Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Blog

Wandel date

Posted by on 6:31 pm in Blog | 0 comments

Wandel date

Een kleine wandeling in de buurt van mijn geboortedorp Baarlo, na een bezoek aan mijn moeder. Het is flink koeler dan de afgelopen weken en maanden. Daarvoor in de plaats krijgen we wél imposante wolken en dreiging van buien. Dichterbij dan één bliksemflits en een knetterende donderslag komt het echter niet.

Hier te zijn brengt me ook terug naar mijn jeugd en mijn eerste echte vriendin. Er waren geen datingapps of relatiesites. Je moest maar gewoon iemand tegen het lijf lopen. Bij de meesten is dat ook wel gelukt, zie ik om me heen. Ik lees in de krant van vandaag dat dating je de kans geeft om zo breed mogelijk te kunnen zoeken. Je hoeft je dan niet meer te beperken tot je eigen sociale kring of die 30 mensen in de kroeg, lees ik in de volkskrant. Ik lees het met gemengde gevoelens. Persoonlijk zou ik onmiddellijk keuzestress krijgen. En het is toch niet zo dat er vóór de datingapp geen liefdevolle relaties zijn ontstaan uit de kleine keuze die er was. Ik ben nu zelf in zo’n periode waarin mij wordt aangeraden te gaan daten. Ik aarzel, huiver is een beter woord. Ik heb, net als de meesten, verlangen naar verbinding en intimiteit die ook een liefdevolle vriendschap niet op kan lossen. Maar het moet iemand zijn die past bij wie ik ben na 60 jaar van volop leven en ervaringen. Ik stel me zo voor dat het iemand mag zijn die van lange wandelingen houdt en die aandachtig kan zijn. Aandachtig zijn vertraagt en maakt de tijd langer, vandaar de lánge wandeling. In de beweging van het lopen komt verbinding en contact. Idealiter met één bliksemflits en een flinke donderslag erachter aan. Dan weet je t wel. Bestaat zo’n app?

Het vermanende vingertje

Posted by on 10:55 pm in Blog | 0 comments

Het vermanende vingertje

De laatste wandeldag. We mijn nicht Anke en ik) gaan eindigen in de buurt van Utrecht en om dan nog één dag ergens naar toe te reizen is me teveel gedoe. Dinsdagavond ben ik weer thuis. We hebben mooie luchten vandaag, na de regen van gisteren, in een winderige polder.

Wat me opvalt tijdens het wandelen. Overal waar je loopt staan gebodsborden. We kunnen er wat van in Nederland, zeggen wat wel moet of niet mag. Dat opgeheven, wijzende vingertje. Soms klinkt het vriendelijk maar altijd zit er een dreigend ge- of verbod in. Soms zit dat ook in de tekst verstopt en moet je even goed nadenken. Hier mag ik dus niet binnen als ik alleen al van plán ben vuilnis achter te laten. Wat er gebeurt met mensen die dat per ongeluk doen, zegt de tekst niet. Zou het niet veel aardiger zijn om te schrijven: u bent van harte welkom, zonder hond en we vinden het fijn als u niets beschadigt en geen afval achterlaat.

En hier lijkt de oproep prettig maar is ook dreigend. Wat doen ze met de mensen die de oproep negeren? Zou je ook kunnen zeggen: wij stellen uw bezoek op prijs en ook dat u niet snel rijdt en niet in groepen. Wilt u daar rekening mee houden?

Er is ook een lief vermanend vingertje. In het verzorgingstehuis van mijn moeder staat op een deur: “deur aub gemoedelijk dicht laten vallen”. Hóé je dat doet staat er niet bij en wat voor de een gemoedelijk is, is niet gelijk aan de ander, maar we snappen de bedoeling. In de lift echter moet je bij storing in paniek raken….

Mooie zomerdagen voor jullie nog met veel liefdevolle boodschappen 🙂

 

Regen

Posted by on 8:16 pm in Blog | 0 comments

Regen

Een dag die begint en eindigt met regen. Over dijken en door boomgaarden. Heerlijke nieuwe appels jatten. Aan het einde van die dag ligt een schoongewassen lucht terwijl het licht gaat sluimeren.

Voel de dag

Posted by on 5:36 pm in Blog | 0 comments

Voel de dag

De ochtend op de boerderij camping begint om 6 uur met het voeren van de koeien, die daar al om aan het vragen waren. Toch doezel ik tot 8 uur door in mijn knusse tentje, wachtend op de zon op mijn tent die maar niet wil komen. De dagen worden al korter, nacht komt sneller, merkte ik gisteren.

Er staat een omfloerste zon aan de hemel als ik over de stuwwal langs de rijn loop. Droog blad ritselt onder mijn voeten en in de wind. Het ruikt er stoffig en mossig. Het geeft een zacht-triest en voortijdig herfstgevoel. Alsof je stiekem iets ontnomen wordt…Het is deze zondag druk met mountainbikers, wandelaars met en zonder rugzakken, gezinnen. Ben ik de enige met zo’n gevoel?

