Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Ik wandel langs de traag stromende rivier van Graiguenamanagh naar Borris. Het is een prettige wandeling, de zon schijnt en het pad is gelijk. Om bij Borris te komen moet ik volgens de kaart een omweg van 3 km maken. Er gaat ook een pad rechtstreeks, maar daar staat een hek voor. Terwijl ik sta te bedenken of ik toch door het hek zal gaan, komt er over het pad achter mij een man met grote stappen op mij toelopen. Ik vraag hem naar de omweg. “Ah ja, de omweg”, zegt hij. “Dat is omdat de eigenaar niet wil dat er mensen over zijn landgoed lopen.” Het landgoed is een prachtig bebost gebied met eeuwenoude eike- en beukenbomen. Ritchie, zo heet hij, zegt dat ik wel met hem mee door het hek mag lopen. Hij zegt tegen mij: “De eigenaar is een beetje vreemd, maar hij kent mij en meestal mag ik wel doorlopen. Hij zal mij niet neerschieten, van jou weet ik het nog niet zo zeker.” De helft is Ierse humor, de andere helft is serieus bedoeld. Grondeigendom is belangrijk hier, en zeker als je er veel van hebt en je ook nog status hebt hoog te houden. Ritchie zegt dat vroeger al het land en het hele dorp Borris eigendom was van een landheer. Volgens hem waren het goede heren en hij denkt dat het dorp er voorspoed van heeft gehad.

Ritchie neemt afscheid als we het dorp inlopen. Kijk maar, je kunt overal kamperen waar het groen is, zegt hij. Het is een klein ordelijk dorp, met een klein parkje in de hoofdstraat. Er is slecht weer voorspeld, dus de hoge bomen geven beschutting, er is ook een picnic tafel. Ik kon het slechter trreffen. Ik loop toch maar even de locale pub binnen, misschien weten zij een betere plek en een beetje menselijk gezelschap is ook wel fijn. Ze vinden het park inderdaad wel OK, maar even later laten John, de pub eigenaar en een paar gasten mij een plekje in de tuin van de pub zien. Veiliger, zeggen ze. Precies dan begint het te regenen. Ik vraag aan John of er misschien ook een plekje in een schuur is?

20140609_223530“Had dat meteen gezegd”, zegt hij, en laat me binnen in een garage vol doodskisten en een begrafenisauto. John is naast de locale pub eigenaar ook de locale begrafenisondernemer.

Het kleine groepje maandagavond gasten in de pub is vriendelijk en zo te zien in goede doen. Connor is decennia lang de locale bankmanager geweest. Hij is er mee gestopt toen de crisis desastreuze vormen aan begon te nemen voor de gemeenschap van Borris, waar hij iedereen kent en veel vrienden heeft. Hij heeft twee jaar geleden een bypass gehad en het overleefd. Hij wil naar Santiago lopen, om iets terug te geven. Hij zegt: “Dit is een kleine gemeenschap, mensen hebben oog voor elkaar, niemand heeft het nodig om er boven uit te steken. Wij kennen allemaal onze plek hier”. Ik kan bijna zien hoe een toegeeflijke landheer hier goed gepast zou hebben.

    2 Comments

  1. Wat een mooi verhaal weer!

  2. Wim,

    Gelukkig je leeft nog, niet neergeschoten. Ik krijg steeds meer waardering voor jouw wandeltochten. Onlangs heb ik een wereldwandeling van 15 km gemaakt van Boxmeer naar Vierlingsbeek, de Maasheggen wandeling. Ik vond het een geweldige prestatie en heb me voorgenomen om een paar weken rust te houden. Verders veel succes.

    groet Jan.

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/borris-2
Twitter