Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Blog

Wondere wereld

Posted by on 5:14 pm in Blog | 4 comments

Tussen de buien door maak ik een wandeling door het bos. De lucht is vochtig en egaal grijs. Alles lijkt hetzelfde, alles heeft een bruin-grijze kleur en het voelt een beetje saai vandaag. Wanneer het saai wordt, ga ik op zoek naar de verschillen. Wanneer je aandachtig kijkt, zie je dat alles verschillend is, alles heeft zijn eigen vorm, kleur en textuur. Niets is hetzelfde. Misschien heb je de saaiheid nodig om het verschil te kunnen zien?

Wanneer je aandachtig begint te kijken naar de dingen om je heen, begin je het wonder te zien. Wanneer we aandacht hebben voor het detail, het wonder van complexiteit zien we de dingen als wanneer we ze voor het eerst zagen. Wanneer we dingen zien die we niet kunnen plaatsen, die we niet herkennen, gaan we ons verwonderen. Het is nieuw en opwindend en misschien zelfs wonderbaarlijk. Ik herinner mij de eerste keer dat ik de zee zag. Ik moet 4 of 5 zijn geweest en die zee was eindeloos. Ik was totaal onder de indruk. Die nacht heb ik niet geslapen, er was iets gebeurd dat compleet buiten mijn ervaring en kennis lag. Ik kende eindeloos nog niet als mens. Wanneer ik nu naar het strand ga komt dat gevoel van verwondering altijd nog weer terug bij mij. Wat gebeurt er wanneer we naar mensen kijken? Zien we mensen zoals we bomen in het regenachtige bos zien? Of zien we een unieke vorm, kleur en textuur die onze diepe aandachtig vraagt om het wonder van complexiteit te ervaren?

Later leren we contekst en wordt ons geleerd dat het ‘alleen maar’ een boom is. Dat de zee niet eindeloos is maar dat Engeland aan de overkant ligt en dat als je maar lang genoeg doorloopt je vanzelf weer uitkomt waar je was. Alles wordt rationeel en verklaarbaar. Je leert dat mensen vooral heel veel op elkaar lijken. Het wonder is verdwenen en alles wordt bekend en misschien ook een beetje saai. Ik propageer geen romantisch wereldbeeld, ik propageer wel te zien met de ogen van een kind, dingen te zien alsof we ze voor de eerste keer meemaken, dat we de wereld kunnen zien als een eindeloos wonder. Dat elke boom een eigen wonder is. Dat elk mens verschillend en wonderlijk is alsof we elkaar voor de eerste keer ontmoeten.

Bloedmaan

Posted by on 7:43 am in Blog | 0 comments

Het mooiste aan de bloedmaan gebeurt niet wanneer zij in haar volle glorie rood schijnt over de bevroren plas in het bos waar ik sta. Het mooiste en bijzondere gebeurt bij het weer verschijnen van het licht. Eerst heel voorzichtig en bijna onmerkbaar langs de rand, dan steeds veranderend, schuivend en in licht toe- en afnemend. Elk kort moment is weer anders. Het vraagt een telkens aanpassen van je focus, knipperen met je ogen, je hoofd een beetje opzij; je maakt steeds weer kleine bewegingen om het verschijnsel te kunnen volgen. Een continue en aandachtig aanpassen van binnen naar buiten, van buiten naar binnen.

Dat hebben de mensen die met camera’s en statieven óók naar het bos zijn getogen op deze koude ochtend niet. Die hebben aandacht voor de foto die ze willen maken, het moment dat vastgelegd moet worden. Het vraagt ook permanente aanpassing, van lichtsterkte en camera focus en ook nog een die begeleid moet worden met uitleg en bespreking. Op die manier missen ze wat ik zo bijzonder vind.

Terug thuis, door en door koud tegen de verwarming gekropen, zie ik dat ik het ook door mijn kamerraam had kunnen volgen. Maar dan ik had ik dat bijzondere gemist. En dan had ik gemist hoe helder Venus op de terugweg in mijn ogen prikte.

