Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Blog

Wandelen

Posted by on 9:07 pm in Blog | 0 comments

Wandelen

Het zijn gekke dagen met de situatie rond het Corona virus nu. Wanneer ik op straat loop merk ik dat mensen mij en elkaar een beetje ontwijken en daar dan zo’n licht verontschuldigende blik bij hebben. Het is natuurlijk begrijpelijk dat we elkaar en onszelf ontzien en voorzichtig zijn met elkaar. Tegelijk ervaar ik  daarmee ook wat spanning en onrust, die ik ook bij anderen zie. Ik heb net als zoveel van mijn collega’s vrijwel geen werk meer, zit thuis een beetje achter mijn computer te rommelen maar kom tot niks. Deze tijd werkt vervreemdend, alsof we een nieuwe manier van met elkaar omgaan aan het oefenen zijn. Ik merk dat het ook een ander ritme van mij vraagt.

Tegelijk is het ook lente. Een nieuw seizoen van licht en hoop wordt zichtbaar. Het is fijn om juist in deze dagen ook naar buiten te kunnen (en nog steeds te mogen!). In de bomen en struiken schiet het jonge groen uit, zo plotseling. Met het bos zo dichtbij ben ik blij dat ik zomaar de natuur in kan stappen. Ik merk dat het rust brengt, een mentale kracht geeft. Ik zou willen dat we dat allemaal kunnen doen; de helderheid en de kracht van de natuur te voelen.

Ik ga mijn ritme daarop aanpassen, ga vanaf nu elke dag het bos in. In de ochtend eerst mijn oefeningen en meditatie, daarna wat werk doen aan mijn studie en ‘s middags een wandeling in de natuur. We mogen nog steeds samen lopen. Als er iemand mee wil, meld je gerust. Elke middag hier in Breda in het bos, en als je een andere mooie plek weet, kunnen we ook daar naar toe. Een paar uurtjes in rust bij elkaar zijn.

Leef alsof het het je eerste dag is

Posted by on 4:51 pm in Blog | 4 comments

Op deze eerste dag van het jaar is het licht gesluierd, alsof het wil zeggen: het kan iets worden maar het is nog onzeker wat het zal kunnen zijn. Het voelt als de toekomst willen kennen en op hetzelfde moment weten dat de toekomst afhangt van hoe wij vandaag aanwezig kunnen zijn.

“Leef, alsof het je laatste dag is, leef alsof de morgen niet bestaat…..!” We kennen het lied allemaal wel, denk ik. Een lied waar je veel intensiteit en dadendrang in kunt lezen en voelen. Dat oproept om vól in het leven te gaan staan.

Ik zou er aan toe willen voegen; leef, alsof het je éérste dag is! Waarop je vrij, open en nieuwsgierig de wereld in mag kijken. Een dag waarop je aan iets nieuws mag beginnen zonder schuld of schaamte. Waarin de toekomst zich ontvouwt door vertrouwen, zorg en liefde voor mensen en de wereld.

Ik wens je een vreugdevol jaar

The river flows in you

Posted by on 9:15 pm in Blog | 0 comments

De rivier met zijn altijd stromende water is een bijzondere plek van beweging en bestendigheid. De stroom van het water is onze bron en onze bestemming. Het water stroomt en de rivier blijft.

Gisteren nog zat ik aan de oever van deze rivier, de zon scheen op het water en verwarmde mijn huid. Er waren gevoelens, gedachten, herinneringen. Over plekken van eenzaamheid en van eenheid. Hoe het voelt om iemand zó te hebben moeten missen. Over het zielsverlangen dat zich verheugt om te delen in de stroom van de wereld. Er zijn moeilijke tijden en gelukkige tijden. Er zijn momenten van verdriet en en momenten van vreugde. Het ligt allemaal in de stroom van de rivier. Meer dan alles is er liefde. Zoveel bestendige, blijvende liefde.

Morgen nemen we afscheid van onze moeder. We geven haar terug aan de stroming van de rivier. De liefde blijft.

