Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Blog

Eerste vorst

Posted by on 3:55 pm in Blog | 0 comments

Ontelbare zilveren waterdruppels schitteren, uitgestrooid

over gras, vannacht bevroren langs de waterkant

De rivier stroomt; zacht, aandachtig.

 

 

Lage zon belicht de plek

Waar wij zaten, die zomeravond, bij elkaar

Alles stroomt, niets gaat verloren.

 

 

Maanlicht

Posted by on 10:54 pm in Blog | 0 comments

Ik maak een avondwandeling. Het is donker, maar ook weer niet heel donker. De volle maan laat zich af en toe zien door wolken die zachtjes uit het zuid-oosten overdrijven. Lopen in het donker is anders dan in het licht van de dag. Meer op het gevoel, meer op het gehoor. Het is stiller; ik hoor mijn adem. Soms ritselt er iets in de struiken. Het licht van de maan is ‘s winters anders dan in de zomer; zachter en rustiger. Het kleurt de bomen, de struiken en de bladeren op de grond in tientallen tinten grijs. Ook in mij wordt het zachter en stiller. Het maanlicht dat alles zo wonderlijk grijs kleurt vraagt om ook naar binnen te kijken en te luisteren, naar de grijze tinten in mijn lichaam en mijn ziel.

Ik was vandaag op de IDFA in Amsterdam met mijn collega coaches en zag de film “Sheep Hero”. Een koppige schaapsherder die het opneemt tegen de vernieuwing en de bezuinigingen. Je zag ook meteen dat die koppigheid de reden was dat hij geen andere keuze kon maken dan wat zijn hart hem ingaf, tot het onvermijdelijke einde. We zagen en hoorden hem bezig met zijn koppige keuzes en konden de afloop van zijn verhaal al voor het einde raden.  Je kunt dat omdat je wat meer afstand tot hem hebt. Ik vraag me af wie mijn keuzes al kan voorspellen, wie mijn reis zou kunnen vertellen, vriendelijk, zacht, met alle zijpaden die te bewandelen zijn. Wie kan jouw keuzes en jouw reis vertellen; zacht, liefdevol, bijna zonder te vragen?

John O’Donohue schrijft in zijn boek ‘Walking in Wonder’ een mooie tekst over keuzes maken.

“That is one of the fascinating things in going through the world -you wonder at destiny, at the way that life actually flowes and moves and grows. I  have a great suspicion of of an awful lot of what is paraded as moral decision and moral rectitude and moral recognition, I think there is a beautiful morality of possibility to be written, because placing all the emphasis on moral choice is very limiting. Choise is always about loss; you choose one thing over the other several things. And maybe the soul doesn’t want to do that. It is a very interesting question: whether in the course of your life, you had to choose one direction, if in actual fact, in the unknown area of your life, your other unchosen lives might not actually travel with you as well. Maybe one of the great surprises we will get in the wonder moment of after-death is that when we wake up and straighten up in that new kingdom, we will find that all our unchosen and unlived lives are there to welcome us as well”.

Piet

Posted by on 8:25 pm in Blog | 2 comments

Het is een vroege zondagochtend. Onder een heldere, koude zon verdwijnt de rijp van de eerste vorst langzaam van de velden, waar de ganzen samentroepen. Uitbundig klokgelui smeekt de laatste gelovigen naar de mis. In het bos trommelen twee spechten naar elkaar. De laatste gele bladeren houden nog vast in te takken. Het is van een heel andere sfeer dan ik mij herinner van november in mijn kindertijd. Het was veel vroeger donker dan nu, misschien omdat er minder licht was en minder drukte in de avond, misschien omdat ik klein was. Mijn koplamp bundelde het licht in de mist en de dynamo zoemde. Maar de intocht van Sinterklaas is nog nét zo. Achter de fanfare met je klas naar de grote zaal in het dorp, waar een paar kinderen bij hem mogen komen. De hele goeden of de hele ondeugenden. Daar hoorde ik nooit bij, ik stond altijd ergens tussen de meerderheid achteraan. Niet dat ik dat erg vond. Sinterklaas was toen nog streng ofschoon rechtvaardig en Piet was toen nog de knecht met de zak en de roe. Ik was banger voor de strengheid van de Sint dan voor de roe van zijn knecht. In sprookjes zijn het trouwens altijd de jongste broers, de onaanzienlijken en de knechten die de helden blijken te zijn. Aan het einde liep ik dan door het donker naar mijn tante met een papieren zak gevuld met een sinaasappel, een handvol pepernoten en een kikker van marsepein. De volwassenen zaten daar voor de eerste zwart-wit tv. Het touw dat ik in mijn jeugdige onnozelheid gevaarlijk over de weg voor ons huis spande haalde het wél tot in het rode boek van Sinterklaas op huisbezoek. Na mijn bekentenis en de belofte het nóóit meer te doen kreeg ik van Piet een handvol pepernoten. Ja, Sinterklaas was bij ons toen nog een echte katholiek; boete doen en daarna een beloning.

