Donatie doen? Klik hier!

    language

  • Nederlands
  • English
Navigation Menu

Gisteren voelde ik me eenzaam. In mijn eentje over de bergen, door de vroege avond, met een donkere lucht die elk moment in regen kan uitbarsten. Het gebeurt meestal rond 6 uur in de avond. Ik weet dat ik alleen ben op deze tocht, daar heb ik ook voor gekozen. Het maakt ook dat ik dit soort momenten ervaar en kan overdenken. Ik weet ook dat ik maar hoef te bellen, of in de richting van een dorp of stad te gaan om weer onder de mensen te zijn. Maar daar gaat het niet om. Wat ik ervaar is het op mezelf te zijn, een heel klein beetje overgeleverd aan wat de natuur of de omgeving voor mij in petto heeft.

Het is trouwens niet zonder meer eenzaamheid, het is eerder een gradatie van alleen-heid. Je kunt alleen zijn, en toch niet eenzaam. Je kunt met velen zijn, en toch eenzaam.

Mensen onderweg zijn over het algemeen aardig, vriendelijk en behulpzaam. De mevrouw die mij zeker 20 km heeft rondgereden op zoek naar de aansluiting bij het wandelpad die ik verloren was. Maar zij gaat vanavond naar haar gezin, naar de kachel in haar kamer. Het is de alleen-heid van de voorbijganger, die niet gekend, herkend wordt.

Ik loop nogal eens een lokale pub binnen. Na een eerste kennismaking en een boel “oh’s” en “ah’s” over mijn voetreis, gaat de aandacht al weer snel terug naar de paardenraces op de TV en de eigen gesprekken. Het zijn vaak kleine gemeenschappen van mensen die elkaar kennen, groeten, die elkaars plek weten. Behalve Dicky (“jullie moeten nou eens gewoon Dick tegen mij gaan zeggen”). Dicky heeft moeite met mijn reis. Belachelijk, dat doe je toch niet? Wat is daar nou voor goeds of leuks aan? Ik vraag hem wat hij het liefst zou doen, de hele dag, bijvoorbeeld. Nou, dat weet hij wel: voetbal en naar de pub. En als mijn passie dan een heel eind wandelen is, wat is dan het verschil? Hij reageert boos, agressief bijna. Voetbal en naar de pub is wat iedereen doet, of tenminste toch 50% van de mensen. Zo’n eind wandelen doet niemand, dus dat is raar. Hij kan zich volgens mij niet voorstellen dat iemand iets zou willen doen wat de meerderheid niet wil. Daarmee zet je jezelf buiten de groep en dat is angstig en gevaarlijk. Niet voor niets zijn buitensluiting en ballingschap enkele van de meest effectieve straffen.

Zo’n gemeenschap, daar zou je ook heel goed heel eenzaam kunnen zijn, het samenzijn verhult dan alleen maar.

Eenzaam en alleen, eenzaam en met velen, alleen en anoniem, met velen en anomiem. En alles wat daar tussen zit.

20140528_212905

 

 

    5 Comments

  1. Hoi Wim,

    Wat treffend hoe je dat beschrijft, dat je alleen kan zijn en toch niet eenzaam, of met velen en toch eenzaam. En alle nuances daar tussenin..

    Voor mij hangt het samen- of alleenzijn ook af van verbinding maken; kan ik me verbinden met mijzelf of met de ander, en waarmee wil ik mij verbinden? Of wat zegt de manier waarop ik de verbinding ervaar mij?

    Ben benieuwd hoe jij dat ervaart op jouw reis. En misschien ontdek je wel gezelschap op plekken of momenten dat je het niet verwacht 🙂

    Groetjes
    Suzanne

  2. hey broer.
    had dick maar voorgesteld om van pub naar pub te lopen.
    gr youre small brother.

    • Dat was nog eens een idee geweest!
      gr, yer big brother

  3. Voor mij veel herkenbaar tijdens het ziekte proces van mijn vader. Dan kan je jezelf soms echt enorm eenzaam voelen terwijl je omgeven bent met zoveel lieve en oprechte mensen.

    Liefs,
    Suzan

  4. Hoi Wim(y)

    Waarom wil de één voetbal kijken in de pub met een biertje(s) en wil de ander aan de wandel en iets met het alfabet… Volgens onderzoekers van het Radboud UMC (en ik)wordt de persoonlijke voorkeur grotendeels veroorzaakt door een stofje in de hersenen.

    Wie veel serotonine in zijn brein heeft, is gevoeliger voor het (oranje) voetbalgeweld en andere massatrends. Het stofje maakt je vatbaarder voor groepsgedrag.

    Moraal van mijn gekke verhaal… je hebt niet zo veel serotine als Dick(y) — en een kleine aanvulling—: Hij is gewoon jaloers, dat je minder serotine hebt en meer LEF. Want wat is er nou eng en eenzaam aan in de pub voetbal koekeloeren!

    Een kus uit het verre en altijd mooie Breda. Simone

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Facebook
Google+
https://www.beinginmotion.eu/alleen-heid
Twitter