Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Morgen ga ik de Turkse grens over. De laatste grens in deze lange tocht. Het geeft me ineens een drang om balans op te maken. Hoe loop ik er bij, wat vind ik van de dingen om mij heen? Het voelt bijna alsof ik een oordeel moet geven maar dat wil en kan ik niet meer. Ik heb moeite iets te vinden, er zijn zoveel zienswijzen. Ik kan alleen nog maar ervaren, voelen en beschrijven. Een geluk en een handicap tegelijk.Herman Hesse schreer er over in zijn grdicht ‘Stufen’.

Het is mijn laatste wandeldag in Bulgarije. Ik loop verloren in de dichte bossen wanneer ik mijn eigen pad probeer te maken. Op een moment raak ik bijna buiten mijn adem, mijn GPS wijst aan maar het helpt niet. Ik zit verstrikt in het bos en de struiken.Het kost uren om verder te komen. Een weg en een dorp verder is er richting. Een dorp van leegstaande en vervallen huizen. Een dorp in achteruitgang. Ik herinner mij de dorpen in Afrika, arm maar schoon en trots. Hier is niets van dat. Op een erf van een huis met plastic voor de ramen staat een plastic peuter driewielertje. Het heeft geen stuur en de wielen zijn kapot. Ik vind het zo pijnlijk, verdrietig, wil geen foto nemen. Hoe groeit zo’n kind op?

Ik ben uit het bos. Het lachen is van opluchting en voor de foto.

Ik heb vanavond in een goed restaurant in Slivlengrad gegeten. Mijn laatste avond in Bulgarije vieren. Bulgaarse chique, elegant, mondain en dedain. Maar ik kan het niet rijmen met dat andere.

Ik kan het ook niet rijmen dat de grote Sultan Suleyman die deze brug bouwde ‘de rechtvaardige’ is genoemd. Zijn veldtochten naar Oostenrijk zullen niet zonder slachtoffers zijn geweest.

Mijn neus heeft een wondje. Ik merk het bij afdrogen na de douche. Nu het gebeurt weet ik het weer. Wanneer het lang droog en heet is gebeurt dat. Ik denk dat de huid erg dun is. Ik smeer en draag mijn hoedje en toch bloed het. Moet ik me zorgen maken? Tijd voor een medische check up?

Als ik naar mijn gezicht kijk (tijdens de inspectie van mijn neus) weet ik dat mijn baard niet meer terugkomt. Jammer voor degenen die het stoer en sexy vinden, maar dat ben ik ook zonder baard.

Mijn hak, die met de blaar op de eerste dag, speelt op. Hij is dik en gevoelig. Er zit een nieuwe blaar op de oude. Ik ben niet goed in blessures, morgen een pleister er op en anders een Turkse genezer inroepen?

Mijn linkerschoen staat op instorten. De reparaties hebben wel geholpen maar waterdicht is hij niet meer, merkte ik bij het doorkruisen van een riviertje. Ik hoop dat ie nog twee weken mee kan.

De wind is naar het zuiden gedraaid, voelde ik vandaag. Regen hoef ik denk ik dus niet te verwachten de komende dagen. Fijn voor mijn schoen, een zorgje minder. Het wordt misdchien wel weer heet, da’s minder fijn.

In het huis tegenover mijn hostel zit een familie bij elkaar. Ze eten samen, ze praten samen. De kinderen kussen hun ouders welterusten.

Ik heb gedouched en voel me fysiek weer wat frisser. Maar de emoties blijven de hele nacht razen.

Een heldere sterrenhemel met een lange grijze wolkenband in het noorden staat onbeweeglijk en onverstoorbaar.

    6 Comments

  1. Dank voor het gedicht Stufen!
    Wij sliepen ook in Svilengrad. Morgen de cultuurschok van de grootste grensovergang van Europa bij Kapikule. Ga je daarna de gemarkeerde Sultans Trail lopen? benieuwd naar je ervaringen!

    • Dag Ruud. Ik heb nog geen echte cultuurshock ervaren? Wat was de jouwe dan?
      Ik wil inderdaad proberen de sultans trail weer op te pakken, de gemarkeerde route. We gaan t zien!
      Groeten.

    • Zoveel cultuurschokken! Het hypermoderne grenswinkelcentrum direct op de grensovergang; zo’n tegenstelling met het armoedige rommelige Bulgarije. Het onmiddellijk vanaf de grensovergang verdwijnen van ALLE alcohol uit het openbare leven; vanaf alle caféterrassen word je uitgenodigd: wil je chai, wil je chai? Een opluchting voor me na de van alcohol doordrenkte Balkan. Of het land: tot aan de grens het rommelige Bulgaarse land met bomen en struiken; 1 meter over de grens en alles is kaal, vlak, leeg, met verdorde (zonnenbloem)akkers. En ook de mensen zijn heel anders. Bijzonder allemaal om het te ervaren en te ondergaan.

      • Hoi Ruud
        Ik kom er, al dan niet met jouw goedvinden ;), in mijn blog van morgen op terug! Grappig hoe ieders ervaring gekleurd wordt door persoonlijke achtergrond!
        Groeten
        Wim

  2. Dag lieve soms broze Wim,
    Hoe komt het toch dat ik steeds een soort van medelijden voel als ik je stukjes lees. Is dat je kwetsbaarheid? (wat ook weer heel erg mooi is); Is dat … iets moeten volbrengen omdat je er aan begonnen bent? Moeten tegen wil en dank? Ik denk toch weer van niet. Maar ik kan het nog steeds niet vangen waarom je deze tocht gelopen hebt.
    Ik ben blij dat je bijna de tijd krijgt om de balans op te maken en wat deze lange lange tocht met je gedaan heeft. Ik hoop dat nog eens te lezen.
    Tegen de tijd dat jij terug komt in Nederland ben ik alweer op weg naar Portugal waar ik vooral de rust zoek. Rust en Balans in mijzelf. Heerlijk vooruitzicht nietwaar!!

    Een hele grote groet en veel liefs en nog heel veel loopplezier in de laatste twee weken van jouw lange lange wandeltocht.
    Ook wens ik je nog vele mooie ontmoetingen met de vriendelijke Turkse mensen.
    Kus.. Francien

    • Dag Francien. Dank je wel! Niet voor je eventuele medelijden want dat is echt niet nodig. Misschien ben ik inderdaad wel mijn broosheid aan het zoeken. Mooi om dat woord te gebruiken. Ik weet het niet, is het nodig om alles te weten voor je er aan begint? Dan wordt t wel een beetje saai voor mij. Ik weet dat ik vaak in het moment ben en soms zijn dat pijnlijke momenten, maar tegelijk óók mooi omdat het de puurheid van het nu geeft.
      Wél dank je wel voor je berichten en je lieve aanmoediging!
      Liefs
      Wim

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/checks-balances
Twitter