Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Jordan pakt mijn schoen van me af. Die plak ik wel even met secondenlijm, zegt hij. Ik protesteer nog maar hij heeft de regie al volledig overgenomen. Hij heeft de tube al in zijn hand en drukt hem leeg in de voering. Daarna drukt hij even stevig aan en legt de schoen weg. Klaar, niets aan de hand, geen onnozele šuster nodig.

Jordan, genoemd naar het land Jordanië legt hij uit, is de hoteleigenaar van Amfora in Dimitrovgrad, het laatste stadje dat ik aandoe in Servië. Hij heeft zijn naam van zijn grootvader georven. Zo gaat dat hier. Zo ging het bij ons thuis ook. Het kan aardig wat verwarring en moeite bezorgen, weet ik uit ervaring. Hoe komt je familie dan aan de naam Jordan, vraag ik nog. Hij heeft geen idee en ook geen interesse. Ook geen moeite, blijkbaar. Een dikke, rechttoe-rechtaan man, hard gewerkt in West Europa, geld verdiend en hier een hotel gebouwd. Hij kent Venlo beter dan ikzelf. Een man zonder tegenspraak. Of zou daar de moeite zitten? Hij moet morgen naar Niš om zijn vertaaldiploma te halen. Hij gaat als vertaler Duits voor de politie werken maar daar heeft hij wel officiële papieren voor nodig. Zijn Duits is aardig maar niet goed. Ik denk dat het me 100 Euro gaat kosten, maar als ze niet mee willen werken misschien wel 500. Ik snap t eerst niet, ga je lessen volgen dan? Nee, ik ga t kópen, zegt hij. Zo gaat dat hier.

Ik kom met mijn schoen bij hem om te vragen naar een schoenmaker in het stadje, een šuster dus. Die is er niet en ook niet nodig, zei hij en toen begon hij met zijn lijm. Het deed me erg denken aan vroeger, toen er nog Velpon was. Velpon lijmt alles, was de slogan. Zo doet hij het met zijn secondenlijm. Een dag later weet ik waarom ik het niet zo’n goed idee vond; er zit een dikke bult opgedroogde lijm aan de binnenkant van de schoen die op mijn teen drukt. Zo kan ik niet lopen!

Nu ben ik in Sofia en heb gelukkig een echte šuster gevonden. Zijn werkplaats is in een sousterrain, via een klein raampje bedient hij zijn klanten. Ik moet diep bukken om hem te kunnen zien. Hij kijkt zuchtend naar het broddelwerk en maakt me met gebaren duidelijk dat ik morgen maar terug moet komen voor het resultaat. En de kosten?, vraag ik nog. Hij wuift met zijn hand; nema problema. Daar moet ik t mee doen.

Hermes, griekse god van de reizigers, kijkt ook in Sofia neer op t gewoel beneden hem. Laat ik me daar dan maar aan vasthouden.

    2 Comments

  1. je berichten roepen zoals telkens weer dierbare eigen herinneringen in me op. Ik zat in Dimitrovgrad in een lief pensionnetje, na de nacht daarvoor geslapen te hebben in het klooster Sukovski Manastir. Ben je in 1 dag van Dimitrovgrad naar Sofia gelopen? Nogal ver! Mijn schoenen waren in Sofia zó versleten dat ik ze kon weggooien en op zoek moest naar nieuwe bergschoenen, wat ook nog lukte. En veel moois te zien daar. O.a. de Aya Sfia, met prachtige ikonen. Daarvoor hoef je niet naar Istanbul…. Ook nog van mijn route afgeweken om het prachtigste klooster van Bulgarije te bezoeken, het Rila klooster. Benieuwd langs welke streken je verder loopt; ik door de Rodopen, ook zo mooi. Wens je veel mooie belevenissen!

    • Ik heb de bus genomen naar Sofia. Ik kom naar mijn gevoel toch al tijd te kort en de route naar Sofia leek, zacht gezegd, niet erg opwindend. Ik loop daarom ook zo rechtstreeks mogelijk via Plovdiv naar de Turkse grens. Zelf een beetje de route bepalen. De schoenen lijken goed gerepareerd!

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/de-schoenen-van-hermes
Twitter