Kunnen en willen

Posted by on 9:39 am in Blog | 0 comments

Uit mijn kamerraam zie ik dat het een saaie, grijzige dag is. Het ziet er weinig uitnodigend uit. De afgelopen dagen heb ik weer een intensieve training gegeven; veel van mezelf laten zien en energie doorgegeven. Ik zou nu gebaat zijn bij een wandeling door het bos, even weer grond onder mijn eigen voeten te voelen. Het kan ook, ik heb de tijd. Maar ik wíl niet, ik heb geen zin en ik ben eigenlijk gewoon moe. Wat is dat toch? Welk obstakel ligt daar dat mij weerhoudt om te doen wat goed voor mij is en wat ik meestal nog fijn vind ook? Wel kunnen, niet willen….. In een ander, emotioneel aspect van leven, speelt niet kúnnen en ook niet wíllen. Dat heeft te maken met loslaten, merk ik. En ook het wel willen maar niet kunnen, zoals mijn lichte rookverslaving, zit mij dwars. Ik heb een boekenplank vol verstandige woorden, maar dat helpt mij niet als ik niet voel waar de weerstand zit. Die woorden laten mij alleen maar zien waar ik níét ben en waar het schuurt, dat het niet goed is en dat ik dus (nog) niet goed ben. In een opwelling pak ik mijn tarotkaarten. Dat die maar laten zien wat er ís in plaats van hoe het moet zijn. Wonderlijke dingen, die kaarten. Ze laten inderdaad zien wat er is. In het kort (zonder de subtiliteit die de kaart er nog aan toevoegt):

Wel kunnen, niet willen: toewijding en discipline

Wel willen, niet kunnen: de natuurlijke beperking

Niet willen, niet kunnen: berusting en overgave

De kaarten geven een nieuwe, onverwachte blik op het hier en nu. Er komt stilte en rust. Ik kan weer verder.

Wel willen, wel kunnen: Ga wandelen 🙂

 

Gevonden worden

Posted by on 8:08 pm in Blog | 0 comments

“Vroeg of laat moeten we toegeven dat het niet van belang is dat wij iets vinden, maar dat we gevonden worden”

Het is druk in het bos. Er zijn veel mensen die een frisse neus halen. Dat  heb ik ook wel nodig na de rommelige gezelligheid van de feestdagen, die mij er ook vaak van weerhield de stilte op te zoeken. Er wordt druk gepraat, ik krijg veel van de gesprekken mee. Ik hoor veel anekdotes, feiten en meningen. We vinden veel hoor ik, zijn vooral veel aan het overtuigen. Misschien is dat de manier waarop we ons een plek verwerven, waarmee we het gevoel krijgen er te mogen zijn? Wanneer het zachtjes begint te regenen is het bos zó leeg; mensen komen niet om in de regen te lopen. In de rustige natuur is geen mening. De natuur ís. Het vraagt niets van je. Wanneer je je er aan toevertrouwt gééft het alleen. In de beelden, de geluiden, geuren en in het bewegen daar door heen. In de stilte en de verwondering die dan ontstaat komen als vanzelf nieuwe gedachten en overwegingen. Je komt terug bij jezelf. Wonderlijk ook om te bedenken dat deze natuur er is voor mij,  het is van mij. Dit bos zoals het hier en nu is, zoals ik het nu ervaar is er alleen voor mij. Wanneer de natuur bewust is, dan ben ik er ook voor haar. Het bos is er voor mij en ik ben er voor het bos. Wij zijn deel van elkaar.

Wat als we ook met de ander zo kunnen zijn. Als je de ander leert kennen, leer je ook jezelf kennen. In kwetsbaarheid en in angst, in aandacht en in ontreddering, altijd in liefde. Op de plek waar je niets hoeft te vinden, alleen maar samen te verwonderen en te zijn. In de volledige overgave naar de ander leer je ook jezelf ten diepste kennen. Misschien ben je bang om jezelf kwijt te raken wanneer je je volledig geeft, maar je raakt niets kwijt. In de diepe overgave word je gevonden, daarin ligt je diepste zelf.

