Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Ik ben op weg naar Clogheen. Onderweg zie ik overal nieuwe huizen. Bijna alleen maar nieuwe huizen, en dat is al zo vanaf het begin van mijn reis. De huizenkoorts heeft het Ierse platteland bezaaid met nieuwe huizen. De meesten zijn ‘gewone’ gezinswoningen, sommigen laten wat meer rijkdom zien. Of een hogere lening… Ze hebben allemaal minstens een nieuwe auto voor de deur staan. De Ieren deden hetzelfde als de Nederlanders toen hen goedkope leningen werden voorgehouden. Kopen! Veel Ieren zitten dieper in de schuld dan de Nederlanders, maar degenen die ik tot nu spreek zeggen dat wanneer je op eigen land hebt gebouwd, zoals hier op platteland, het niet zo’n probleem is. Ik geloof ze maar half. De Ieren zijn nog minder openhartig over hun financien dan de Nederlanders. De krant die ik gisteren las kopte over een grootscheepse deal om de schulden deels kwijt te gaan schelden. Het heeft het anti-Europese sentiment niet verbeterd, hier in Ierland.

Ik vraag mij ook af waar al die mensen woonden voor ze in de nieuwe huizen trokken. Veel oude huizen moeten zijn afgebroken, er is geen spoor meer van. Er staan wel veel oude huizen in het landschap, ruines, verlaten panden enzovoorts. Maar bij lange na niet zoveel als dat er nieuwe staan. Alleen de boerderijen staan er bij zoals ze er blijkbaar al lang bij staan. Oude, functionele gebouwen, waar het noodzakelijke gecombineerd wordt het mogelijke. Ik vraag me ook af hoe die kunnen produceren onder deze inefficiente omstandigheden, een Nederlands bedrijf zou dat niet overleven.

Clogheen is zo’n plaatsje waar dit allemaal samen lijkt te komen. Van een afstand lijkt het een vredig en mooi dorpje in de Vee vallei, zeker nu met de rodondendrons op de flanken van de heuvels in volle bloei. Wanneer ik het dorp binnenloop krijg ik een depressief en rommelig gevoel. Veel huizen in de hoofdstraat staan leeg en zijn dichtgetimmerd. Sommigen zijn halve ruines, van jaren en jaren geleden, sommigen zijn recent verlaten. Mensen in de straat en in de kleine supermarkt kijken vermoeid en bezorgd. Of is dat mijn fanatasie die dingen aan het combineren is?

20140605_085753De gesloten groenten- en fruitwinkel heeft een jaren 80 etalage, dat zal dan ook het tijdstip van sluiten zijn geweest. Het Vee hotel was al lang voor die tijd gesloten, afgaande op het front en de ramen. De twee kerken in het dorp staan in kortgemaaid gras te schitteren, maar ook die zijn alleen nog maar op zondag open, zegt het bordje. De pubs zijn zoals pubs horen te zijn: shabby and slordig. Die hebben een imago hoog te houden, een imago dat hier wonderwel past.

 

Het is een apart gezicht in dit dorp. Je kunt de opkomst en de neergang over de jaren bijna letterlijk volgen. Het lijkt op een open geschiedenisboek, een dwarsdoorsnede in de bodem van de ‘rise and fall of civilization’. Alleen kun je het hier in een oogopslag te zien krijgen.

Het maakt ook dat ik denk aan hoe mensen zich daartoe verhouden en hoe het hun doen en laten, hun identiteit beinvloedt. Hoe ze daarin en daardoor worden wie ze zijn.

 

 

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/clogheen-2
Twitter