Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

De eerste drie dagen heb ik door de bergen van het schierieland gelopen. Een goed begin, maar wel een stevig begin. Als ik geweten had hoe het zou gaan, had ik het waarschijnlijk niet gedaan. Maar ik wist het niet. Gelukkig. Want het lopen door de bergen (ik denk eigenlijk dat het officieel heuvels zijn) levert verschrikkelijk mooie plaatjes op, maar je moet er wel wat voor doen!

De bergen, heuvels, zijn grotendeels bedekt met veen. Het heeft hier vol gestaan met grote bomen die waarschijnlijk de laatste ijstijd niet hebben overleefd. En na de ijstijd kwam er niets terug, was het klimaat veranderd, en bleef alles achter als een grote laag veen. Soms is het meters dik, je hebt het gevoel dat je op een spons loopt. Je loopt ook steeds op water, dat door je gewicht omhoog wordt geperst. Het is niet altijd duidelijk wat veen is en wat modder. Je kunt dus ook enkeldiep in de modder stappen.

Vreemd dat nog maar 400 jaar geleden de mensen geloofden dat bergen waren zoals ze zijn. Ze waren, zijn en zullen altijd hetzelfde blijven, geloofde men, gedreven door religie. Nu weten we dat bergen een leven hebben, ooit zijn ze begonnen, grote krachten die laag over laag van steen legden en zo tot grote hoogte reikten. De kleinere krachten van wind en regen geven hen weer een ander gezicht, een gezicht dat door de tijd veranderd. Al is hun tijdsspanne van een heel andere orde dan de onze, ze hebben geschiedenis, heden en toekomst. Wat zouden ze denken van alle drama aan hun voeten? Al dat komen en gaan van bronzen tijdperk, tot aan de vikingen, de engelsen en nu de financiele crisis?

Bergen maken geluid. Ik vergelijk dat met het horen van de ijle toon van een fluit, een herdersfluit bijvoorbeeld. Als die toon langzaam wegebt, doordat de fluit verder weg gaat, is er het moment dat je de fluit net wel, net niet meer hoort. Hij gaat dan in je hoofd zitten. Dat moment, het moment dat het in je hoofd zit, is voor mij het geluid van de berg. Probeer maar!

    4 Comments

  1. Stoer Wim, wat je nu al beleefd hebt 🙂
    Niet vergeten óók je droomboekje te vullen met nachtelijke verhalen? Die kunnen zo maar eens de prachtigste tonen van de bergen laten horen…

  2. Hoi Wim,

    Jij gelooft zeker nog in sprookjes? Ik niet, want ik ben vaak in de bergen geweest, maar heb ze nooit gehoord.

    groet Jan.

    • Ha Jan,
      zeker nog nooit echt geprobeerd?! Vraag maar eens aan Godelieve, die heeft daar meer oor en oog voor, die is veel rationeler namelijk!
      Was helemaal vergeten om Miryam in te lichten over de blog, zij zou de vereniging op de hoogte kunnen stellen. Wil jij dat doen?
      Groeten
      Wim

  3. Ha Wim,
    Wat een mooi avontuur. Luister je wel eens naar de stem in jezelf?
    Ben net terug uit Grammos, Pindosgebergte in Griekenland. En denk aan Thoureau.
    Veel plezier en ben benieuwd waar je nu bent. groetjes

    We need the tonic of wildness…At the same time that we are earnest to explore and learn all things, we require that all things be mysterious and unexplorable, that land and sea be indefinitely wild, unsurveyed and unfathomed by us because unfathomable. We can never have enough of nature.”
    ― Henry David Thoreau, Walden: Or, Life in the Woods

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/bergen
Twitter