Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Mijn huisje is voor 95% af. Dat zal ook nooit meer worden, ik houd niet zo van ‘af’. Ik kan er van genieten en ik hoef niet zo veel meer te regelen. Ik verdwaal nog wel op mijn 65 vierkante meters. Dat is een vreemd gevoel, zo groot is het dus ook weer niet en toch loop ik er soms in verwondering doorheen te dwalen. Ik heb deze ochtend eindelijk ook weer eens coherente en geordende mails kunnen versturen. De afgelopen maand waren dat veel korte en éénlettergrepige berichten. Wonderlijk hoe mijn gevoel van ‘plek’ ook mijn focus beinvloedt. Als ik maar een gevoel van overzicht, controle heb. Vanmiddag heb ik een gevoel van een vrije dag. Het weerbericht geeft code oranje, kans op zware buien en onweer. Dat klopt, het rommelt al enige tijd boven in de lucht. Toch moet ik even naar dat bos, dat maar op twee minuten bij mij vandaan ligt.

Ik weet niet precies waarom dat is, maar onweer trekt mij aan. Ik houd van bliksem en donder. Misschien is ‘t het besef van de enorme natuurkrachten waardoor onze pogingen om alles te beheersen er maar povertjes uitzien. Ik las van de week dat als we één uur de energie van de zon kunnen vangen, we heel Nederland voor een jaar kunnen verlichten. Daar sta je dan met je kolenmijnen en je gasleidingen. Het maakt ons tot prutsers. Heel inventieve prutsers, dat dan weer wel. Het ondergaan van dit onweer is een gevoel van overgave en tegelijk een van uitdaging.

Het is drukkend warm. Aan de horizon dondert het, aanhoudend. Het onweer trekt langs de Belgische grens, verderop. Daar plenst het, vermoed ik. Waar ik loop is het rustig. Koeien staan loom grazend in de wei. Vogels doen hun best om de avond nog even uit te stellen. Om 6 uur roept de kerktoren van Ulvenhout gelovigen met een flink gebeier op om naar mis te komen. Het zal er niet druk worden. Wanneer je alles in de hand hebt, heb je geen god meer nodig. Ook een onweer of een orkaan zien we als iets dat we prima kunnen hanteren. We hebben alles verzekerd en onder controle. Intussen trekken donkere wolken zich nu ook boven mijn stuk bos samen, de Belgische grens heeft het niet tegen kunnen houden. Het dondert nu bóven mij en af en toe flitst de bliksem. Machtig mooi, vind ik het. Ik zou er natuurlijk bang van moeten zijn, je hoort niet in het bos te gaan met onweer. Bomen trekken bliksem aan. Ik vind het een heerlijke uitdaging, ik geniet er van. Langzaam begint het te regenen, maar tegen de tijd dat het gaat plensen ben ik veilig thuis, op mijn eigen 65 vierkante meters.

Jullie zijn niet anders dan ik. We geven ons over aan het onweer en we dagen het uit. Maar het is code oranje, al een tijdje. Voor ons allemaal.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/code-oranje
Twitter