Ik zie plotseling nu de samenhang met mijn vorige blog. Liefde zit niet in geven, maar in accepteren. Niet in vinden, maar gevonden worden.

Dagen van stilte

Posted by on 5:18 pm in Blog | 2 comments

“Het geschenk van de liefde kan niet gegeven worden. Het wacht er op aangenomen te worden” (Rabindranath Tagore)

Het is een rustige dag onder een winterzon. Over het bos en onder de bomen ligt een sfeer van vredige stilte. Het leven van de bomen is ver onder de grond naar hun wortels gegaan en ze lijken te slapen in deze kalme stilte. Bomen worden ook gereflecteerd in de poelen water op het pad. De beken en de vennen staan nog steeds droog, na de grote droogte van afgelopen zomer. Om weer op niveau te komen zou het 200 dagen moeten regenen zoals gisteren, hoorde ik. Het lijkt er niet op dat dat gaat gebeuren voor de volgende zomer.

Het is een vredige, zachte dag. Een dag die uitnodigt om stil te worden en naar binnen te keren, zoals de bomen. Het nodigt ons uit verbinding te maken met onze wortels via onze dromen en meditaties en ons opnieuw te verbinden met ons zielsverlangen. Misschien is er een vraag of een gedachte die je dan in het zachte licht van de wijsheid van je ziel zou kunnen onderzoeken. De mijne zouden de woorden van Rabindranath Tagore hierboven zijn. En die van jou?

Het vroege donker van de winteravond nodigt me uit naar binnen, naar beneden…..

Eerste vorst

Posted by on 3:55 pm in Blog | 0 comments

Ontelbare zilveren waterdruppels schitteren, uitgestrooid

over gras, vannacht bevroren langs de waterkant

De rivier stroomt; zacht, aandachtig.

 

 

Lage zon belicht de plek

Waar wij zaten, die zomeravond, bij elkaar

Alles stroomt, niets gaat verloren.

 

 

Maanlicht

Posted by on 10:54 pm in Blog | 0 comments

Ik maak een avondwandeling. Het is donker, maar ook weer niet heel donker. De volle maan laat zich af en toe zien door wolken die zachtjes uit het zuid-oosten overdrijven. Lopen in het donker is anders dan in het licht van de dag. Meer op het gevoel, meer op het gehoor. Het is stiller; ik hoor mijn adem. Soms ritselt er iets in de struiken. Het licht van de maan is ‘s winters anders dan in de zomer; zachter en rustiger. Het kleurt de bomen, de struiken en de bladeren op de grond in tientallen tinten grijs. Ook in mij wordt het zachter en stiller. Het maanlicht dat alles zo wonderlijk grijs kleurt vraagt om ook naar binnen te kijken en te luisteren, naar de grijze tinten in mijn lichaam en mijn ziel.

Ik was vandaag op de IDFA in Amsterdam met mijn collega coaches en zag de film “Sheep Hero”. Een koppige schaapsherder die het opneemt tegen de vernieuwing en de bezuinigingen. Je zag ook meteen dat die koppigheid de reden was dat hij geen andere keuze kon maken dan wat zijn hart hem ingaf, tot het onvermijdelijke einde. We zagen en hoorden hem bezig met zijn koppige keuzes en konden de afloop van zijn verhaal al voor het einde raden.  Je kunt dat omdat je wat meer afstand tot hem hebt. Ik vraag me af wie mijn keuzes al kan voorspellen, wie mijn reis zou kunnen vertellen, vriendelijk, zacht, met alle zijpaden die te bewandelen zijn. Wie kan jouw keuzes en jouw reis vertellen; zacht, liefdevol, bijna zonder te vragen?

John O’Donohue schrijft in zijn boek ‘Walking in Wonder’ een mooie tekst over keuzes maken.