Mensen van nu willen verandering hoor en zie ik. Mensen verlangen naar veiligheid in een onzekere wereld, een thuisgevoel. Voor sommigen is dat terug naar vroeger voor anderen een erkenning van hun plek in deze maatschappij. Ik hoef niet zo terug naar vroeger. Mijn verlangen naar thuis is voor liefde vandaag, in de wereld van nu.

Toch vind ik het van een schoonheid dat mensen juist op Piet het verlangen naar en de geborgenheid van thuis projecteren. Niet op de Sint, maar op Piet. Zoals in een sprookje wordt juist de knecht, de onaanzienlijke het zinnebeeld van de held van iedereen. Een bemoedigende gedachte.

Diffuus en grijs

Posted by on 9:47 am in Blog | 2 comments

In de middag verdwijnt de zon langzaam in de wolken. Het wordt een beetje kouder en donkerder. De paden waarover ik loop zijn bezaaid met bladeren, dezelfde kleur als de bomen om mij heen. Soms voelt het alsof er geen boven en beneden meer is, alleen mijn voeten die telkens opnieuw de de grond raken vertellen dat er een pad is. Nu ik de zon niet meer kan zien verdwaal ik ook gemakkelijk in het dichte bos; opeens merk ik dat ik terug ben op de plek waar ik een uur geleden ook al was. Ik heb in een cirkel gelopen, notabene met een goede markering. In de namiddag verandert het herfstlicht in een melkachtig grijs over de velden en in de bossen. Alles wordt ééndimensionaal.  Het brengt me terug naar mijn wandeling door het immense Duitsland, drie jaar geleden. Het was een diep ongelukkige tijd na onze scheiding. Op regenachtige en zelfs op bewolkte dagen voelde ik de eenzaamheid en het verdriet bijna onweerstaanbaar aan mij trekken, naar een zwarte en wanhopige diepte. Ik had elk straaltje zonneschijn nodig om mijn pad te kunnen onderscheiden, mijn weg te vinden. Veel,  heel veel zon en een behoorlijke dosis wilskracht hebben mij geholpen om dat jaar tot in Passau te komen. Het was nodig, toen, en ook weer niet.