Mannen – men – männer

Posted by on 9:40 pm in Blog | 0 comments

Wéér zo’n mooi warme dag. Het gaat alleen later vanmiddag waarschijnlijk regenen, er is hoge bewolking en de zon schijnt wat versluierd. De lente is uitgebarsten, sappen stromen in volle glorie; je kunt de bloesem en de blaadjes bijna zíen groeien. De grote bomen houden zich nog even in; die zijn wat kwetsbaarder voor kou. Misschien dat de lente een paar recente krantenartikelen heeft geinspireerd, of misschien dat die mij daardoor opvallen ;). Ik lees alweer een paar weken vreemde dingen van en over mannen. Dat er mannen zijn die seks als een recht opeisen omdat ze er anders niet aan kunnen komen. (Nog niet zo heel lang geleden was dat in Westerse landen een onbetwistbaar ‘recht’, en in veel landen nu nog steeds, dus je snapt de verwarring die dan ontstaat). Een priester die uit de kast komt en zegt dat porno mooi is omdat het mensen laat zien die zo overduidelijk genieten. Dan was er een paar weken geleden een die claimt dat porno vrijheid geeft omdat je er onafhankelijkheid  van krijgt. En vanavond, net vóór ik dit schrijf een documentaire over mannen. Het is mooi, hoe daarin het ongemak en het zoeken naar identiteit van mannen zichtbaar wordt.

Wij mannen, wij zijn zo bang om kwetsbaar te zijn. Om te huilen, om onze gevoelens te laten zien. Wij moeten sterk en stoer zijn, dominant. Als je dat niet bent, dan ben je een watje. Ik zeg ‘wij’, want ik ben dat zelf ook zo vaak. Ik vermoed zomaar dat 80% van de mannen dat heeft. Het is geen biologische kwestie, we zijn zo opgevoed en gesocialiseerd. Mannen kunnen daarom ook geen feminist zijn, al kunnen we wel vóór het feminisme zijn. Wij mannen hebben een eigen weg te gaan om te leren meer mens te zijn.

Wat versluieren wij mannen met vrijheid te vinden in porno, seks als een recht te willen claimen, niet kwetsbaar mogen zijn; wat is de angst daarachter? Ik denk dat het ook een moeizame omgang met de vraag naar intimiteit is, de vraag naar de intieme en oprechte nabijheid van een ander mens. Maar omdat de angst voor afwijzing zó groot is moet je het verstoppen achter stoerheid, opeisen van recht. Wat is het intens verdrietig dat iets dat voor ieder mens een fundamentele behoefte is en waar we een onuitputtelijke bron van hebben ons als onmogelijk te krijgen toeschijnt.

Ik vraag me trouwens af of vrouwen het beter doen dan mannen op dit gebied? Of hebben die hun eigen gedoe met intimiteit. Misschien moesten we daar eens een documentaire over maken; over hoe ménsen moeite hebben met intimiteit.

De zon is nu bijna helemaal achter de wolken. De eerste regendruppels vallen en de donder buldert onophoudelijk. Onze demonen laten zich niet zo gemakkelijk vangen, lijkt de boodschap. Gelukkig ben ik inmiddels thuis.

 

Leegte

Posted by on 11:51 am in Blog | 0 comments

Verlangend ging je op weg en kwam nooit helemaal aan

Je herinnerde je die ruimte waar je nog nooit was

Je wist van de warmte die je nooit mocht voelen

Je miste een onnoembaar iets dat je nooit hebt gehad

En nu

Raak je verdwaald op bekende wegen

Verdwijn je wanneer blijven te moeilijk is

Voelt de kou ondraaglijk

Roept je verlangen in de stilte van je stem

 

Door die leegte te dwalen voor een poosje, de volheid van de verwachting en het verlangen te onderzoeken is wat ik doe op deze winderige, regenachtige dag. Het vraagt om dóórlopen en een stevige pas over lange, rechte paden vol plassen en modder. Langzaam lopen doet verzinken in verdriet en verwonding. De leegte geeft haar volheid niet zomaar prijs.

De 14e eeuwse Sufi filosoof Hafiz beschrijft het zo in zijn gedicht ‘Mijn ogen zo zacht”:

Laat je eenzaamheid dieper snijden
Laat het je gisten en fermenteren
Zoals geen enkel goddelijk,
Of menselijk ingrediënt dat kan

Datgene wat miste in mijn hart vannacht
Maakte mijn ogen zo zacht
Mijn stem zo teer

De behoefte aan God
Absoluut
Helder

Wondere wereld

Posted by on 5:14 pm in Blog | 4 comments

Tussen de buien door maak ik een wandeling door het bos. De lucht is vochtig en egaal grijs. Alles lijkt hetzelfde, alles heeft een bruin-grijze kleur en het voelt een beetje saai vandaag. Wanneer het saai wordt, ga ik op zoek naar de verschillen. Wanneer je aandachtig kijkt, zie je dat alles verschillend is, alles heeft zijn eigen vorm, kleur en textuur. Niets is hetzelfde. Misschien heb je de saaiheid nodig om het verschil te kunnen zien?