“That is one of the fascinating things in going through the world -you wonder at destiny, at the way that life actually flowes and moves and grows. I  have a great suspicion of of an awful lot of what is paraded as moral decision and moral rectitude and moral recognition, I think there is a beautiful morality of possibility to be written, because placing all the emphasis on moral choice is very limiting. Choise is always about loss; you choose one thing over the other several things. And maybe the soul doesn’t want to do that. It is a very interesting question: whether in the course of your life, you had to choose one direction, if in actual fact, in the unknown area of your life, your other unchosen lives might not actually travel with you as well. Maybe one of the great surprises we will get in the wonder moment of after-death is that when we wake up and straighten up in that new kingdom, we will find that all our unchosen and unlived lives are there to welcome us as well”.

Piet

Posted by on 8:25 pm in Blog | 2 comments

Het is een vroege zondagochtend. Onder een heldere, koude zon verdwijnt de rijp van de eerste vorst langzaam van de velden, waar de ganzen samentroepen. Uitbundig klokgelui smeekt de laatste gelovigen naar de mis. In het bos trommelen twee spechten naar elkaar. De laatste gele bladeren houden nog vast in te takken. Het is van een heel andere sfeer dan ik mij herinner van november in mijn kindertijd. Het was veel vroeger donker dan nu, misschien omdat er minder licht was en minder drukte in de avond, misschien omdat ik klein was. Mijn koplamp bundelde het licht in de mist en de dynamo zoemde. Maar de intocht van Sinterklaas is nog nét zo. Achter de fanfare met je klas naar de grote zaal in het dorp, waar een paar kinderen bij hem mogen komen. De hele goeden of de hele ondeugenden. Daar hoorde ik nooit bij, ik stond altijd ergens tussen de meerderheid achteraan. Niet dat ik dat erg vond. Sinterklaas was toen nog streng ofschoon rechtvaardig en Piet was toen nog de knecht met de zak en de roe. Ik was banger voor de strengheid van de Sint dan voor de roe van zijn knecht. In sprookjes zijn het trouwens altijd de jongste broers, de onaanzienlijken en de knechten die de helden blijken te zijn. Aan het einde liep ik dan door het donker naar mijn tante met een papieren zak gevuld met een sinaasappel, een handvol pepernoten en een kikker van marsepein. De volwassenen zaten daar voor de eerste zwart-wit tv. Het touw dat ik in mijn jeugdige onnozelheid gevaarlijk over de weg voor ons huis spande haalde het wél tot in het rode boek van Sinterklaas op huisbezoek. Na mijn bekentenis en de belofte het nóóit meer te doen kreeg ik van Piet een handvol pepernoten. Ja, Sinterklaas was bij ons toen nog een echte katholiek; boete doen en daarna een beloning.

Mensen van nu willen verandering hoor en zie ik. Mensen verlangen naar veiligheid in een onzekere wereld, een thuisgevoel. Voor sommigen is dat terug naar vroeger voor anderen een erkenning van hun plek in deze maatschappij. Ik hoef niet zo terug naar vroeger. Mijn verlangen naar thuis is voor liefde vandaag, in de wereld van nu.

Toch vind ik het van een schoonheid dat mensen juist op Piet het verlangen naar en de geborgenheid van thuis projecteren. Niet op de Sint, maar op Piet. Zoals in een sprookje wordt juist de knecht, de onaanzienlijke het zinnebeeld van de held van iedereen. Een bemoedigende gedachte.

Diffuus en grijs

Posted by on 9:47 am in Blog | 2 comments

In de middag verdwijnt de zon langzaam in de wolken. Het wordt een beetje kouder en donkerder. De paden waarover ik loop zijn bezaaid met bladeren, dezelfde kleur als de bomen om mij heen. Soms voelt het alsof er geen boven en beneden meer is, alleen mijn voeten die telkens opnieuw de de grond raken vertellen dat er een pad is. Nu ik de zon niet meer kan zien verdwaal ik ook gemakkelijk in het dichte bos; opeens merk ik dat ik terug ben op de plek waar ik een uur geleden ook al was. Ik heb in een cirkel gelopen, notabene met een goede markering. In de namiddag verandert het herfstlicht in een melkachtig grijs over de velden en in de bossen. Alles wordt ééndimensionaal.  Het brengt me terug naar mijn wandeling door het immense Duitsland, drie jaar geleden. Het was een diep ongelukkige tijd na onze scheiding. Op regenachtige en zelfs op bewolkte dagen voelde ik de eenzaamheid en het verdriet bijna onweerstaanbaar aan mij trekken, naar een zwarte en wanhopige diepte. Ik had elk straaltje zonneschijn nodig om mijn pad te kunnen onderscheiden, mijn weg te vinden. Veel,  heel veel zon en een behoorlijke dosis wilskracht hebben mij geholpen om dat jaar tot in Passau te komen. Het was nodig, toen, en ook weer niet.

