Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Waar ik stop zijn mensen verbaasd. Helemaal naar Istanbul, ok, ze vinden het een beetje vreemd, zelfs kuku en ze vinden het  ook vaak bravo. Maar in mijn eentje! Ben ik niet bang dan? Op mijn vraag waar ik bang voor moet zijn krijg ik nooit antwoord. Ik denk dat ze bang zijn voor alleen zijn. Het stuk van John O’Donohue dat ik een paar dagen geleden op.FB zette gaf ook zo’n reactie. Bang moeten zijn zonder te weten waarvoor dat maakt pas angstig! Dan is alles dreiging en niets veilig. Zo zit het niet voor mij. Waar ben ik wél bang voor? Wilde dieren misschien. Pas stond er een roedel wilde honden op straat te grommen. Toen had ik wel effe schrik ja. Ik heb het met de leider op een akkoordje gegooid; allebei zonder kleerscheuren verder. Of ik zou bang moeten zijn dat mij in mijn eentje iets overkomt, dat is niet ondenkbaar, ik ben daarom ook wel voorzichtig. Soms zijn mijn angsten irreel, dat ik zonder water kom te zitten of zo. Ook zo’n depressieve  aanblik van Ćuprija voelt beangstigend. Dat is meer een existentiële angst, de angst voor er niet mogen zijn zoals je bent, de angst voor verdrukking. Ik ben niet bang voor boeven terwijl dat waarschijnlijk veel reeeler is. Misschien zou ik veel banger moeten zijn. Maar dan was ik hier niet. Ik hou me maar een beetje vast aan de totems in mijn zakje, het boze oog, de palo santo. En het vrolijke uiltje voor perspectief.

En ja, ook ik ben vaak genoeg bang voor alleen zijn. De kracht daarvoor moet ik in mijn eigen hart vinden.

    6 Comments

  1. Hoi Wim, het zijn vaak/meestal de eigen gedachten die angst aan jagen, althans zo werkt dat hij mij. Als meisje werd en wordt je misschien nog wel, al van jongsafaan geleerd op je hoede te zijn -lees bang gemaakt- voor “enge” mannen. Dat maakt nog altijd dat ik niet geheel ontspannen alleen door een bos wandel. En dat ik zo’n voetreis als jij maakt dapper vind en de vraag of je net bang bent snap.
    Ik geniet van je verhalen Wim! Veel liefs XX

    • De angst van vrouwen voor enge mannen is helaas nog altijd terecht en actueel. De VK stond er een week geleden weer vol mee. Hoe erg is dat, dat je als vrouw bijna continue op je hoede moet zijn, in het bos, thuis of op het werk. Dat merk ik wanneer ik me bedenk dat ik díé angst niet hoef te hebben (toch?). De mannenemancipatie is nog lang niet af. En ik heb daarnaast mijn eigen angsten die ik meedraag en een klein beetje onderzoek en waar ik hopelijk weer wat meer ‘hart’ naar toe kan brengen.
      Veel liefs xx

  2. Een paar jaar terug ben ik, na andere pelgrimsreizen, ook in mijn eentje naar Istanbul gelopen, in 5 en een halve maand. Angstig? Ja, soms wel eens. Zoals Marja zegt, meestal niet door de feitelijke situaties maar door je eigen gedachten. En telkens opnieuw weer de ervaring, hoe ontzettend aardig en vriendelijk en helpend mensen voor me waren. Een hospitalero zei eens tegen me: pelgrimeren, dat is het herontdekken van de goedheid van de mensen. En als er problemen waren op mijn weg (eten, drinken, slapen, verdwalen, e.d.) telkens weer de ervaring: alles komt altijd goed! Wonderlijk, en wat is dit soort lopen dan een vreugde. Verslavend ook! Zo leerde ik onderweg wel steeds relativerender met mijn angsten om te gaan. In Turkije kwam er ook eens een roedel grote honden uit een bos op me afgestormd; na wat verbaal geweld over en weer gingen we ieder weer ons eigen weg. Alles komt goed!

    • Dag Ruud! Ik herinner mij jouw fijne lezing in Den Haag na het lezen van jouw mooie boek (ik zal het na afloop nog eens herlezen!). Ik heb niet zo’n moeite met het vinden van goedheid in mensen (zo hebben we allemaal onze persoonlijke angsten :). Voor mij zit het meer in het ontdekken van de waarde van mijzelf in de relatie tot de ander. Een tocht als deze leert me ook beter voor mezelf te zorgen. Misschien eens bijpraten in het najaar? Zou leuk zijn!

  3. Goed idee, om eens bij te praten over ons beider ervaringen onderweg naar Istanbul. Heb er veel aan beleefd, en zo te lezen jij ook. Toen ik in Nis aankwam was het er 44 graden! Toen geslapen bij een pope in Niska Banja, 5 km verderop. In Servië sliep ook trouwens vaak in orthodox3e kloosters, die er daar in overvloed zijn. Binnenkort kom je in Bela Palanka; via een lief meisje van de VVV kon ik gratis slapen in het padvindershuis in de stad, en ze zorgde ook nog verder lief voor me, ontbijt brengen, en altijd de raki natuurlijk! Ideetje?

    • Goed idee alleen was de vvv dicht toen ik vroeg in de avond binnen wandelde met alles nat in mijn rugzak. Zit nu in een hotel te drogen 🙂

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/bang-zijn
Twitter