De ochtend begint met een omfloerste zon over de Hoorneboegse Heide. Ik loop van Hilversum in de richting van Amersfoort. Kleuren vervagen in dit licht, worden zacht en diffuus. Zo anders dan een felle zon die alles op doet lichten, die kleuren helder en onderscheidend maakt. Vandaag lopen ze door elkaar, ze vermengen zich. Vandaag voel ik de kleuren meer dan ik ze zie. Het doet me denken aan hoe wij de logica van woorden vaak gebruiken om dingen te onderscheiden. De vervloeiïng van kleuren laat mij zien en voelen hoe we woorden kunnen gebruiken om te verbinden, om op een plek te komen waar alles samenkomt in zachtheid en eenheid. Niet meer in “jij of ik” of in “dit of dat” maar op een plek waar dat onderscheid er niet meer is, niet meer nodig is. Het is ‘trage’ taal, merk ik wanneer ik het gebruik. We zijn zó gewend woorden te gebruiken voor bescherming, voor aanval, voor onderscheid. Woorden die verbinden, dat is voor mij vaak zoeken, uitleggen, aarzelen. Steeds weer de kwetsbaarheid opzoeken omdat verbinding zo naakt kan zijn en ik zo makkelijk in het onderscheid terecht komen, zó bang om mezelf kwijt te raken. Langzaamaan leer ik het, die zachte taal, de naaktheid en kwetsbaarheid. Oók in mijn masters studie, waar ik zacht mag reflecteren en ik op dit moment veel mag lezen over inclusieve taal en dienend leiderschap. Ik krijg er vaak toch ook het gevoel bij dat het gebruikt wordt als methodes en instrumenten. Er worden woorden in gebruikt als ‘excellent’ en ‘uitmuntend’, en dat klinkt dan toch weer onderscheidend. (Het zal misschien ook mijn lichte allergie tegen autoriteit en trots zijn die opspeelt ;). Een wet in het opstellingswerk zegt dat iedereen een plek heeft die niemand anders in kan nemen, dat iedereen uniek is en niemand bijzonder. Wanneer er een plek is voor iedereen, voor jou en voor mij; dan is onderscheid niet meer zo nodig. Dan is iedereen uitmuntend. Dienend leiderschap vindt voor mij plaats daar waar de verbinding is, waar de zachtheid en de eenheid mogen zijn.

Het grijze en het diffuse, de eenzaamheid en de verbinding liggen vandaag dicht naast elkaar.

 

Ruiters van de Apocalyps

Posted by on 6:33 pm in Blog | 0 comments

De laatste zomerdag. Er schijnt altijd weer een nieuwe laatste zomerse dag te zijn in deze herfst. Ik wandel langs de Linge, door de Betuwe, door boomgaarden en bossen op vruchtbare grond die hier is achtergelaten in de de tijd dat de Linge nog overstroomde en het land bevloeide. Het is een vriendelijk riviertje nu, we hebben haar lang geleden getemd, zoals we zoveel rivieren en landschappen temden. Water is de bron van alle leven, het voelt alsof ik daar dichterbij kom, zo hier te lopen. Water kan kalm, helder en uitnodigend zijn. Het kan ook beangstigend en verwoestend zijn, zoals we in de berichten over Sulawesi en Lombok kunnen zien.

Door het water te temmen controleren we haar energie, Ik vraag me soms af, waar gaat de originele of ‘overtollige’ energie naar toe? Verdampt het, verdwijnt het? Of gaat het ondergronds, in de schaduwen, zoals ik heb ervaren toen ik als klein kind ‘getemd’ werd. Om dan weer met verwoestende kracht naar buiten te komen, wanneer je het ‘t minste verwacht. We zijn al zo lang bezig deze onuitputtelijke bron te temmen, om haar te reguleren en controleren. Ik zie wat het ons brengt; welvaart, tevredenheid, lang leven. Maar is er ook een schaduwkant? Is het ook mogelijk dat we teveel temmen, uit angst voor honger, armoede, ziekte, terwijl dat onderdeel van het leven is? Ik vergelijk de stroming van het water met het stromen van liefde, ook een energie die we vaak willen temmen door haar ondergeschikt te maken aan regels en conventies. Wanneer je het stromen verhindert, ontneem je haar ook een deel van haar originele en unieke kwaliteiten. Ze wordt muf, als een meertje dat geen uitweg heeft.

Deze prachtige herfstdag heeft ook wat onrustigs over zich. Ik word een beetje bang van hoe ik zo’n dag vier, deze schoonheid en gouden herfst, terwijl ik ook heel goed weet dat het om mij heen niet goed gaat. Het geploegde land is gortdroog, grijs door gebrek aan water. Dingen zijn niet zoals ze horen, wordt ons elke dag weer in het nieuws verteld. De mooie dag maakt ook dat ik me wat vervelend gepriviligeerd voel. Het zijn altijd degenen met macht die de ellende ontspringen en dit maakt mij één van hen. Hoe zit het met de mensen die geraakt zijn door vloedgolven, aardbevingen en orkanen? Het maakt dat ik deze dag ook ervaar als een kalmte voor de storm. Wat kan één mens doen hiertegen? Oh, ik doe mijn dingen; ik eet bijna geen vlees meer, maar mijn boodschappen zitten nog wel vaak in plastic, ik koop geen groenten die worden ingevlogen maar ik reis zelf regelmatig naar Engeland voor werk en studie. Mijn verwarming staat uit, makkelijk met dit weer. Ik kan het niet voor mijzelf oplossen, dus ga ik ook niet anderen bekritiseren om wat zij doen, maar het is een moeilijke puzzel en ik weet dat we met zijn allen niet genoeg doen om de storm te stoppen.