De ochtend begint met een omfloerste zon over de Hoorneboegse Heide. Ik loop van Hilversum in de richting van Amersfoort. Kleuren vervagen in dit licht, worden zacht en diffuus. Zo anders dan een felle zon die alles op doet lichten, die kleuren helder en onderscheidend maakt. Vandaag lopen ze door elkaar, ze vermengen zich. Vandaag voel ik de kleuren meer dan ik ze zie. Het doet me denken aan hoe wij de logica van woorden vaak gebruiken om dingen te onderscheiden. De vervloeiïng van kleuren laat mij zien en voelen hoe we woorden kunnen gebruiken om te verbinden, om op een plek te komen waar alles samenkomt in zachtheid en eenheid. Niet meer in “jij of ik” of in “dit of dat” maar op een plek waar dat onderscheid er niet meer is, niet meer nodig is. Het is ‘trage’ taal, merk ik wanneer ik het gebruik. We zijn zó gewend woorden te gebruiken voor bescherming, voor aanval, voor onderscheid. Woorden die verbinden, dat is voor mij vaak zoeken, uitleggen, aarzelen. Steeds weer de kwetsbaarheid opzoeken omdat verbinding zo naakt kan zijn en ik zo makkelijk in het onderscheid terecht komen, zó bang om mezelf kwijt te raken. Langzaamaan leer ik het, die zachte taal, de naaktheid en kwetsbaarheid. Oók in mijn masters studie, waar ik zacht mag reflecteren en ik op dit moment veel mag lezen over inclusieve taal en dienend leiderschap. Ik krijg er vaak toch ook het gevoel bij dat het gebruikt wordt als methodes en instrumenten. Er worden woorden in gebruikt als ‘excellent’ en ‘uitmuntend’, en dat klinkt dan toch weer onderscheidend. (Het zal misschien ook mijn lichte allergie tegen autoriteit en trots zijn die opspeelt ;). Een wet in het opstellingswerk zegt dat iedereen een plek heeft die niemand anders in kan nemen, dat iedereen uniek is en niemand bijzonder. Wanneer er een plek is voor iedereen, voor jou en voor mij; dan is onderscheid niet meer zo nodig. Dan is iedereen uitmuntend. Dienend leiderschap vindt voor mij plaats daar waar de verbinding is, waar de zachtheid en de eenheid mogen zijn.

Het grijze en het diffuse, de eenzaamheid en de verbinding liggen vandaag dicht naast elkaar.

 

Ruiters van de Apocalyps

Posted by on 6:33 pm in Blog | 0 comments

De laatste zomerdag. Er schijnt altijd weer een nieuwe laatste zomerse dag te zijn in deze herfst. Ik wandel langs de Linge, door de Betuwe, door boomgaarden en bossen op vruchtbare grond die hier is achtergelaten in de de tijd dat de Linge nog overstroomde en het land bevloeide. Het is een vriendelijk riviertje nu, we hebben haar lang geleden getemd, zoals we zoveel rivieren en landschappen temden. Water is de bron van alle leven, het voelt alsof ik daar dichterbij kom, zo hier te lopen. Water kan kalm, helder en uitnodigend zijn. Het kan ook beangstigend en verwoestend zijn, zoals we in de berichten over Sulawesi en Lombok kunnen zien.

