Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Er is mooi weer beloofd vandaag. Misschien wel het laatste mooie weer van dit jaar. Ik heb er een hele dag vrij voor genomen, een hele dag door de Drunese Duinen struinen. Het is nog vroeg als ik aankom, een bleke nog bijna volle maan staat aan de westelijke hemel. Er heerst rust, vogels fluiten en het bos ademt ochtend. Mijn rug- en beenspieren genieten van de beweging en mijn ruggengraat beweegt lekker mee.

Een paar kilometer verderop staat een man ingespannen foto’s te maken van een bosje passestoelen. Hij licht bij met een lamp. Ik hoor een steeds herhalende klik van zijn camera. Hij heeft geen aandacht voor een passerende wandelaar. Hoeveel foto’s kun je maken van een bosje passestoelen? Een schoolklasje gaat ook de bossen in, onder strenge leiding van een Juf. Als je dan nog plezier wil hebben móét je wel stout zijn. Om 10 uur komt op de wind het geluid van de klokken van Loon op Zand; geen begrafenisklokken, het lijkt meer op huwelijksvreugde. Het pad ligt bezaaid met vroege en onvolgroeide eikels, tijdens het lopen hoor ik ze nog vallen. Hoeveel kans heb je dat zo’n eikel op je hoofd valt? Of dat een vogel op je hoofd schijt. Of dat een teek je bijt. Geen van allen is mij ooit overkomen. Dat van die teken mag een wonder heten zoveel als ik zorgeloos door bossen en struiken loop. De kastanjes vallen ook al, Ik raap ze, voor het kastanje diner van november. Ze zijn óók voeg en klein dit jaar, met dank aan de droge zomer. Een zomer trouwens die van mij tot kerstmis had mogen duren. Op het honden losloop pad kom ik mijn dankbare luis in de pels tegen; honden en vooral hun eigenaren, ze weten me altijd weer op de kast te krijgen.

Er komen gedachten; over keuzes die maak, hoe ik mijn intensieve opleiding vorm ga geven, over klanten die ik nog moet mailen. Ze komen en vloeien ook weer weg. Sommige emotionele blijven even hangen en vragen aandacht.

In de middag vind ik een mooie heuvel waar ik de benen strek en vrijwel bloot de zon geniet. Er is rust om mij heen, alleen in de verte klinken geluiden van mensen. Het is een bewust genieten; het zou eens de laatste dag kunnen zijn! Laat in de middag, als de schaduwen lang worden valt er een stilte over de duinen. Een diepe stilte, een gouden stilte waarin je niets meer hoeft te denken of te vinden. Ik onderga het, laat het gebeuren. Hij dringt langzaam door mijn vel en nestelt zich in mijn binnenste.

Ik verlaat de duinen voordat de zon daalt naar het punt waar eenzaamheid invalt. En gelukkig ook voordat een horde luidruchtige mountainbikers zich aandient.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/een-laatste-mooie-dag
Twitter