Het lijkt er een beetje op dat moeder Aarde tegen ons in verzet komt. Misschien is er een prijs voor het temmen en reguleren, zoals mijn eigen getemd worden soms tot nare dingen heeft geleid. In de Westerse wereld geloven we dat wij de ‘rentmeesters van de aarde’ zijn maar we gedragen ons aanmatigend als haar heersers. Rond het Andes gebergte heerst het ‘Pacha Mama” geloof dat wij kinderen van de aarde zijn. Ik denk soms dat we een intrinsiek deel van haar zijn, zoals Goethe schreef: “als het oog geen zonnekwaliteit bezat, zou het de zon niet kunnen zien”. Of de manier waarop onze dromen gevoelens omzetten naar beelden zodat we ze kunnen interpreteren. Misschien zijn zowel wij als de aarde pure energie en zijn onze zintuigen op dezelfde manier bezig die energie te ‘lezen’. Ik twijfel er niet aan dat moeder Aarde zal overleven, maar hoe zit het met ons? Zullen wij er nog zijn om haar schoonheid te ervaren, gevoed te worden door de overvloed die zij te bieden heeft?

Het is niet moeilijk voor te stellen met de vooruitzichten van klimaatverandering dat de Ruiters van de Apocalyps naderbij komen. De ruiters die honger, oorlog en ziekte komen brengen. Maar ik zou willen zeggen dat ze niet van buitenaf komen, ze zijn in onszelf. In moderne taal zouden ze aanmatiging, arrogantie, minachting en onverschilligheid kunnen heten. We hebben allemaal delen van hen in ons, ook als deel van hoe we getemd zijn. Je kunt ze niet bevechten met hun eigen wapens. De enige wapens zijn ongetemde zachtheid en liefde.

Aan het einde van mijn wandeling, op een terras in Leerdam eet ik een ijsje. Ik mag ook zacht zijn voor mijzelf 🙂

 

Een laatste mooie dag

Posted by on 7:12 pm in Blog | 0 comments

Er is mooi weer beloofd vandaag. Misschien wel het laatste mooie weer van dit jaar. Ik heb er een hele dag vrij voor genomen, een hele dag door de Drunese Duinen struinen. Het is nog vroeg als ik aankom, een bleke nog bijna volle maan staat aan de westelijke hemel. Er heerst rust, vogels fluiten en het bos ademt ochtend. Mijn rug- en beenspieren genieten van de beweging en mijn ruggengraat beweegt lekker mee.

Een paar kilometer verderop staat een man ingespannen foto’s te maken van een bosje passestoelen. Hij licht bij met een lamp. Ik hoor een steeds herhalende klik van zijn camera. Hij heeft geen aandacht voor een passerende wandelaar. Hoeveel foto’s kun je maken van een bosje passestoelen? Een schoolklasje gaat ook de bossen in, onder strenge leiding van een Juf. Als je dan nog plezier wil hebben móét je wel stout zijn. Om 10 uur komt op de wind het geluid van de klokken van Loon op Zand; geen begrafenisklokken, het lijkt meer op huwelijksvreugde. Het pad ligt bezaaid met vroege en onvolgroeide eikels, tijdens het lopen hoor ik ze nog vallen. Hoeveel kans heb je dat zo’n eikel op je hoofd valt? Of dat een vogel op je hoofd schijt. Of dat een teek je bijt. Geen van allen is mij ooit overkomen. Dat van die teken mag een wonder heten zoveel als ik zorgeloos door bossen en struiken loop. De kastanjes vallen ook al, Ik raap ze, voor het kastanje diner van november. Ze zijn óók voeg en klein dit jaar, met dank aan de droge zomer. Een zomer trouwens die van mij tot kerstmis had mogen duren. Op het honden losloop pad kom ik mijn dankbare luis in de pels tegen; honden en vooral hun eigenaren, ze weten me altijd weer op de kast te krijgen.