Door het water te temmen controleren we haar energie, Ik vraag me soms af, waar gaat de originele of ‘overtollige’ energie naar toe? Verdampt het, verdwijnt het? Of gaat het ondergronds, in de schaduwen, zoals ik heb ervaren toen ik als klein kind ‘getemd’ werd. Om dan weer met verwoestende kracht naar buiten te komen, wanneer je het ‘t minste verwacht. We zijn al zo lang bezig deze onuitputtelijke bron te temmen, om haar te reguleren en controleren. Ik zie wat het ons brengt; welvaart, tevredenheid, lang leven. Maar is er ook een schaduwkant? Is het ook mogelijk dat we teveel temmen, uit angst voor honger, armoede, ziekte, terwijl dat onderdeel van het leven is? Ik vergelijk de stroming van het water met het stromen van liefde, ook een energie die we vaak willen temmen door haar ondergeschikt te maken aan regels en conventies. Wanneer je het stromen verhindert, ontneem je haar ook een deel van haar originele en unieke kwaliteiten. Ze wordt muf, als een meertje dat geen uitweg heeft.

Deze prachtige herfstdag heeft ook wat onrustigs over zich. Ik word een beetje bang van hoe ik zo’n dag vier, deze schoonheid en gouden herfst, terwijl ik ook heel goed weet dat het om mij heen niet goed gaat. Het geploegde land is gortdroog, grijs door gebrek aan water. Dingen zijn niet zoals ze horen, wordt ons elke dag weer in het nieuws verteld. De mooie dag maakt ook dat ik me wat vervelend gepriviligeerd voel. Het zijn altijd degenen met macht die de ellende ontspringen en dit maakt mij één van hen. Hoe zit het met de mensen die geraakt zijn door vloedgolven, aardbevingen en orkanen? Het maakt dat ik deze dag ook ervaar als een kalmte voor de storm. Wat kan één mens doen hiertegen? Oh, ik doe mijn dingen; ik eet bijna geen vlees meer, maar mijn boodschappen zitten nog wel vaak in plastic, ik koop geen groenten die worden ingevlogen maar ik reis zelf regelmatig naar Engeland voor werk en studie. Mijn verwarming staat uit, makkelijk met dit weer. Ik kan het niet voor mijzelf oplossen, dus ga ik ook niet anderen bekritiseren om wat zij doen, maar het is een moeilijke puzzel en ik weet dat we met zijn allen niet genoeg doen om de storm te stoppen.

Het lijkt er een beetje op dat moeder Aarde tegen ons in verzet komt. Misschien is er een prijs voor het temmen en reguleren, zoals mijn eigen getemd worden soms tot nare dingen heeft geleid. In de Westerse wereld geloven we dat wij de ‘rentmeesters van de aarde’ zijn maar we gedragen ons aanmatigend als haar heersers. Rond het Andes gebergte heerst het ‘Pacha Mama” geloof dat wij kinderen van de aarde zijn. Ik denk soms dat we een intrinsiek deel van haar zijn, zoals Goethe schreef: “als het oog geen zonnekwaliteit bezat, zou het de zon niet kunnen zien”. Of de manier waarop onze dromen gevoelens omzetten naar beelden zodat we ze kunnen interpreteren. Misschien zijn zowel wij als de aarde pure energie en zijn onze zintuigen op dezelfde manier bezig die energie te ‘lezen’. Ik twijfel er niet aan dat moeder Aarde zal overleven, maar hoe zit het met ons? Zullen wij er nog zijn om haar schoonheid te ervaren, gevoed te worden door de overvloed die zij te bieden heeft?

Het is niet moeilijk voor te stellen met de vooruitzichten van klimaatverandering dat de Ruiters van de Apocalyps naderbij komen. De ruiters die honger, oorlog en ziekte komen brengen. Maar ik zou willen zeggen dat ze niet van buitenaf komen, ze zijn in onszelf. In moderne taal zouden ze aanmatiging, arrogantie, minachting en onverschilligheid kunnen heten. We hebben allemaal delen van hen in ons, ook als deel van hoe we getemd zijn. Je kunt ze niet bevechten met hun eigen wapens. De enige wapens zijn ongetemde zachtheid en liefde.

Aan het einde van mijn wandeling, op een terras in Leerdam eet ik een ijsje. Ik mag ook zacht zijn voor mijzelf 🙂

 

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/blog
Twitter