Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Blog

The river flows in you

Posted by on 9:15 pm in Blog | 0 comments

De rivier met zijn altijd stromende water is een bijzondere plek van beweging en bestendigheid. De stroom van het water is onze bron en onze bestemming. Het water stroomt en de rivier blijft.

Gisteren nog zat ik aan de oever van deze rivier, de zon scheen op het water en verwarmde mijn huid. Er waren gevoelens, gedachten, herinneringen. Over plekken van eenzaamheid en van eenheid. Hoe het voelt om iemand zó te hebben moeten missen. Over het zielsverlangen dat zich verheugt om te delen in de stroom van de wereld. Er zijn moeilijke tijden en gelukkige tijden. Er zijn momenten van verdriet en en momenten van vreugde. Het ligt allemaal in de stroom van de rivier. Meer dan alles is er liefde. Zoveel bestendige, blijvende liefde.

Morgen nemen we afscheid van onze moeder. We geven haar terug aan de stroming van de rivier. De liefde blijft.

Mannen – men – männer

Posted by on 9:40 pm in Blog | 0 comments

Wéér zo’n mooi warme dag. Het gaat alleen later vanmiddag waarschijnlijk regenen, er is hoge bewolking en de zon schijnt wat versluierd. De lente is uitgebarsten, sappen stromen in volle glorie; je kunt de bloesem en de blaadjes bijna zíen groeien. De grote bomen houden zich nog even in; die zijn wat kwetsbaarder voor kou. Misschien dat de lente een paar recente krantenartikelen heeft geinspireerd, of misschien dat die mij daardoor opvallen ;). Ik lees alweer een paar weken vreemde dingen van en over mannen. Dat er mannen zijn die seks als een recht opeisen omdat ze er anders niet aan kunnen komen. (Nog niet zo heel lang geleden was dat in Westerse landen een onbetwistbaar ‘recht’, en in veel landen nu nog steeds, dus je snapt de verwarring die dan ontstaat). Een priester die uit de kast komt en zegt dat porno mooi is omdat het mensen laat zien die zo overduidelijk genieten. Dan was er een paar weken geleden een die claimt dat porno vrijheid geeft omdat je er onafhankelijkheid  van krijgt. En vanavond, net vóór ik dit schrijf een documentaire over mannen. Het is mooi, hoe daarin het ongemak en het zoeken naar identiteit van mannen zichtbaar wordt.

Wij mannen, wij zijn zo bang om kwetsbaar te zijn. Om te huilen, om onze gevoelens te laten zien. Wij moeten sterk en stoer zijn, dominant. Als je dat niet bent, dan ben je een watje. Ik zeg ‘wij’, want ik ben dat zelf ook zo vaak. Ik vermoed zomaar dat 80% van de mannen dat heeft. Het is geen biologische kwestie, we zijn zo opgevoed en gesocialiseerd. Mannen kunnen daarom ook geen feminist zijn, al kunnen we wel vóór het feminisme zijn. Wij mannen hebben een eigen weg te gaan om te leren meer mens te zijn.

Wat versluieren wij mannen met vrijheid te vinden in porno, seks als een recht te willen claimen, niet kwetsbaar mogen zijn; wat is de angst daarachter? Ik denk dat het ook een moeizame omgang met de vraag naar intimiteit is, de vraag naar de intieme en oprechte nabijheid van een ander mens. Maar omdat de angst voor afwijzing zó groot is moet je het verstoppen achter stoerheid, opeisen van recht. Wat is het intens verdrietig dat iets dat voor ieder mens een fundamentele behoefte is en waar we een onuitputtelijke bron van hebben ons als onmogelijk te krijgen toeschijnt.

Ik vraag me trouwens af of vrouwen het beter doen dan mannen op dit gebied? Of hebben die hun eigen gedoe met intimiteit. Misschien moesten we daar eens een documentaire over maken; over hoe ménsen moeite hebben met intimiteit.

De zon is nu bijna helemaal achter de wolken. De eerste regendruppels vallen en de donder buldert onophoudelijk. Onze demonen laten zich niet zo gemakkelijk vangen, lijkt de boodschap. Gelukkig ben ik inmiddels thuis.