Er komen gedachten; over keuzes die maak, hoe ik mijn intensieve opleiding vorm ga geven, over klanten die ik nog moet mailen. Ze komen en vloeien ook weer weg. Sommige emotionele blijven even hangen en vragen aandacht.

In de middag vind ik een mooie heuvel waar ik de benen strek en vrijwel bloot de zon geniet. Er is rust om mij heen, alleen in de verte klinken geluiden van mensen. Het is een bewust genieten; het zou eens de laatste dag kunnen zijn! Laat in de middag, als de schaduwen lang worden valt er een stilte over de duinen. Een diepe stilte, een gouden stilte waarin je niets meer hoeft te denken of te vinden. Ik onderga het, laat het gebeuren. Hij dringt langzaam door mijn vel en nestelt zich in mijn binnenste.

Ik verlaat de duinen voordat de zon daalt naar het punt waar eenzaamheid invalt. En gelukkig ook voordat een horde luidruchtige mountainbikers zich aandient.

Lummelen of meanderen?

Posted by on 5:36 pm in Blog | 4 comments

Ik ben vandaag in Utrecht en ik realiseer me dat er nog een klein stukje lummeltocht achtergebleven is; tussen Werkhoven en Wijk bij Duurstede. Anke en ik hadden dat overgeslagen bij gebrek aan tijd. Vandaag is het een mooie dag daarvoor. De wandeling loopt langs de kromme Rijn, nu een riviertje dat zich een weg meandert in de richting van Utrecht. In de tijd van de Romeinen, voor het werd afgedamd, was het vier keer breder en leek het meer op de Rijn zoals we die nog vanuit Duitsland kennen. Bijna vreemd te weten dat die machtige Rijn als een kleine rivier bij Katwijk in de Noordzee stroomt. Bijna ook symbolisch voor een menselijk leven: te beginnen als een bruisende bergstroom, op je hoogtepunt een brede drukbevaren rivier en aan het einde weer terug naar zo klein als het begon. Willem Vermandere bezingt de rivier als het menselijk groeien in zijn lied ‘de historie van Steentje’.

“….De rivier is een levenslange tocht en iedere kronkel doet groeien. Zorg dat je klaar bent voor de laatste bocht, om de grote zee op te roeien….”

Het is een mooie nazomerse dag, de zon schijnt warm tussen hoge vlakke wolkenvelden en er waait een warme wind. De natuur die een maand geleden in herfststand stond is zich helemaal bekomen. De weilanden zijn groen en de bomen hebben nieuwe bladeren gemaakt. De natuur is blijkbaar bestendiger dan wij in ons korte nieuws-georienteerde brein denken. Het pad leidt langs de rivier en ik mag door hele velden brandnetels. In mijn korte broek levert dat pijnlijke prikkelende onderbenen op aan het einde van de dag. Het doet me er ook aan denken dat ik in al mijn wandelingen over al die jaren en duizenden kilometers nog nooit door een teek gebeten ben.

Over het lummelen ben ik nog niet uit. Ik heb gemerkt dat ik wel degelijk een doel nodig heb om in beweging te zijn. Zonder doel gaat het langzamer en minder ver. Dat zou voor het echte lummelen misschien niet uit mogen maken, maar ik ben daarmee aan het einde van een dag niet helemaal tevreden. soms zelfs helemaal niet tevreden.  Voor mij wordt het daarmee toch een doel te hebben en daarbij al meanderend zolang en zoveel mogelijk te genieten van de weg er naar toe.

Vandaag genoot ik van het pad langs de meanderende kromme Rijn.

