeilijk te pakken. Mijn hart blijft bonken. De halve maan staat stil aan de hemel. Hebben ze daar in Servië een elastiek aan gedaan? Met mijn ademhalings oefeningen wordt het rustiger. Ik krijg een kaleidoskoop aan indringende beelden en dan voel ik het. Ik wist me al gedragen maar nu voel ik t zó dichtbij. Ik krijg ook nog wat verontrustende beelden maar die voeg ik maar onder de noemer vermoeidheid.

    3 Comments

  1. Wim. Suc6volle tocht gewenst. Je beschrijft een avontuur….

  2. Mooi avontuur Wim. De laatste alinea laat wel een aan verbeelding over. Veel succes met het laatste deel van je tocht

    • Ha Evita. Ja je mag zoveel verbeelding er op los laten als je wilt. Het gebrek aan detail laat dat toe. Misschien was ik ook wel zó moe dat ik lag te hallucineren? Maar zo voelde t niet, moet ik zeggen.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/goede-start
Twitter