 

Leegte

Posted by on 11:51 am in Blog | 0 comments

Verlangend ging je op weg en kwam nooit helemaal aan

Je herinnerde je die ruimte waar je nog nooit was

Je wist van de warmte die je nooit mocht voelen

Je miste een onnoembaar iets dat je nooit hebt gehad

En nu

Raak je verdwaald op bekende wegen

Verdwijn je wanneer blijven te moeilijk is

Voelt de kou ondraaglijk

Roept je verlangen in de stilte van je stem

 

Door die leegte te dwalen voor een poosje, de volheid van de verwachting en het verlangen te onderzoeken is wat ik doe op deze winderige, regenachtige dag. Het vraagt om dóórlopen en een stevige pas over lange, rechte paden vol plassen en modder. Langzaam lopen doet verzinken in verdriet en verwonding. De leegte geeft haar volheid niet zomaar prijs.

De 14e eeuwse Sufi filosoof Hafiz beschrijft het zo in zijn gedicht ‘Mijn ogen zo zacht”:

Laat je eenzaamheid dieper snijden
Laat het je gisten en fermenteren
Zoals geen enkel goddelijk,
Of menselijk ingrediënt dat kan

Datgene wat miste in mijn hart vannacht
Maakte mijn ogen zo zacht
Mijn stem zo teer

De behoefte aan God
Absoluut
Helder

Wondere wereld

Posted by on 5:14 pm in Blog | 4 comments

Tussen de buien door maak ik een wandeling door het bos. De lucht is vochtig en egaal grijs. Alles lijkt hetzelfde, alles heeft een bruin-grijze kleur en het voelt een beetje saai vandaag. Wanneer het saai wordt, ga ik op zoek naar de verschillen. Wanneer je aandachtig kijkt, zie je dat alles verschillend is, alles heeft zijn eigen vorm, kleur en textuur. Niets is hetzelfde. Misschien heb je de saaiheid nodig om het verschil te kunnen zien?

Wanneer je aandachtig begint te kijken naar de dingen om je heen, begin je het wonder te zien. Wanneer we aandacht hebben voor het detail, het wonder van complexiteit zien we de dingen als wanneer we ze voor het eerst zagen. Wanneer we dingen zien die we niet kunnen plaatsen, die we niet herkennen, gaan we ons verwonderen. Het is nieuw en opwindend en misschien zelfs wonderbaarlijk. Ik herinner mij de eerste keer dat ik de zee zag. Ik moet 4 of 5 zijn geweest en die zee was eindeloos. Ik was totaal onder de indruk. Die nacht heb ik niet geslapen, er was iets gebeurd dat compleet buiten mijn ervaring en kennis lag. Ik kende eindeloos nog niet als mens. Wanneer ik nu naar het strand ga komt dat gevoel van verwondering altijd nog weer terug bij mij. Wat gebeurt er wanneer we naar mensen kijken? Zien we mensen zoals we bomen in het regenachtige bos zien? Of zien we een unieke vorm, kleur en textuur die onze diepe aandachtig vraagt om het wonder van complexiteit te ervaren?

Later leren we contekst en wordt ons geleerd dat het ‘alleen maar’ een boom is. Dat de zee niet eindeloos is maar dat Engeland aan de overkant ligt en dat als je maar lang genoeg doorloopt je vanzelf weer uitkomt waar je was. Alles wordt rationeel en verklaarbaar. Je leert dat mensen vooral heel veel op elkaar lijken. Het wonder is verdwenen en alles wordt bekend en misschien ook een beetje saai. Ik propageer geen romantisch wereldbeeld, ik propageer wel te zien met de ogen van een kind, dingen te zien alsof we ze voor de eerste keer meemaken, dat we de wereld kunnen zien als een eindeloos wonder. Dat elke boom een eigen wonder is. Dat elk mens verschillend en wonderlijk is alsof we elkaar voor de eerste keer ontmoeten.

Bloedmaan

Posted by on 7:43 am in Blog | 0 comments

Het mooiste aan de bloedmaan gebeurt niet wanneer zij in haar volle glorie rood schijnt over de bevroren plas in het bos waar ik sta. Het mooiste en bijzondere gebeurt bij het weer verschijnen van het licht. Eerst heel voorzichtig en bijna onmerkbaar langs de rand, dan steeds veranderend, schuivend en in licht toe- en afnemend. Elk kort moment is weer anders. Het vraagt een telkens aanpassen van je focus, knipperen met je ogen, je hoofd een beetje opzij; je maakt steeds weer kleine bewegingen om het verschijnsel te kunnen volgen. Een continue en aandachtig aanpassen van binnen naar buiten, van buiten naar binnen.

Dat hebben de mensen die met camera’s en statieven óók naar het bos zijn getogen op deze koude ochtend niet. Die hebben aandacht voor de foto die ze willen maken, het moment dat vastgelegd moet worden. Het vraagt ook permanente aanpassing, van lichtsterkte en camera focus en ook nog een die begeleid moet worden met uitleg en bespreking. Op die manier missen ze wat ik zo bijzonder vind.

