Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

De afgelopen vier dagen loop ik met mijn vriend Peter het laatste nog overgebleven deel van het Pieterpad, van Hardenberg naar Vorden. We zijn 10 jaar geleden begonnen, we lopen soms twee weekenden per jaar en soms ook een jaar niet. Dan is dit nu het einde van die tocht. Zoals ik al eerder schreef over Belgrado, zo’n einde is een beetje een anti-climax. Daar sta je dan in Vorden, je hebt het gehaald. We omhelzen elkaar en dat was dat. Terugdenken aan de wandelingen door wind en regen, in de warme zon. De lucht boven en de aarde onder ons. De gesprekken en de stilte die we samen delen. De overnachtingen op mooie, vreemde en spannende plekken. De vreugde zit in de reis, niet in het doel.

Deze dagen zie ik ze eindelijk ook: de blaadjes aan de grote beukenbomen. Voor mij is dat het begin van de lente. Zo om mij heen kijkend naar alles wat al volop bloeit en groen staat te wezen in het landschap bedenk ik mij dat de beuk een laatbloeier is. Zo iemand die eerst de innerlijke zekerheid moet hebben dat het buiten goed is voor hij naar buiten kan komen. Of iemand die naar buiten treedt op het moment dat hij het zelf wil, ongeacht wat zijn omgeving doet. Of iemand die weet dat hij in dit deel van zijn leven gaat ‘pieken’. Zelf heb ik op dit moment soms het gevoel dat mijn piek aan mij voorbij is gegaan zonder dat ik het in de gaten had. Tijd om daar bij stil te staan.

Zo bezig te zijn met begin en einde maakt dat ik ook verder denk over wat daarvóór of daarná komt. De wandeling van Peter en mij is ten einde en zal ook niet weer terug komen, maar de lente komt elk jaar terug. Het zal altijd weer lente worden. Dat is het verschil tussen lineaire en cyclische tijdsbeleving. In de cyclische tijd wordt alles herhaald, de seizoenen, de jaren, de dagen en zelfs je leven. Een cyclische tijd geeft de gedachte dat je dingen kan overdoen, kunt repareren. In een lineaire tijd gaat alles vooruit en komt niets ooit nog terug. Ook je leven niet. Antonio Machado in zijn gedicht over de wandelaar is daar een goed voorbeeld van.

Wandelaar, je sporen
zijn de weg, en zij alleen;
wandelaar, er is geen weg,
de weg ontstaat in het gaan.
Gaandeweg ontstaat de weg,
en als je omkijkt
zie je de baan die nooit meer betreden zal worden.
Wandelaar, er is geen weg,
slechts een kielzog in de zee.

Hoewel ik het met Machado eens ben, geloof ik dat ik overhel naar de cyclische tijd. Wat eenmaal weg is komt nooit op dezelfde manier meer terug, maar wellicht in een andere vorm of wezen? Tijd is een wonderlijk begrip. Augustinus verduidelijkt dat met het horen en zingen van een lied. Wat reeds geklonken heeft blijft nog naklinken en op wat nog niet geklonken heeft wordt vooruitgelopen. Zonder dat is er geen lied, geen muziek. In het nu is er zelfs geen geluid want voor geluid is tijd nodig.  Wat eerder was is nooit helemaal weg en wat later komt is altijd al een beetje daar. In tijd zit herinneren en toekomst. In tijd zit hoop, vertrouwen en verwachting.

 

    2 Comments

  1. Mooi geschreven Wim! Heel waar! Vaak zijn we te veel bezig en razen we maar door, waardoor we de Piek niet opmerken. Maar Ik weet zeker dat juist op deze wandelingen de bewustwording overheerst, mooi dat je dit met ons deelt!

  2. mooi

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/begin-en-einde
Twitter