 

Wandel date

Posted by on 6:31 pm in Blog | 0 comments

Wandel date

Een kleine wandeling in de buurt van mijn geboortedorp Baarlo, na een bezoek aan mijn moeder. Het is flink koeler dan de afgelopen weken en maanden. Daarvoor in de plaats krijgen we wél imposante wolken en dreiging van buien. Dichterbij dan één bliksemflits en een knetterende donderslag komt het echter niet.

Hier te zijn brengt me ook terug naar mijn jeugd en mijn eerste echte vriendin. Er waren geen datingapps of relatiesites. Je moest maar gewoon iemand tegen het lijf lopen. Bij de meesten is dat ook wel gelukt, zie ik om me heen. Ik lees in de krant van vandaag dat dating je de kans geeft om zo breed mogelijk te kunnen zoeken. Je hoeft je dan niet meer te beperken tot je eigen sociale kring of die 30 mensen in de kroeg, lees ik in de volkskrant. Ik lees het met gemengde gevoelens. Persoonlijk zou ik onmiddellijk keuzestress krijgen. En het is toch niet zo dat er vóór de datingapp geen liefdevolle relaties zijn ontstaan uit de kleine keuze die er was. Ik ben nu zelf in zo’n periode waarin mij wordt aangeraden te gaan daten. Ik aarzel, huiver is een beter woord. Ik heb, net als de meesten, verlangen naar verbinding en intimiteit die ook een liefdevolle vriendschap niet op kan lossen. Maar het moet iemand zijn die past bij wie ik ben na 60 jaar van volop leven en ervaringen. Ik stel me zo voor dat het iemand mag zijn die van lange wandelingen houdt en die aandachtig kan zijn. Aandachtig zijn vertraagt en maakt de tijd langer, vandaar de lánge wandeling. In de beweging van het lopen komt verbinding en contact. Idealiter met één bliksemflits en een flinke donderslag erachter aan. Dan weet je t wel. Bestaat zo’n app?

Het vermanende vingertje

Posted by on 10:55 pm in Blog | 0 comments

Het vermanende vingertje

De laatste wandeldag. We mijn nicht Anke en ik) gaan eindigen in de buurt van Utrecht en om dan nog één dag ergens naar toe te reizen is me teveel gedoe. Dinsdagavond ben ik weer thuis. We hebben mooie luchten vandaag, na de regen van gisteren, in een winderige polder.

Wat me opvalt tijdens het wandelen. Overal waar je loopt staan gebodsborden. We kunnen er wat van in Nederland, zeggen wat wel moet of niet mag. Dat opgeheven, wijzende vingertje. Soms klinkt het vriendelijk maar altijd zit er een dreigend ge- of verbod in. Soms zit dat ook in de tekst verstopt en moet je even goed nadenken. Hier mag ik dus niet binnen als ik alleen al van plán ben vuilnis achter te laten. Wat er gebeurt met mensen die dat per ongeluk doen, zegt de tekst niet. Zou het niet veel aardiger zijn om te schrijven: u bent van harte welkom, zonder hond en we vinden het fijn als u niets beschadigt en geen afval achterlaat.

En hier lijkt de oproep prettig maar is ook dreigend. Wat doen ze met de mensen die de oproep negeren? Zou je ook kunnen zeggen: wij stellen uw bezoek op prijs en ook dat u niet snel rijdt en niet in groepen. Wilt u daar rekening mee houden?

Er is ook een lief vermanend vingertje. In het verzorgingstehuis van mijn moeder staat op een deur: “deur aub gemoedelijk dicht laten vallen”. Hóé je dat doet staat er niet bij en wat voor de een gemoedelijk is, is niet gelijk aan de ander, maar we snappen de bedoeling. In de lift echter moet je bij storing in paniek raken….

Mooie zomerdagen voor jullie nog met veel liefdevolle boodschappen 🙂

 

Regen

Posted by on 8:16 pm in Blog | 0 comments

Regen

Een dag die begint en eindigt met regen. Over dijken en door boomgaarden. Heerlijke nieuwe appels jatten. Aan het einde van die dag ligt een schoongewassen lucht terwijl het licht gaat sluimeren.

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/blog
Twitter