Terug thuis, door en door koud tegen de verwarming gekropen, zie ik dat ik het ook door mijn kamerraam had kunnen volgen. Maar dan ik had ik dat bijzondere gemist. En dan had ik gemist hoe helder Venus op de terugweg in mijn ogen prikte.

Kunnen en willen

Posted by on 9:39 am in Blog | 0 comments

Uit mijn kamerraam zie ik dat het een saaie, grijzige dag is. Het ziet er weinig uitnodigend uit. De afgelopen dagen heb ik weer een intensieve training gegeven; veel van mezelf laten zien en energie doorgegeven. Ik zou nu gebaat zijn bij een wandeling door het bos, even weer grond onder mijn eigen voeten te voelen. Het kan ook, ik heb de tijd. Maar ik wíl niet, ik heb geen zin en ik ben eigenlijk gewoon moe. Wat is dat toch? Welk obstakel ligt daar dat mij weerhoudt om te doen wat goed voor mij is en wat ik meestal nog fijn vind ook? Wel kunnen, niet willen….. In een ander, emotioneel aspect van leven, speelt niet kúnnen en ook niet wíllen. Dat heeft te maken met loslaten, merk ik. En ook het wel willen maar niet kunnen, zoals mijn lichte rookverslaving, zit mij dwars. Ik heb een boekenplank vol verstandige woorden, maar dat helpt mij niet als ik niet voel waar de weerstand zit. Die woorden laten mij alleen maar zien waar ik níét ben en waar het schuurt, dat het niet goed is en dat ik dus (nog) niet goed ben. In een opwelling pak ik mijn tarotkaarten. Dat die maar laten zien wat er ís in plaats van hoe het moet zijn. Wonderlijke dingen, die kaarten. Ze laten inderdaad zien wat er is. In het kort (zonder de subtiliteit die de kaart er nog aan toevoegt):

Wel kunnen, niet willen: toewijding en discipline

Wel willen, niet kunnen: de natuurlijke beperking

Niet willen, niet kunnen: berusting en overgave

De kaarten geven een nieuwe, onverwachte blik op het hier en nu. Er komt stilte en rust. Ik kan weer verder.

Wel willen, wel kunnen: Ga wandelen 🙂

 

Gevonden worden

Posted by on 8:08 pm in Blog | 0 comments

“Vroeg of laat moeten we toegeven dat het niet van belang is dat wij iets vinden, maar dat we gevonden worden”

Het is druk in het bos. Er zijn veel mensen die een frisse neus halen. Dat  heb ik ook wel nodig na de rommelige gezelligheid van de feestdagen, die mij er ook vaak van weerhield de stilte op te zoeken. Er wordt druk gepraat, ik krijg veel van de gesprekken mee. Ik hoor veel anekdotes, feiten en meningen. We vinden veel hoor ik, zijn vooral veel aan het overtuigen. Misschien is dat de manier waarop we ons een plek verwerven, waarmee we het gevoel krijgen er te mogen zijn? Wanneer het zachtjes begint te regenen is het bos zó leeg; mensen komen niet om in de regen te lopen. In de rustige natuur is geen mening. De natuur ís. Het vraagt niets van je. Wanneer je je er aan toevertrouwt gééft het alleen. In de beelden, de geluiden, geuren en in het bewegen daar door heen. In de stilte en de verwondering die dan ontstaat komen als vanzelf nieuwe gedachten en overwegingen. Je komt terug bij jezelf. Wonderlijk ook om te bedenken dat deze natuur er is voor mij,  het is van mij. Dit bos zoals het hier en nu is, zoals ik het nu ervaar is er alleen voor mij. Wanneer de natuur bewust is, dan ben ik er ook voor haar. Het bos is er voor mij en ik ben er voor het bos. Wij zijn deel van elkaar.

Wat als we ook met de ander zo kunnen zijn. Als je de ander leert kennen, leer je ook jezelf kennen. In kwetsbaarheid en in angst, in aandacht en in ontreddering, altijd in liefde. Op de plek waar je niets hoeft te vinden, alleen maar samen te verwonderen en te zijn. In de volledige overgave naar de ander leer je ook jezelf ten diepste kennen. Misschien ben je bang om jezelf kwijt te raken wanneer je je volledig geeft, maar je raakt niets kwijt. In de diepe overgave word je gevonden, daarin ligt je diepste zelf.