In Wageningen eet ik op de markt een broodje dat later onderweg met veel misbaar weer naar buiten wil. Mijn maag kan goed verduren en dat komt op dit moment goed uit. De zon steekt nu fel door de wolkensluiers en ik loop zwetend over de rijndijk. Het lijkt afzien, maar eigenlijk geniet ik van de hitte. Of is dat ook weer verduren?

Later, in de namiddag met een lage zon,  ruist de wind door de populieren in de uiterwaarden. Het is een ruisen en een tijdstip dat mij altijd weer een diep en intens gevoel van verlatenheid geeft. Uit welke diepte dat komt, weet ik ook niet. Het natuurbad op de kleine camping in opheusden brengt verkoeling en verlichting.

Peinzen

Posted by on 4:38 pm in Blog | 2 comments

Peinzen

De bossen tussen Arnhem en Wageningen zijn lommerrijk. Ik vind dat een mooi woord, het geeft een gevoel van zon en schaduw, van koelte en warmte tegelijk. Taal is niet neutraal, er zit suggestie in en richting. De beuken en de eiken laten hun nog onrijpe vruchten al vallen. Ze hebben alle energie nodig om zelf te overleven in deze droogte. Ze weten dat er een volgende keer komt.

Ik loop een beetje te peinzen. Ja, ik kan me er tegen verzetten en tegen mezelf zeggen dat ik moet lummelen maar zo gaat dat niet, hè? Ik weet niet goed waar het begint, het voelt als een dilemma dat aandacht vraagt. Het heeft te maken met leren. Hoe weet je wat goed voor je is? Er zijn pedagogen en leraren die de antwoorden lijken te hebben. Ik heb al heel lang (wanneer is dat begonnen?) een aversie tegen mensen die mij vertellen hoe het zit, hoe het is. Tegen (leer)meesters. En dat voor een coach/trainer/adviseur, leuke hebbelijkheid. Die aversie groeit, merk ik. Hij wordt ook bevestigd. Ik kan alleen zélf bepalen of iets klopt voor mij. Informatie of kennis kan behulpzaam zijn maar wordt uiteindelijk een gevangenis. Het zet me vast in de beperktheid ervan. Daarom verzet ik mij ook tegen de gurus en andere wijzen die zeggen het antwoord te hebben. Die overal het juiste antwoord op hebben. Tegen tegeltjes wijsheden. Dat voelt alsof iemand zich mijn ziel toe eigent. Ik heb zelf te bepalen wat ik nodig, om ook mijn eigen zielereis te kunnen maken.

Hoe doe ik dat dan bij de mensen die ik begeleid, dat is mijn dilemma. In mijn taal zit ook suggestie en richting.

Wordt vervolgd, vermoed ik. Ik heb het idee dat er weinig samenhang zit in mijn gedachten… 🙂

Succesvol lummelen

Posted by on 7:38 pm in Blog | 0 comments

Ik had vandaag een goede dag, een paar mooie nieuwe opdrachten binnen gehaald en enkele leuke contacten gelegd. Je zou het bijna een succesvolle dag willen noemen, maar ja, wat is nou eigenlijk ‘succes’? Is dat opdrachten binnenhalen en geld verdienen? Is dat aanzien in de ogen van anderen? Natuurlijk ben ik best trots op het feit dat ik mijn geld kan verdienen met werk waar ik van houd, waar ik voor gekozen heb en waar ik met hart en ziel in op kan gaan. Toch geloof ik dat ik mijn succes ook graag afmeet aan écht kunnen lummelen.

Morgen gaat het lummelen nog even verder, 5 dagen over het Limes lange afstandswandelpad vanuit Arnhem richting Utrecht (of daar voorbij). De reden dat ik kies voor dit soort paden is heel eenvoudig. Het zijn sowieso mooie paden dwars door de natuur. Daarnaast is de infrastructuur in Nederland zó aangelegd dat het verkeer makkelijk doorstroomt. Wanneer je dan gaat lopen kom je al snel op een fietspad en vandaar op een asfaltweg en vandaar op een provinciale weg. Dat wilde ik voorkomen.

Eens kijken of ik succesvol kan lummelen.

Is het nog ver?

Posted by on 1:50 pm in Blog | 0 comments

Is het nog ver?

“Is het nog ver?”, vraagt de kleine jongen, terwijl hij opkijkt naar zijn vader. Hij houdt die grote hand stevig vast.  “Nee, niet ver meer”, antwoordt de vader. Hij versnelt zijn pas en de kleine jongen volgt hem, een beetje buiten adem. “Als we er eenmaal zijn, is het goed”, zegt de vader. Allemaal omdat hij zo van hem houdt.