Wanneer je aandachtig begint te kijken naar de dingen om je heen, begin je het wonder te zien. Wanneer we aandacht hebben voor het detail, het wonder van complexiteit zien we de dingen als wanneer we ze voor het eerst zagen. Wanneer we dingen zien die we niet kunnen plaatsen, die we niet herkennen, gaan we ons verwonderen. Het is nieuw en opwindend en misschien zelfs wonderbaarlijk. Ik herinner mij de eerste keer dat ik de zee zag. Ik moet 4 of 5 zijn geweest en die zee was eindeloos. Ik was totaal onder de indruk. Die nacht heb ik niet geslapen, er was iets gebeurd dat compleet buiten mijn ervaring en kennis lag. Ik kende eindeloos nog niet als mens. Wanneer ik nu naar het strand ga komt dat gevoel van verwondering altijd nog weer terug bij mij. Wat gebeurt er wanneer we naar mensen kijken? Zien we mensen zoals we bomen in het regenachtige bos zien? Of zien we een unieke vorm, kleur en textuur die onze diepe aandachtig vraagt om het wonder van complexiteit te ervaren?

Later leren we contekst en wordt ons geleerd dat het ‘alleen maar’ een boom is. Dat de zee niet eindeloos is maar dat Engeland aan de overkant ligt en dat als je maar lang genoeg doorloopt je vanzelf weer uitkomt waar je was. Alles wordt rationeel en verklaarbaar. Je leert dat mensen vooral heel veel op elkaar lijken. Het wonder is verdwenen en alles wordt bekend en misschien ook een beetje saai. Ik propageer geen romantisch wereldbeeld, ik propageer wel te zien met de ogen van een kind, dingen te zien alsof we ze voor de eerste keer meemaken, dat we de wereld kunnen zien als een eindeloos wonder. Dat elke boom een eigen wonder is. Dat elk mens verschillend en wonderlijk is alsof we elkaar voor de eerste keer ontmoeten.

Bloedmaan

Posted by on 7:43 am in Blog | 0 comments

Het mooiste aan de bloedmaan gebeurt niet wanneer zij in haar volle glorie rood schijnt over de bevroren plas in het bos waar ik sta. Het mooiste en bijzondere gebeurt bij het weer verschijnen van het licht. Eerst heel voorzichtig en bijna onmerkbaar langs de rand, dan steeds veranderend, schuivend en in licht toe- en afnemend. Elk kort moment is weer anders. Het vraagt een telkens aanpassen van je focus, knipperen met je ogen, je hoofd een beetje opzij; je maakt steeds weer kleine bewegingen om het verschijnsel te kunnen volgen. Een continue en aandachtig aanpassen van binnen naar buiten, van buiten naar binnen.

Dat hebben de mensen die met camera’s en statieven óók naar het bos zijn getogen op deze koude ochtend niet. Die hebben aandacht voor de foto die ze willen maken, het moment dat vastgelegd moet worden. Het vraagt ook permanente aanpassing, van lichtsterkte en camera focus en ook nog een die begeleid moet worden met uitleg en bespreking. Op die manier missen ze wat ik zo bijzonder vind.

Terug thuis, door en door koud tegen de verwarming gekropen, zie ik dat ik het ook door mijn kamerraam had kunnen volgen. Maar dan ik had ik dat bijzondere gemist. En dan had ik gemist hoe helder Venus op de terugweg in mijn ogen prikte.

Kunnen en willen

Posted by on 9:39 am in Blog | 0 comments

Uit mijn kamerraam zie ik dat het een saaie, grijzige dag is. Het ziet er weinig uitnodigend uit. De afgelopen dagen heb ik weer een intensieve training gegeven; veel van mezelf laten zien en energie doorgegeven. Ik zou nu gebaat zijn bij een wandeling door het bos, even weer grond onder mijn eigen voeten te voelen. Het kan ook, ik heb de tijd. Maar ik wíl niet, ik heb geen zin en ik ben eigenlijk gewoon moe. Wat is dat toch? Welk obstakel ligt daar dat mij weerhoudt om te doen wat goed voor mij is en wat ik meestal nog fijn vind ook? Wel kunnen, niet willen….. In een ander, emotioneel aspect van leven, speelt niet kúnnen en ook niet wíllen. Dat heeft te maken met loslaten, merk ik. En ook het wel willen maar niet kunnen, zoals mijn lichte rookverslaving, zit mij dwars. Ik heb een boekenplank vol verstandige woorden, maar dat helpt mij niet als ik niet voel waar de weerstand zit. Die woorden laten mij alleen maar zien waar ik níét ben en waar het schuurt, dat het niet goed is en dat ik dus (nog) niet goed ben. In een opwelling pak ik mijn tarotkaarten. Dat die maar laten zien wat er ís in plaats van hoe het moet zijn. Wonderlijke dingen, die kaarten. Ze laten inderdaad zien wat er is. In het kort (zonder de subtiliteit die de kaart er nog aan toevoegt):