Ik zie plotseling nu de samenhang met mijn vorige blog. Liefde zit niet in geven, maar in accepteren. Niet in vinden, maar gevonden worden.

Dagen van stilte

Posted by on 5:18 pm in Blog | 2 comments

“Het geschenk van de liefde kan niet gegeven worden. Het wacht er op aangenomen te worden” (Rabindranath Tagore)

Het is een rustige dag onder een winterzon. Over het bos en onder de bomen ligt een sfeer van vredige stilte. Het leven van de bomen is ver onder de grond naar hun wortels gegaan en ze lijken te slapen in deze kalme stilte. Bomen worden ook gereflecteerd in de poelen water op het pad. De beken en de vennen staan nog steeds droog, na de grote droogte van afgelopen zomer. Om weer op niveau te komen zou het 200 dagen moeten regenen zoals gisteren, hoorde ik. Het lijkt er niet op dat dat gaat gebeuren voor de volgende zomer.

Het is een vredige, zachte dag. Een dag die uitnodigt om stil te worden en naar binnen te keren, zoals de bomen. Het nodigt ons uit verbinding te maken met onze wortels via onze dromen en meditaties en ons opnieuw te verbinden met ons zielsverlangen. Misschien is er een vraag of een gedachte die je dan in het zachte licht van de wijsheid van je ziel zou kunnen onderzoeken. De mijne zouden de woorden van Rabindranath Tagore hierboven zijn. En die van jou?

Het vroege donker van de winteravond nodigt me uit naar binnen, naar beneden…..

Eerste vorst

Posted by on 3:55 pm in Blog | 0 comments

Ontelbare zilveren waterdruppels schitteren, uitgestrooid

over gras, vannacht bevroren langs de waterkant

De rivier stroomt; zacht, aandachtig.

 

 

Lage zon belicht de plek

Waar wij zaten, die zomeravond, bij elkaar

Alles stroomt, niets gaat verloren.

 

 

Maanlicht

Posted by on 10:54 pm in Blog | 0 comments

Ik maak een avondwandeling. Het is donker, maar ook weer niet heel donker. De volle maan laat zich af en toe zien door wolken die zachtjes uit het zuid-oosten overdrijven. Lopen in het donker is anders dan in het licht van de dag. Meer op het gevoel, meer op het gehoor. Het is stiller; ik hoor mijn adem. Soms ritselt er iets in de struiken. Het licht van de maan is ‘s winters anders dan in de zomer; zachter en rustiger. Het kleurt de bomen, de struiken en de bladeren op de grond in tientallen tinten grijs. Ook in mij wordt het zachter en stiller. Het maanlicht dat alles zo wonderlijk grijs kleurt vraagt om ook naar binnen te kijken en te luisteren, naar de grijze tinten in mijn lichaam en mijn ziel.

Ik was vandaag op de IDFA in Amsterdam met mijn collega coaches en zag de film “Sheep Hero”. Een koppige schaapsherder die het opneemt tegen de vernieuwing en de bezuinigingen. Je zag ook meteen dat die koppigheid de reden was dat hij geen andere keuze kon maken dan wat zijn hart hem ingaf, tot het onvermijdelijke einde. We zagen en hoorden hem bezig met zijn koppige keuzes en konden de afloop van zijn verhaal al voor het einde raden.  Je kunt dat omdat je wat meer afstand tot hem hebt. Ik vraag me af wie mijn keuzes al kan voorspellen, wie mijn reis zou kunnen vertellen, vriendelijk, zacht, met alle zijpaden die te bewandelen zijn. Wie kan jouw keuzes en jouw reis vertellen; zacht, liefdevol, bijna zonder te vragen?

John O’Donohue schrijft in zijn boek ‘Walking in Wonder’ een mooie tekst over keuzes maken.

“That is one of the fascinating things in going through the world -you wonder at destiny, at the way that life actually flowes and moves and grows. I  have a great suspicion of of an awful lot of what is paraded as moral decision and moral rectitude and moral recognition, I think there is a beautiful morality of possibility to be written, because placing all the emphasis on moral choice is very limiting. Choise is always about loss; you choose one thing over the other several things. And maybe the soul doesn’t want to do that. It is a very interesting question: whether in the course of your life, you had to choose one direction, if in actual fact, in the unknown area of your life, your other unchosen lives might not actually travel with you as well. Maybe one of the great surprises we will get in the wonder moment of after-death is that when we wake up and straighten up in that new kingdom, we will find that all our unchosen and unlived lives are there to welcome us as well”.

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/blog
Twitter