Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Stel je eens voor. Stel je eens voor dat je je in de diepte verbonden weet met iedereen om je heen. Zoals de bomen in het boek van Peter Wohlleben. Je bent je daar min of meer bewust van, een vage herinnering aan toen we nog tussen de sterren waren. Ik heb dat soms en het maakt me tegelijk angstig en vervuld. Angstig omdat het paradoxaal genoeg ook vaak eenzaam voelt als het op aardse zaken aankomt en vervuld in de wetenschap dat het bestaat. Dan zou het toch zo fijn zijn wanneer iemand anders dat herkent, ziet en met je deelt. Wanneer je de genade van troost in je kwetsbaarheid ondervindt en daarmee weer wat dichter bij de vervulling mag komen. Iemand die met aandacht en liefde naar jouw donkerte luistert en je glimlachend bij de hand neemt om in het licht te gaan staan. Volgens mij is dat soms mogelijk tussen mensen. Die iemand wens ik ons toe.

De paradox tussen angst en vervulling is geloof ik ook het verhaal mijn lange wandeling. Daarmee begint daar ook mijn verhaal over de reis van Passau naar Belgrado. Het eerste hoofdstuk mag je nu alvast hieronder lezen.

Passau revisited

De vertraagde trein rijdt rond middernacht langzaam het station van Passau binnen. In Frankfurt ging het mis met de sneltrein en wist de Deutsche Bahn nog net deze oude boemel in te zetten, waarvan de ramen vastzitten. De zwetende, zwijgzame man tegenover mij haast zich naar buiten. Op het perron is het net zo heet als in de trein, alleen is er hier een zuchtje wind. Het late tijdstip deert mij niet. Ik heb met vooruitziende blik mijn onderkomen geboekt in hetzelfde pension als waar ik vorig jaar mijn laatste nacht doorbracht. Een kamer met uitzicht op de Donau.

In Passau is de vroege ochtend al zwoel. Vandaag kan ik alle dingen doen waar ik vorig jaar niet aan toegekomen ben. Het is maandag, vorig jaar was ik hier op zondag. Al mijn zondagen tijdens de tocht van vorig jaar speelden zich af in grote steden, met alle winkels dicht en niemand op straat. De ‘Ruhetag’ die de Duitsers met familie en vrienden doorbrengen. Vreemd hoe snel je er aan went dat wij dat in Nederland niet meer hebben. Marjo schreef mij toen filosofisch; dat is fijn dan hoef je niet uit je ritme van rust en aandacht te komen.  Dat is vast heel erg waar, maar ik voelde toen geen rust en aandacht, alleen maar angst en alleen-zijn.

Ik heb er van te voren veel over nagedacht. Vooruit gekeken en gepland. Deze reis wil ik minder streng zijn voor mezelf, meer genieten, meer om mij heen kijken. Het is een overwogen keuze. Ik struin door de oude stad vol winkels, terrassen en toeristen. In de barokke Stephanskathedraal staat het grootste orgel ter wereld. Elke dag, behalve dus op zondag, kun je naar een klein concert komen luisteren. Het geluid komt door de hele ruimte vanuit ingenieus geplaatste pijpen en openingen. Indrukwekkend en ontroerend hoe de zware tonen de immense ruimte vullen en bij je binnenkomen. Ze maken dat ik ook voel wat ik kies. Meer rust, meer genieten. Wat er om mij heen is laat mij ervaren wat er binnen nodig is.

Aan de uiterste zuidpunt van Passau komen drie rivieren bij elkaar, de blaue Donau, de grüne Inn en de schwarze Ilz, genoemd naar de kleur van hun water. Ik sta daar vandaag een paar keer, het water stroomt eindeloos, rondvaartboten varen voorbij. Als welke kleur gaat het water dan richting Wenen, vraag ik mij af. Het verstand en de ogen zeggen bruin. Ik, die de komende vijf dagen stroomafwaarts langs de Donau naar Linz ga lopen heb een andere kleur in gedachten. Zilver, zou kunnen. Of goud, wanneer de late zon er op schijnt. Ik maak de keuze om deze tocht te leven, te beleven.

Kun je kiezen om blij en gelukkig te zijn, in het licht te staan? Wie weet. Je kunt in ieder geval kiezen om te leven. Morgen gaat het regenen, zegt het weerbericht. De pensionhouder en wat oudere gasten voegen daar bezorgd storm aan toe. Je kan er ook met de bus heen, zeggen ze; wacht op beter weer, zeggen ze. Maar morgen ga ik wandelen. Mijn keuzes leven.

Rainer Maria Rilke, een groot Oostenrijks dichter brengt de angst en de vervulling bij elkaar.

“Zou willen vragen geduld te hebben met alles wat in uw hart nog niet tot een oplossing is gekomen en te proberen de vragen zelf lief te hebben als voor u niet toegankelijke kamers en als boeken die in een volkomen onbekende taal zijn geschreven. Zoek nu niet naar de antwoorden die u niet gegeven kunnen worden, omdat u niet in staat zou zijn ze te leven. En het gaat erom alles te leven. Leef nu uw vragen. Misschien leeft u dan gaandeweg, onopgemerkt op een dag in een ver verschiet het antwoord binnen”

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/angst-en-vervulling
Twitter