Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Ik zei het al eerder, Duitsers en ik, Duitsland en ik, daar is iets mee. Tijd voor reflectie is achteraf maar misschien een tussenstand? Ze zijn voorkomend.  Ze zijn beleefd. Ze bemoeien zich niet met mijn zaken. Maar als ik ergens verloren rondkijk met mijn kaart in mijn hand (het komt nogal eens voor) vragen ze áltijd: kan ik helpen? Waar moet u naar toe?

Oudere mannen van mijn vaders leeftijd willen weten waar ik naar toe ga? Ah… vroeger, toen wandelden zij ook, in de Oostenrijkse en Beierse Alpen. Ze hebben een blik van jalouzie en berusting in hun ogen. Waar ik ga daar zijn zij al geweest en kunnen daar niet meer heen. Maar zij hebben de herinnering al die ik aan  het maken ben. En toch jaloers. Natuurlijk.

Ze leggen me graag uit hoe het hier geregeld is, de Duitsers. Wat mag en vooral wat niet mag. Als ze in functie zijn wijzen ze vooral op het laatste. En soms met een knipoog wijzen ze op de ruimte tussen mogen en kunnen. Dan houd ik van ze.

En evengoed mag ik ze. Ze zijn romantici, net als ik. Misschien van een andere orde maar toch. Ze zijn vooral mensen. Ze zijn als ik en jij. Ze zijn, grappig genoeg, niet zo veel verschillend van Engelsen of Fransen. Of Belgen.

En de lol is. Soms denk ik, laat ik nu hen uit, of zij mij?

 

    1 Comment

  1. Wim,

    Gelukkig heb ik nu een adres achter de hand voor mijn hond als ik met vakantie ga.

    Woef,waf, Jan

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/de-hond-uitlaten-ii
Twitter