“Is het nog ver?”, vraagt de kleine jongen, terwijl hij opkijkt naar zijn vader. Zijn kleine hand ligt vertrouwend in die grote hand. “Het is nog een eindje”, antwoordt de vader, “maar we volgen dit pad en het zal ons brengen waar we heen gaan”. Hij houdt zijn pas in en de kleine jongen ademt opgelucht. Allemaal omdat hij zo van hem houdt.

“Is het nog ver?”, vraagt de kleine jongen, terwijl hij opkijkt naar zijn vader. Zijn kleine hand ligt veilig in die grote hand. “Ver?”, antwoordt zijn vader, “niets is ooit ver”. Hij tilt de jongen op en zet hem op zijn schouders. “Kijk om je heen”, zegt hij, “ruik de bomen en het gras, voel de zon op je gezicht, de wind in onze haren. Terwijl we gaan zijn we er al”. De kleine jongen kijkt en voelt en ruikt. Er is vreugde in zijn ogen. Zijn vader draagt hem. Allemaal omdat hij zo van hem houdt.

Aarde

Posted by on 12:24 pm in Blog | 2 comments

Aarde

De hoge veluwe voelt herfstig aan. De bosbessen struiken zijn verdord, varens verkleuren en ook de struiken laten al herfstkleuren zien. De droogte heeft hun reserves en levenskracht al opgebruikt.

Vannacht liep er een groot dier achter mijn tent. Ik denk dat het een hert was, het stikt er van hier op de hoge veluwe. Ik wilde kijken maar durfde mijn tent niet open te ritsen om hem niet te verjagen. Hij was verschrikkelijk luid in die nachtelijke stilte; takken kraakten en ik hoorde hem bladeren van de bomen scheuren. Hij gaf mij een indruk van grote honger, die alleen gestild kan worden door grote bewegingen. Wat aards is heeft ook aardse bevrediging nodig. Soms in de stilte, soms verscheurend en wild.

Het gras groen verven

Posted by on 7:46 am in Blog | 1 comment

Het gras groen verven

Gisteren ben ik het tweede deel van mijn lummeltocht begonnen, in Deventer. Samen met Ester, we lopen dit weekend samen. Ik wilde schrijven: ze loopt dit weekend met mij mee. Maar ik doe graag dingen sámen. Ester heeft niet mijn loopconditie en heeft vandaag ook last van pijntjes. Het gaat daardoor traag. Ik pas me aan. Ze heeft ook een grote tent en zware rugzak die moeilijk gedragen kan worden. Dat had ik voorzien, dus ik had logistieke maatregelen getroffen: de auto staat in Deventer en we hebben onze tentjes van te voren op de camping weggezet. Dan moet je daar vervolgens wél naar toe lopen en mijn geplande 20 km blijkt te vér daarvoor. Het laatste stuk nemen we een taxi.

Ik kan dat relativeren. We hebben geen haast. Voor mezelf had ik het anders gedaan maar nu komen we door ons trage tempo precies wanneer de enige heftige bui losbarst onder een viaduct. In mijn tempo hadden we goed nat kunnen worden. Er zijn hele mooie stukken pad die we nu goed kunnen bewonderen. Er is oog voor de kleine kikkertjes die over ons pad springen. Zo bezien maakt het niet uit hoe snel je gaat. Mijn rug en benen spelen wel op bij dit tempo, mijn lijf ervaart het als slenteren.

Is dit accepteren of aanpassen? We zien de voordelen van lopen in dit tempo. Het voelt voor mij wel als aanpassen. Het gras groener verven, noem ik het. Ik herken in mijn familiedynamiek, het weglachen van zaken waar je toch niets aan kunt doen. Negeren en aanpassen. Accepteren is iets anders. Acceptatie vraagt een actievere houding, ook eentje waar af en toe een onweersbui voorbij trekt, je boosheid mag laten zien en daarmee kunt onderzoeken wat er nodig is om verder te komen. En dan niet schuilen onder een viaduct.

Ik heb nog veel lummelen te leren.

 

Naar huis

Posted by on 6:19 pm in Blog | 0 comments

Nog een laatste ochtend op het strand en een wandeling door de duinen. Natuurlijk (natúúrlijk) verbrand op het strand, wat het lopen moeilijk maakt. Ik ben niet zo goed in insmeren…wel vreemd voor iemand die weken door de blakende zon loopt!?

Morgen kuier ik op mijn gemakje naar het veer en dan de trein naar huis. Ik had nog een afspraak in Amsterdam maar die is afgezegd. Ik heb de hele dag om thuis te komen, ik kan maar beter zorgen dat ik er weer echt aankom.

Dank weer voor jullie meelezen en reageren. Tot de volgende lange wandeling! 🙂

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/blog/page/2
Twitter