Wel kunnen, niet willen: toewijding en discipline

Wel willen, niet kunnen: de natuurlijke beperking

Niet willen, niet kunnen: berusting en overgave

De kaarten geven een nieuwe, onverwachte blik op het hier en nu. Er komt stilte en rust. Ik kan weer verder.

Wel willen, wel kunnen: Ga wandelen 🙂

 

Gevonden worden

Posted by on 8:08 pm in Blog | 0 comments

“Vroeg of laat moeten we toegeven dat het niet van belang is dat wij iets vinden, maar dat we gevonden worden”

Het is druk in het bos. Er zijn veel mensen die een frisse neus halen. Dat  heb ik ook wel nodig na de rommelige gezelligheid van de feestdagen, die mij er ook vaak van weerhield de stilte op te zoeken. Er wordt druk gepraat, ik krijg veel van de gesprekken mee. Ik hoor veel anekdotes, feiten en meningen. We vinden veel hoor ik, zijn vooral veel aan het overtuigen. Misschien is dat de manier waarop we ons een plek verwerven, waarmee we het gevoel krijgen er te mogen zijn? Wanneer het zachtjes begint te regenen is het bos zó leeg; mensen komen niet om in de regen te lopen. In de rustige natuur is geen mening. De natuur ís. Het vraagt niets van je. Wanneer je je er aan toevertrouwt gééft het alleen. In de beelden, de geluiden, geuren en in het bewegen daar door heen. In de stilte en de verwondering die dan ontstaat komen als vanzelf nieuwe gedachten en overwegingen. Je komt terug bij jezelf. Wonderlijk ook om te bedenken dat deze natuur er is voor mij,  het is van mij. Dit bos zoals het hier en nu is, zoals ik het nu ervaar is er alleen voor mij. Wanneer de natuur bewust is, dan ben ik er ook voor haar. Het bos is er voor mij en ik ben er voor het bos. Wij zijn deel van elkaar.

Wat als we ook met de ander zo kunnen zijn. Als je de ander leert kennen, leer je ook jezelf kennen. In kwetsbaarheid en in angst, in aandacht en in ontreddering, altijd in liefde. Op de plek waar je niets hoeft te vinden, alleen maar samen te verwonderen en te zijn. In de volledige overgave naar de ander leer je ook jezelf ten diepste kennen. Misschien ben je bang om jezelf kwijt te raken wanneer je je volledig geeft, maar je raakt niets kwijt. In de diepe overgave word je gevonden, daarin ligt je diepste zelf.

Ik zie plotseling nu de samenhang met mijn vorige blog. Liefde zit niet in geven, maar in accepteren. Niet in vinden, maar gevonden worden.

Dagen van stilte

Posted by on 5:18 pm in Blog | 2 comments

“Het geschenk van de liefde kan niet gegeven worden. Het wacht er op aangenomen te worden” (Rabindranath Tagore)

Het is een rustige dag onder een winterzon. Over het bos en onder de bomen ligt een sfeer van vredige stilte. Het leven van de bomen is ver onder de grond naar hun wortels gegaan en ze lijken te slapen in deze kalme stilte. Bomen worden ook gereflecteerd in de poelen water op het pad. De beken en de vennen staan nog steeds droog, na de grote droogte van afgelopen zomer. Om weer op niveau te komen zou het 200 dagen moeten regenen zoals gisteren, hoorde ik. Het lijkt er niet op dat dat gaat gebeuren voor de volgende zomer.

Het is een vredige, zachte dag. Een dag die uitnodigt om stil te worden en naar binnen te keren, zoals de bomen. Het nodigt ons uit verbinding te maken met onze wortels via onze dromen en meditaties en ons opnieuw te verbinden met ons zielsverlangen. Misschien is er een vraag of een gedachte die je dan in het zachte licht van de wijsheid van je ziel zou kunnen onderzoeken. De mijne zouden de woorden van Rabindranath Tagore hierboven zijn. En die van jou?

Het vroege donker van de winteravond nodigt me uit naar binnen, naar beneden…..

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/blog
Twitter